Semua Bab ด้ายแดงวาสนานี้ข้าเป็นคนผูกเอง: Bab 21 - Bab 30

บทที่ 11พลาดท่าเสียแล้วไป๋มู่เหยาถูกพาตัวมายังห้องรับรองทางทิศตะวันตก เมื่อรู้เช่นนี้นางก็ยิ่งระวังตัวเพิ่มมากขึ้น เพราะนางมั่นใจว่าสาวใช้บอกกับจื่อรั่วว่าเป็นเรือนรับรองทิศตะวันออก ดูเหมือนว่าอีกฝ่ายตั้งใจจะทำสิ่งใดกับนางเป็นแน่ เพียงแค่ยังไม่รู้จุดประสงค์ที่แท้จริงของอีกฝ่ายก็เท่านั้นเอง"บ่าวจะไปนำน้ำชามาให้คุณหนูนะเจ้าคะ อีกสักครู่สาวใช้ของคุณหนูคงมาถึงแล้วเจ้าค่ะ""ขอบใจเจ้ามากนะ แต่ว่า... ที่นี่จุดกำยานหอมด้วยหรือทั้งที่ไม่มีผู้ใดอยู่สักคนเดียว"สาวใช้สะดุ้งเล็กน้อย "เอ่อ... เป็นฮูหยินที่กำชับว่าทุกห้องของเรือนรับรองต้องดูแลเป็นอย่างดีเจ้าค่ะ แม้จะไม่มีแขกเข้ามาใช้ก็ต้องจุดกำยานให้หอมตลอดเวลาเจ้าค่ะ""เข้าใจแล้ว เช่นนั้นเจ้าก็ออกไปเถอะ""เจ้าค่ะ"คล้อยหลังที่สาวใช้ผู้นั้นจากไป ไป๋มู่เหยาก็รีบไปยังมุมห้องแล้วดับกำยานที่ส่งกลิ่นหอมหวานทันที คิ้วเล็กพลันขมวดมุ่นทันทีเมื่อรู้สึกว่าร่างกายของนางเปลี่ยนไป ลำคอของนางแห้งผากทั้งยังรู้สึกกระหายน้ำยิ่งนัก ร่างกายร้อนวูบวาบแต่บางครั้งก็รู้หนาวยะเยือก ทั้งตรงกึ่งกลางสาวรู้สึกอ่อนไหวผิดปกติ "อ่า... นี่มิใช่ว่าข้าโดนพิษกำหนัดใช่หรือไม่" ไ

บทที่ 12ตีตราจองทั้งคืนโม่เซวียนได้ยินเช่นนั้นก็มิอาจทานทนไหวได้อีกต่อไป เขาประจูบลงไปที่ริมฝีปากช่างเจรจานั้นทันที ริมฝีปากร้อนฉกฉวยเข้าไปช่วงชิมความหอมหวานจากโพรงปากเล็ก ดูดเม้มอย่างหนักหน่วงบนกลีบปากนุ่มนิ่มอย่างเร่าร้อน ก่อนจะผละออกมาโดยมีหยาดน้ำลายสีใสเชื่อมประสานพวกเขาเอาไว้ เขาก้มไปจูบซับกลีบปากนุ่มของนางอีกครั้งอย่างแรงด้วยความมันเขี้ยว"หากน้องหญิงต้องการเช่นนั้น พี่ก็จะไม่ขัดข้องเจ้าอีกแล้ว และอย่ามาร้องไห้ทีหลังก็แล้วกัน""ข้าจะเป็นเด็กดีของท่านพี่เจ้าค่ะ"ไป๋มู่เหยายกยิ้มหวานก่อนจะอิงแอบซบอกกว้างของเขา โม่เซวียนก้มหน้ามองสตรีในอ้อมแขนอย่างอ่อนใจ นี่คือสตรีที่ถูกพิษกำหนัดจึงหรือ เหตุใดเขาถึงรู้สึกว่าหลงกลนางอีกครั้งแล้วเล่า ร่างสูงพลันกระโดดข้ามหลังคาของชาวบ้านแล้วตรงไปยังบ้านหลังน้อยของตนด้วยความรวดเร็ว สายลมเย็นที่พัดผ่านร่างกายของพวกเขาทั้งคู่มิอาจบรรเทาความร้อนรุ่มในใจของพวกเขาไปได้เลย...โม่เซวียนว่างร่างของไป๋มู่เหยาลงบนเตียงหลังใหญ่ของตน เขาจัดการถอดอาภรณ์ของตนจนร่างกายเปลือยเปล่า ก่อนจะตามขึ้นมาคร่อมทับบนร่างบอบบางของนาง ฝ่ามือหนาลูบไล้ไปยังผิวนุ่มลื่นอย่างสำรวจ ข

บทที่ 13ราตรีนี้ยังอีกยาวไกลโม่เซวียนขยับสะโพกสอบตอกตรึงเข้าไปในตัวของไป๋มู่เหยาอย่างไม่ออมแรง กระแทกกระทั้นเข้าไปยังช่องทางอันคับแคบเป็นจังหวะหนักหน่วง จนร่างเล็กใต้ร่างโยกคลอนไปตามแรงกระแทกของเขา สองเต้าอวบสั่นกระเพื่อมไปมา ก่อนที่ริมฝีปากหยักจะตรงเข้าครอบครองด้วยความหิวกระหาย"อ๊ะ อ๊ะ อ๊า... ท่านพี่... จะรังแกข้าเกินไปแล้วนะเจ้าคะ อ๊าาา"ไป๋มู่เหยาเปล่งเสียงร้องครวญครางลั่นด้วยความเสียวซ่าน ทั้งท่อนล่างและบนของนางล้วนถูกเขาควบคุมจนหัวสมองขาวโพลนไปหมด กายสาวสั่นสะท้านด้วยอารมณ์ที่พลุ่งพล่าน ตรงส่วนนั้นพลันร้อนวูบวาบทุกคราที่ท่อนเอ็นขยับเข้าออกอย่างระรัวเร็ว"ฮึ ๆ แล้วผู้ใดให้น้องหญิงน่ารังแกถึงเพียงนี้เล่า"โม่เซวียนผละออกมาจากของหวานตรงหน้าเล็กน้อย ก่อนจะเคลื่อนริมฝีปากหยักบดจูบไปยังเรียวปากนุ่มของนางด้วยความมันเขี้ยว ลิ้นร้อนเกี่ยวพันลิ้นเล็กเป็นพัลวัน ดูดดึงแลกลิ้นกันไปมาอย่างไม่มีผู้ใดยอมกันจนบังเกิดเสียงฉ่ำแฉะ สะท้อนก้องไปมาคลอเคล้าไปกับเสียงเนื้อกระทบเนื้อ เกิดเป็นเสียงที่ฟังแล้วชวนให้เลือดลมเดือดพล่านเป็นเท่าทวีคูณ"อ๊ะ อ๊ะ อ๊าาา ข้าจะไหวแล้วนะเจ้าคะ เสียวเกินไปแล้ว อ๊าา" ก

บทที่ 14จัดการคนสกุลไป๋จวนสกุลไป๋ถูกบุกรุกโดยคนของทางการที่พากันมาอย่างเนืองแน่น ผู้ที่เดินนำเข้ามาคือเฉินฟู่ที่หน้าดำคล้ำเครียด ร่างอ้วนท้วมสั่นกระเพื่อมเมื่อกวาดสายตาแล้วไม่เห็นแม้แต่เงาของไป๋มู่เหยา สตรีผู้ที่ทำร้ายบุตรชายของเขา"ไป๋มู่เหยาอยู่ที่ใด"ไป๋เหยียนก้าวขึ้นมาด้านหน้าด้วยความมึนงง "นี่มันเรื่องอะไรกันหรือขอรับท่านเจ้าเมือง เหตุใดถึงได้พาคนมาที่จวนของข้ามากมายเพียงนี้กัน"คนสกุลไป๋ล้วนมองมาด้วยความสงสัยปนงุนงง พวกเขาไม่รู้เลยว่าเมื่อคืนนี้ได้เกิดเหตุการณ์ร้ายแรงขึ้นที่จวนสกุลเฉิน"ฮึ! จะมีอะไรอีกเล่า บุตรสาวของเจ้ามันลอบทำร้ายบุตรชายของข้าจนปางตายอย่างไรเล่า รีบไปพาตัวนางมาที่นี่บัดเดี๋ยวนี้ มิเช่นนั้นข้าจะสังหารคนสกุลไป๋ทีละคนจนกว่านางจะออกมารับผิดตรงหน้าข้า"ราวกับมีสายฟ้าฟาดลงมาในใจของคนสกุลไป๋ พวกเขาต่างหน้าซีดเผือดด้วยความตกใจ ยิ่งเห็นท่าทางของเฉินฟู่ที่มาในวันนี้แล้ว ดูท่าสกุลไป๋จะพบคราวเคราะห์ครั้งใหญ่เสียแล้ว ผู้ใดไม่รู้บ้างว่าคนที่ทำให้เฉินฟู่โกรธแค้นล้วนมีจุดจบไม่ดีนัก"ท่านเจ้าเมืองเข้าใจผิดแล้ว เหยาเอ๋อร์ของพวกเราเป็นสตรีบอบบางจะไปทำร้ายคุณชายเฉินได้อย่างไรกั

บทที่ 15สามีภรรยารวมใจเป็นหนึ่งสามวันถัดมาหน้าจวนที่ว่าการอำเภอเนืองแน่นไปด้วยผู้คนมากมายที่มารอชมเรื่องสนุก ภาพที่เฉินฟู่ถูกลากตัวกลายเป็นเรื่องขบขันของคนทั้งเมือง มีผู้คนไม่น้อยที่ออกมาด่าทอและขว้างปาสิ่งของใส่ร่างของอดีตเจ้าเมืองผู้โลภมาก เพราะที่ผ่านมาเขาปกครองเมืองฉางชิงไม่ดีนัก เอื้ออำนวยต่อพวกพ้องและรังแกผู้ที่อ่อนแอกว่าอย่างหน้าไม่อาย ที่ผ่านมาพวกเขาต้องเจ็บช้ำกับการปกครองเมืองของเฉินฟู่มามากมายนัก ในที่สุดก็มีวันที่พวกเขาจะได้รับอิสระจากการถูกกดขี่ข่มเหงแล้ว"เปิดศาล!"ทันทีที่สิ้นเสียงของเจ้าหน้าที่ศาลว่าการ เหล่าชาวเมืองก็เงียบเสียงลงในฉับพลัน ร่างสูงสง่าของโม่เซวียนในชุดขุนนางสีแดงเลือดนกก้าวไปนั่งยังตำแหน่งสูงสุด เขากวาดตามองทุกผู้คนก่อนจะหยุดสายตาไปยังที่ไป๋มู่เหยาที่มาในฐานะผู้ร้องทุกข์ มุมปากหยักพลันปรากฏรอยยิ้มบาง ๆ เมื่อนึกถึงค่ำคืนอันร้อนแรงที่ผ่านมา"นำตัวนักโทษเฉินฟู่เข้ามาได้""ขอรับ"ชั่วอึดใจร่างอันทรุดโทรมที่แทบจดจำไม่ได้ก็เดินเข้ามายังกลางลาน มือและเท้าของเขาถูกพันธนาการด้วยโซ่เหล็กอันหนักอึ้ง ผมเผ้ายุ่งเหยิงกระเซอะกระเซิง ทั้งยังมีกลิ่นเหม็นเน่าลอยคลุ้งมา