Semua Bab ด้ายแดงวาสนานี้ข้าเป็นคนผูกเอง: Bab 11 - Bab 20

โม่เซวียนกลับมาถึงบ้านก็ดึกมากแล้ว เขารู้สึกหนักหัวจนรู้สึกตื้อไปหมด หากไม่ใช่เพราะฤทธิ์สุราแต่เป็นเพราะเรื่องที่ได้พูดคุยกับเฉินฟู่ในวันนี้ต่างหาก ความตั้งใจแรกคือการเข้าไปผูกมิตรสร้างความสนิทสนมและไว้วางใจ แต่ผู้ใดจะคิดว่าจะเป็นการหาเรื่องใส่ตัวเสียได้ เฉินฟู่ผู้นี้ถึงกับหมายมาดอยากจะได้เขาเป็นบุตรเขยจนตัวสั่น แค่คิดก็รู้สึกสะอิดสะเอียนแล้วร่างสูงโปร่งจึงตัดสินใจไปเดินเล่นที่สวนหลังบ้านเพื่อรับลมเย็น ๆ ในยามกลางคืนอันแสนเงียบสงบ จะมีก็เพียงเสียงแมลงที่ร้องระงมให้ได้ยินอยู่บางครั้ง ใบหน้าอันหล่อเหลาดั่งหยกสลักเงยขึ้นมองพระจันทร์เสี้ยวและดวงดาวที่ส่องประกายอยู่บนท้องฟ้า แต่ความสงบนี้คงอยู่ไม่นานนักเมื่อเขาได้ยินเสียงฝีเท้าสองคู่เดินเข้ามาใกล้"อ๊ะ! คุณชายโม่ยังไม่นอนอีกหรือเจ้าคะ"ตะเกียงในมือของไป๋มู่เหยายื่นมาข้างหน้า โม่เซวียนเห็นเป็นนางจึงเผลอยิ้มออกมาบางเบา"ข้ายังไม่ง่วง แล้วเหตุใดคุณหนูใหญ่ไป๋ถึงมาอยู่ที่นี่ได้เล่า"สายตาคู่คมทอดมองไปทางเบื้องหลัง พบว่ามีเพียงสาวใช้ข้างกายของนางติดตามมาแค่คนเดียวเท่านั้น นางช่างไม่รู้จักระมัดระวังตัวเองเลย หากเกิดอันตรายขึ้นมาจะทำอย่างไรไป๋มู

ดวงตาคู่สวยมองโม่เซวียนก่อนจะฉีกยิ้มกว้างด้วยดวงตาฉ่ำเยิ้ม "เพลง ต้องเป็นเธอเท่านั้น... อ๊า... มึนหัวจังเลย จื่อรั่วไปเอาผ้ามาชุบหน้าข้าหน่อยสิ""เจ้าค่ะ ๆ"จื่อรั่วรีบลากแขนของอวี่ให้ไปช่วยนางด้วย เมื่อไม่มีผู้ใดแล้วไป๋มู่เหยาจึงลอบยิ้มกริ่ม นางรอเวลาที่จะได้พูดคุยอย่างเปิดใจกับโม่เซวียนนานแล้ว"โม่เซวียน... ข้าชอบท่านนะเจ้าคะ""อะไรนะ!"โม่เซวียนที่เพิ่งดื่มสุราลิ้นจี่เข้าไปถึงกับสำลักจนหน้าแดงก่ำ ด้วยจู่ ๆ สตรีตรงหน้าก็เอ่ยคำพูดที่เขาคาดไม่ถึงออกมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย นางไม่แม้แต่จะเกริ่นนำอะไรเลยทั้งสิ้น"ข้ารู้ว่าท่านได้ยินชัดเจนแล้ว แต่ข้าก็จะพูดอีกครั้ง ข้าชอบโม่เซวียนนะเจ้าคะ ชอบตั้งแต่แรกเห็นและยิ่งชอบมากยิ่งขึ้นเมื่อได้รู้จักกันเจ้าค่ะ การที่ข้าเข้าหาโม่เซวียนก็เพราะข้ามีเป้าหมายอยู่อย่างหนึ่ง นั่นก็คือข้าอยากให้โม่เซวียนมาเป็นสามีของข้าเจ้าค่ะ ข้าขอพูดตรง ๆ เลยก็แล้วกัน ท่านสนใจอยากจะเป็นสามีของข้าหรือไม่เจ้าคะ""เรื่องนี้... ข้าคิดว่ามันเร็วเกินไปที่จะตัดสินใจนะคุณหนูใหญ่ไป๋ อย่างไรเราก็เพิ่งรู้จักกันไม่นาน เจ้าแน่ใจที่จะฝากทั้งชีวิตไว้กับบุรุษที่เพิ่งพบหน้ากันหรือ มิใช่ว่

โม่เซวียนเดินออกมารับลมที่หลังบ้าน เขาพบว่าคนงานของสวนลิ้นจี่สกุลไป๋ช่างขยันขันแข็งยิ่งนัก พวกเขาตื่นตั้งแต่เช้าตรู่แล้วดูแลสวนลิ้นจี่อย่างใส่ใจ ขณะที่ร่างเล็กบอบบางกำลังดูคนงานทำงานด้วยสีหน้าจริงจัง ในมือของนางถือสมุดเล่มเล็กพร้อมกับเขียนอะไรไว้ด้วย ทว่านางมิได้ใช้พู่กันแต่เป็นแท่งอะไรบางอย่างที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน"อรุณสวัสดิ์เจ้าค่ะคุณชายโม่"ไป๋มู่เหยาถูกจื่อรั่วกระซิบบอกว่าโม่เซวียนมองอยู่ นางจึงเงยหน้าจากสมุดบันทึกแล้วทักทายเขา รอยยิ้มหวานส่งยิ้มละมุนให้กับชายตรงหน้า ก่อนจะเดินจากไปทางอื่นราวกับนี่เป็นเพียงการทักทายคนรู้จักธรรมดาเพียงเท่านั้น"ช้าก่อน!" โม่เซวียนสาวเท้าอย่างว่องไว แล้วมาปรากฏกายอยู่ตรงหน้าของหญิงสาว ทำไมเขารู้สึกว่านางกำลังหลบหน้าเขากัน ทั้งที่คืนก่อนนางยังใจกล้าสารภาพว่าชอบเขาแล้วยังขโมยจูบแรกของเขาไปอีก"คุณชายโม่มีสิ่งใดหรือเจ้าคะ""ข้า... คือข้า" สายตาคู่คมเหลือบไปเห็นแท่งไม้ในมือของไป๋มู่เหยา "ข้าสงสัยว่าสิ่งที่เจ้าถือในมือคือสิ่งใดกัน ข้าไม่เคยเห็นมาก่อนเลย""อ้อ สิ่งนี้เรียกว่าดินสอไม้เจ้าค่ะ ไส้ในใช้เป็นผงถ่านที่ผสมกับดินเหนียว หากคุณชายโม่สนใจข้าจะให้จื

ไป๋มู่เหยาอมยิ้มกรุ้มกริ่ม ดูเหมือนว่าแผนการเปิดเผยความในใจของโม่เซวียนจะดีเกินคาดกว่าที่นางคิดเอาไว้มากนัก ทั้งที่คืนก่อนเขายังปฏิเสธนางเสียงแข็งอยู่เลยบุรุษหนอบุรุษ ช่างไม่รู้ใจของตัวเองเสียบ้างเลย เมื่อรู้ว่าจะเสียนางให้กับชายอื่นก็โมโหโกรธาเสียขนาดนี้ แล้วไยก่อนหน้ามาปฏิเสธให้นางต้องปวดใจกันเล่า"ข้ารู้ว่าตนเองกำลังทำอะไรอยู่ ขอบคุณคุณชายโม่ที่เป็นห่วงเจ้าค่ะ" น้ำเสียงของนางเย็นชาอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน"ไป๋มู่เหยา... ข้า ข้า..."คำพูดที่จะเอ่ยออกมากลับมิอาจพูดออกมาได้เสียอย่างนั้น ตอนนี้เขารู้แล้วว่าไม่อยากจะให้ไป๋มู่เหยาแต่งงานกับผู้ใดทั้งสิ้น แต่จะให้เขาห้ามนางไม่ให้แต่งงานก็ไม่มีเหตุผลมากเพียงพอ"ในเมื่อคุณชายโม่ไม่มีสิ่งใดแล้ว เช่นนั้นข้าขอตัวก่อนนะเจ้าคะ"ไป๋มู่เหยาและจื่อรั่วหมุนกายเดินจากไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้โม่เซวียนยืนนิ่งอยู่กับที่อย่างทำสิ่งใดไม่ถูก ก่อนที่เขาจะถูกอวี่พากลับมายังบ้านของตน เมื่อทั้งสองอยู่ในห้องโถงต่างก็นิ่งเงียบไม่พูดคำใดเลยโม่เซวียนจมอยู่กับความคิดของตน แล้วถอนหายใจออกมาด้วยความกลัดกลุ้ม เขามองหน้าคนสนิทด้วยความสับสน"เมื่อครู่นี้ข้าทำสิ่งใดลงไปนะ

จวนเจ้าเมืองเฉินเย่เซียวและเฉินหยู่ถัง บุตรีคนสำคัญของสกุลเฉินยืนรอต้อนรับแขกที่มาร่วมงานในวันนี้ด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม เฉินหยู่ถังประโคมแต่งกายและเครื่องประดับจนระยิบระยับไปทั้งตัว นางมีใบหน้าเรียวเล็กที่งดงามมิน้อยเลย ทว่ายังด้อยกว่าไป๋มู่เหยาถึงสี่ส่วน"คุณหนูใหญ่ไป๋! ข้าดีใจจริง ๆ ที่เจ้ามาด้วย วันนี้เจ้าช่างงดงามยิ่งนัก งดงามเสียจนพระจันทร์หมองไปเลย"เฉินหยู่ถังพลันเบ้ปากด้วยความไม่พอใจนัก พี่ชายของนางหลงรูปโฉมของสตรีสกุลไป๋มากไปหรือไม่ นางก็แค่มีดีที่ใบหน้าเล็กเรียว เครื่องหน้าทั้งห้ารับกันอย่างเหมาะเจาะ และรูปร่างทรวดทรงที่เย้ายวนใจชายก็เท่านั้นเอง มิเห็นจะงดงามอะไรเลย"ขอบคุณคุณชายเฉินเจ้าค่ะ" ไป๋มู่เหยายิ้มรับด้วยท่าทางเฉยเมยไป๋เหยียนรู้สึกไม่ค่อยจะถูกใจนัก ขณะที่หวังเมิ่งกลับแย้มยิ้มบาง "คุณชายเฉินก็ชมเหยาเอ๋อร์ของพวกเราเกินไปแล้ว แม้นางจะงดงามแต่ก็มิอาจเทียบกับคุณหนูเฉินที่งดงามราวกับบุปผางามไปได้หรอกเจ้าค่ะ"สีหน้าของเฉินหยู่ถังเริ่มดีขึ้น "ไป๋ฮูหยินกล่าวเกินไปแล้ว มาเถิดเจ้าค่ะ ข้าจะพาท่านไปยังที่นั่งเอง""รบกวนคุณหนูเฉินแล้ว"เฉินหยู่ถังแม้จะไม่ชอบหน้าไป๋มู่เหยานัก แต่นางก