All Chapters of เจ้าสาวร้ายเดียงสา: Chapter 11 - Chapter 20

​“ไปไหนกันหมดนะ ทั้งยัยอ้อน ทั้งตาชล” คุณชาญพูดขึ้นเปรยๆ ขณะที่รับประทานอาหารเที่ยงที่บ้าน วันนี้เป็นวันหยุด ซึ่งท่านเองเพิ่งกลับมาถึงบ้านในตอนสาย รถของลูกชายและรถของภรรยาที่หลังๆ มาเขายกให้กับอโณณาได้ใช้ก็ยังจอดไว้อยู่ในโรงเก็บรถ​เขานั่งพักอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนจะสั่งให้ตั้งโต๊ะ ก็ยังไม่มีใครลงมา ไลน์ไปทักทั้งลูกชายและลูกสาวก็ไม่มีใครตอบ ผิดวิสัยคนทั้งคู่ ที่ไม่เคยตื่นสายกันขนาดนี้​เพล้ง!​“ขะ ขอโทษค่ะคุณผู้ชาย”สาวใช้ที่ได้ยินเจ้านายบ่นหาลูกทั้งสองก็ตกใจจนเผลอทำเหยือกน้ำที่กำลังจะเอามารินน้ำให้เขาตกลงแตก เธอเลิ่กลั่กลนลานจนหน้าแดงสลับซีด ขณะที่พยายามซับน้ำและเก็บเศษแก้ว​เธอเห็นภาพทั้งหมด...​เก็บงำไว้จนอกจะแตกอยู่แล้วตอนนี้ คุณชล กับคุณอ้อน​โอ...​บัดสีบัดเถลิงเหลือเกิน​จะบอกใครก็ไม่ได้ บอกป้าพิศก็ไม่ได้ พอคุณท่านถามหาคุณทั้งสอง เธอก็เลยตกใจจนมือไม้อ่อนอย่างที่เห็น​“เป็นอะไรไปนะนังนก” ป้าพิศเอ็ดเอาเมื่อไปช่วยนกเก็บกวาดเศษแก้ว คุณท่านเลยพานไม่กินข้าวต่อ อิ่มอาหารและหนีขึ้นห้องนอนของตัวเองไปแล้ว​“หนู เอ่อ หนู” ไม่รู้จะพูดอะไรเลยแกล้งไอแค่กๆ“หนูไม่ค่อยสบายน่ะจ้ะป้า”​“เอ...เป็นไข้

ว่าจะไม่หลับแต่สุดท้ายอโณณาก็หลับสนิท อาจจะเพราะฤทธิ์ยา..หรือเพราะเมื่อคืนวานเธอไม่ได้พักผ่อนสักเท่าไหร่ก็เป็นได้​มารู้สึกตัวอีกทีเธอก็สะดุ้งตกใจ เกือบจะร้องกรี๊ดออกมา เมื่อป่ายมือไปโดนใครบางคนที่นอนใกล้เธอ มือของเธอฟาดเอาที่หน้าของเขาเบาๆ เขาเองก็สะดุ้งตื่นเช่นกัน​ตามองตา...​สายตาคมจัดไม่มีความงัวเงีย เมื่อมองสบตาเธอ​เขาเอื้อมมือมาอังหน้าผากเธอก่อนจะถอนใจ ​“ไข้ลดแล้ว”​“คะ?”​เธอยังคงงงๆ มึนๆ เขาทรงตัวลุกขึ้นนั่ง ก่อนจะทำให้เธอเกือบจะกรี๊ดอีกรอบด้วยการตลบผ้าห่มที่คลุมตัวเธอออก แล้วจับเธอเปิดออกดู โอ๊ยน่ะ เธอจำได้ว่าก่อนจะเคลิ้มหลับเธอสวมเสื้อผ้าแล้วเรียบร้อยทั้งนอกใน ทำไมตอนนี้กางเกงในของเธอมันหายไปไหนอีกแล้ว​“ชูว์”เขาจุ๊ปากใส่เธอ แล้วขึงตาใส่ดุๆ อโณณาหน้าแดงตัวแดงไปหมดแล้วตอนนี้เพราะความอาย ไข้ที่ว่าลดแล้วน่าจะพุ่งกระฉูดขึ้นมาอีกแล้ว​โอย...​พี่ทำบ้าอะไรกับเธอกัน​เขาเองก็เร่งรีบทำทุกอย่างให้มันรวดเร็วว่องไว ด้วยการคว้าหลอดยามาบีบ จับน้องแหกออกดูแผล แล้วป้ายยาเข้า ก่อนจะตลบผ้าห่มคืนให้ แล้วลุกพรวดออกไปจากเตียงเธอ อโณณาได้แต่ทำตาปริบๆ เมื่อหายตกใจแล้ว เขาหันขวับมาก่อนที่จะเป

​“พี่ชล พี่ชลทำบ้าอะไร”อโณณาพอตั้งหลักได้ ก็ทุบอกเขาเบาๆ ชิตชลกระแอมพลางทำเสียงดุๆ ​“อย่าดิ้น เดี๋ยวตกลงไปแผลฉีกกว่าเดิมนะ”​แผล...​อื้อ เธอก็ไม่ได้เป็นอะไรขนาดนั้นสักหน่อย สาวน้อยหน้าแดงเถือก หยุดดิ้นไปโดยอัตโนมัติ เมื่อเสียงดุนั้นแว่วมาอีก​“ถ้าเกิดเป็นเยอะกว่าเดิม พี่ก็ต้องทายาให้อ้อนบ่อยกว่าเดิม”​“อ้อนทาเองก็ได้”​“บอกให้อยู่บ้าน ไม่ต้องมาเรียน มาทำไมกัน เดี๋ยวแผลก็อับเสบอีกหรอก พี่โทรมาก็ไม่รับไม่ตอบ พี่เลยต้องมาตามเรา วุ่นวายไปหมด”​“มันไม่ได้เป็นเยอะขนาดนั้นเสียหน่อย แล้วพี่ชลมีเบอร์ยัยเขมได้ยังไง”เธอต่อปากต่อคำกับเขา แล้วก็มาถึงรถของเขาที่จอดไว้พอดี เขาวางเธอลง ก่อนจะยัดเธอเข้าไปอย่างไม่ถนอมกันเลยเพราะความโมโหที่เธอขัดคำสั่งเขา​“จะพาอ้อนไปไหน” เธอหันขวับมามองเขา ​“พาไปทายา”เขาตอบอย่างมุ่งมั้น อโณณาร้องว้ายเบาๆ แล้วรีบสั่นหน้า​“ไม่ต้องอ้อนหายแล้ว”​“หายก็ต้องทา”​“อ้อนให้นกมาทาให้ก็ได้ อ้อนทาเองก็ได้ปะ โอ๊ย...พี่ชล ตรงนั้นพี่สมควรจะมาทายาให้อ้อนไหมล่ะ”เถียงเขาหน้าแดง ชิตชลยังคงหน้าเคร่ง เขาขบกรามกรอด หงุดหงิดที่เธอขัดใจเขา ยัยเด็กดื้อ เด็กยุ่ง ทำแพลนชีวิตเขาเปลี่ยนไป

มือร้อนๆ ของเขาลูบไล้ไปทั่วร่างงาม บางจังหวะเน้นหนักตามอารมณ์ ปากของเขายังไม่คลาดจากริมฝีปากหวาน​จูบตอนมีสติ รับสัมผัสรสได้เต็มที่ มันทำให้ชิตชลได้รส...ได้รู้สึก...เขาหรี่ตาลง แล้วบดลงเน้นน้ำหนักให้ปากของน้องแย้มเผยอ เพื่อได้ลิ้มชิมรสให้ชัดแก่ใจ เขาแทรกปลายลิ้นอุ่นเข้าไป ลิ้มรสหวานซ่านภายใน น้องดูจะเป็นแต่ฝ่ายรับในตอนแรก ก่อนจะเริ่มจูบตอบเขาอย่างเงอะงะไม่ประสา ยิ่งทำให้เขารู้สึกไปจนถึงแก่น...​มือของเขาปลดเปลื้องเธอออกจากชุดนักศึกษา ลูบไล้ไปทั่วร่างเปลือยเปล่าแน่นตึง ขณะที่ยังไม่ถอนจูบหวามที่ราวกับจะกลืนกินเธอเข้าไป​อโณณาเคลิ้มคล้อยตามพี่ เธอต่อต้านเขาไม่ได้ เพราะใจหลักรักเขาเป็นทุนเดิม พอเขาแตะต้องสัมผัสเธอ ถึงจะบอกหยันกับตัวเองว่าเขาไม่ได้รัก แค่ต้องการ...แต่เธอก็ยอม​มันทั้งหวานทั้งขม ปะปนไปด้วยกัน ​มือของเขาเคล้นคลึงเต้าอวบนุ่มตึงเต็มมือ ปัดไล้ปลายยอดทรวงจนมันแข็งชัน สาวน้อยขนลุกเกรียวไปทั่วร่าง กับสัมผัสนั้นของเขา ชิตชลถอนจูบจากปากอิ่มที่แทบช้ำเพราะแรงบดคลึงดูดดื่มของเขา มาช้อนประคองเต้าสาว ให้ชิดปาก แล้วอ้าอมปลายยอดเข้าไปเต็มปากเต็มคำ​“อะ อื้ม”​เขาดูดดื่มกลืนยอดทรวง ตวัดลิ้

​“มาอ้างฉันทำไมอะ”โสภิตาว่า ตอนนี้สามสาวมาอยู่พร้อมหน้ากันที่คอนโดของเธอ เขมพรรณโดนลากมาด้วย ให้มานอนค้างด้วยกันคืนนี้ ​“ก็ฉันไม่อยากกลับบ้าน ไม่อยากกลับไปกับพี่ชล” หน้าของอโณณาแดงเถือก เมื่อนึกถึงเขา...​ก็ตั้งแต่วันนั้น คนเป็นพี่ก็ทำเมินหน้าตึงใส่เธอ งานปาร์ตี้ของเขาถูกยกเลิก เขาไม่พูดถึงเอวิตาอีกเลย แถมยังทำหน้าดุใส่ แต่ก็ยังรับหน้าที่รับส่งเธอที่มหาวิทยาลัยเหมือนเคย คุณพ่อยังถามว่าทะเลาะกับพี่เหรอ เธอบอกว่าเปล่า...แต่เขาดันบอกว่าทะเลาะกับเธอ เธอดื้อและไม่น่ารัก บอกต่อหน้าพ่อเขานั่นแหละ​พ่อชาญเลยบอกให้เธอง้อ ขอโทษพี่เสีย บรรยากาศในบ้านมึนตึง ท่านไม่ชอบนัก ท่านย้ำก่อนจะไปดูงานที่ต่างประเทศ ​แล้วเมื่อเช้า ก่อนเธอจะลงรถ เขาก็กระชากเธอเข้ามาจูบ แถมยังจับหน้าอกเธอบีบมันแรงๆ จนเธอใจสั่นไปหมด เขากระซิบกับปากเธอที่เจ่อขึ้นทันทีเพราะแรงบดเคล้า เป็นเสียงกระเส่าเบาๆ ว่า​‘คืนนี้พ่อไม่อยู่ พี่จะไปจัดการเรา’แอร๊...​เธอจะให้เขามารับได้ยังไงอะ แบบนี้ จัดการที่ว่าคงจะไม่จับเธอตีก้น หรือทำทารุณหรอก คงจะจัดการแบบ...​แค่คิดหน้าก็แดงมากขึ้นอีก หนนี้แดงไปถึงหู​และโสภิตาก็เห็นว่าเพื่อนรักหน้าแด