Todos los capítulos de Günahkâr Eş: General Alp'in Teslim Oluşu: Capítulo 31 - Capítulo 40

Fikriye, İlay'ın uzattığı telefonu sertçe itti. "Bakmayacağım."Gözleri dolu dolu Alp'e döndü. "Alp, söyle bana. Yanılmadım, değil mi?"Alp yanına gidip tek dizini yere koyup önüne çöktü, titreyen ellerini avuçlarının içine aldı. "Sakin ol, heyecanlanma. Sen onun Minik olduğunu düşünüyorsan öyledir. Gönlün ne diyorsa ona uy."İlay ayağa kalktı, öfkeyle konuştu. "Alp, Minik benim. Sırf büyükannenin gönlü olsun diye gerçeği çarpıtman yanlış. Daha ne kadar bu yalanı sürdüreceksin?"Alp soğuk bir sesle çıkıştı. "Kes sesini."Sert çıkışı hem İlay'ı hem Damla'yı irkiltti. İlay dudaklarını büzdü, gözleri yaşla doldu.Fikriye, Damla'ya kederle baktı; bakışlarında hem şefkat hem de derin bir acı vardı. "Evet, o Minik. O benim Minik'im."İlay öfkeyle ayağını yere vurdu, yine araya girdi. "Büyükanne, Minik benim! Alp'in sevdiği hep bendim, Damla'yı hiç sevmedi. Senin yüzünden Alp çok acı çekti. Alp'le Damla er ya da geç boşanacak. Neden bu kadar inatçı ve dik kafalı davranıyorsun?"İlay, Fikriye'

İlay, Alp'in öfkelendiğini fark edince acınası bir ifadeyle gözlerini doldurdu, içten bir tavırla özür diledi. "Özür dilerim Alp, neden birden bana bu kadar sert çıkıyorsun?"Alp'in sesi buz kesti. "Evde kamera olmadığını mı sanıyorsun? Damla'ya kumpas kurup iftira attığını bilmediğimi mi sanıyorsun?"İlay'ın yüzü bir anda bembeyaz oldu, şaşkınlıkla Alp'e baktı. Önce şaşırdı, sonra hemen toparlandı. "Damla bana iftira attı.""Hâlâ aynısın, beni enayi mi sanıyorsun?" Alp'in gözlerinde derin bir hayal kırıklığı vardı.İlay artık saklayamayacağını anlayınca gözyaşları sel gibi boşandı, suçlulukla ağlayarak konuştu. "Özür dilerim Alp, hata yaptım."Alp kendini zor tutuyordu, derin bir nefes alıp öfkesini bastırarak çıkıştı. "Gerçekten hata yaptığını anlasaydın, ona kolye çaldı diye iftira atar mıydın? Büyükannemi hastanelik eder miydin?""Bundan sonra Damla'yla evliliğime karışmayacaksın ve büyükannemi tek başına görmeye gitmeyeceksin. Bir daha olursa seni asla affetmem."İlay iki adım yak

Arslan ailesi, Fikriye'nin etrafını sarıp hâl hatır soruyor, onunla yakından ilgileniyordu.Damla, bu odada fazlalık gibi hissetti kendini ve dışarı çıktı.Hastanenin giriş katındaki bahçe koridoruna gidip taş banka oturdu, keyifsiz bir hâlde uzaktaki yeşilliklere dalgın dalgın bakıyordu.Bir anda kalın ve etkileyici bir erkek sesi sessizliği böldü."Ne düşünüyorsun?"Damla düşüncelerinden sıyrılıp başını sesin geldiği yöne çevirdi.Alp yanına gelmiş, taş banka oturmuştu.Adamın varlığı o kadar güçlüydü ki geldiği her yeri bir soğukluk kaplıyordu.Damla'nın kalbi istemsizce sıkıştı, bedeni gerildi, oturuşunu yavaşça toparladı."Hiçbir şey." diye alçak sesle cevap verdi.Alp dudaklarının kenarını hafifçe kaldırdı, bakışları derin ve karanlıktı, sesinde hafif bir soğukluk vardı. "Planımızı duydun mu?"Damla bir an kalakaldı, şaşkın gözlerle Alp'e baktı.Alp bakışlarını onun berrak gözlerine çevirdi.Göz göze geldiklerinde Alp, Damla'nın gözlerinin pırıl pırıl, çok güzel ve gizemli olduğu

Sonraki günlerde Damla ne Huzur Köşkü'nde kaldı ne de Güney Konak'a döndü. Alp'in verdiği karttan birkaç on bin lira çekip küçük bir apart dairesi tuttu, gerekli birkaç eşya aldı.Diploması yoktu, ne iş yapabileceğini de bilmiyordu. Çiçek pazarından toptan çiçek alıp küçük bir arabayla gece pazarında tezgâh açmaya başladı.Geliri idare ederdi; daha yarım ay dolmadan Alp'in kartından çektiği parayı geri ödeyebilecek duruma gelmişti.Sade hayatı ona iyi geliyordu.Aynı zamanda Fikriye'nin doğum günü hediyesini de özenle hazırlıyordu.Fikriye'nin klasik şeyleri sevdiğini biliyordu, bu yüzden yarım ay boyunca uğraşıp doğum günü hediyesi olarak elle işlenmiş bir lale nakışı yaptı.Fikriye'nin doğum günü sabahı, saat sekizde.Damla daha uykudayken kapı zili çaldı.Uykulu gözlerle yataktan kalktı, saçlarını düzeltti, kapıyı açtı.Kapıda Alp'in yaveri Koray duruyordu.Elinde büyük bir hediye kutusu vardı."Günaydın, Damla Hanım." Koray kibarca selam verdi.Damla zoraki gülümsedi. "Günaydın, Ko

Saat akşam beşte.Koray, tam vaktinde Damla'nın apartmanının önüne geldi.Damla'yı görünce bir an duraksadı.Damla, Alp'in gönderdiği gece elbisesini giymemişti.Üzerinde açık mavi sade bir elbise vardı; tek aksesuarı da at kuyruğu yaptığı saçını bağlayan açık mavi kurdeleydi.Hafif bir makyaj ve sade giyimiyle son derece doğal ve zarif görünüyordu."Damla Hanım, siz…" Koray şaşkınlıkla ona baktı ama cümlenin devamını getirmedi; bunun haddine düşmediğini düşündü.Damla keyifsizdi, başıyla selam verip konuşmadı.Koray, elinde hiçbir şey olmadığını görünce kibarca hatırlattı. "Damla Hanım, bir şey unutmadınız değil mi?""Hayır." dedi Damla.Koray daha fazla üstelemedi, kapıyı açtı.Damla araca bindi, Arslan Malikânesi'ne doğru yola çıktılar.Malikânenin dışında ondan fazla iri yapılı koruma nöbet tutuyordu.Lüks arabalar birbiri ardına büyük demir kapıdan içeri girip villanın önündeki alana park ediyordu.Dışarıda kâhya misafirleri karşılıyor, aile bireyleri de içeride ağırlıyordu.Damla