LOGINเมื่อพร้อมหน้ากันที่โต๊ะอาหาร คุณชาญผู้ยังไม่รู้เรื่องอะไรเลย แถมยังคิดเอาเอง ว่าลูกสาวกับลูกชายยังงอนกัน ก็เอ่ยเปรยชวนคุย และถามกลายๆ เหมือนจะชวนสนทนาว่าทั้งคู่นั้น คุยกันหรือยัง“ผมมีน้องสาวดื้อครับพ่อ” ชิตชลแกล้งว่า มองน้องด้วยสายตาเป็นประกายวาว “ดื้อมากร้ายมาก”“ส่วนหนูมีพี่ชายร้ายกาจค่ะ” เธอว่าแล้วทำแก้มป่อง ชาญกุมขมับ แล้วถอนใจเฮือก พร้อมกับบ่น“เมื่อไหร่พวกแกจะคุยกันดีๆ”“เมื่อพี่ชลยอมแต่งงานกับอ้อนค่ะ” สาวน้อยเอ่ยทะลุกลางปล้อง เล่นเอาคุณชาญและชิตชลถึงกับตะลึงกันไปทั้งคู่ แล้วอโณณาก็ลุกจากเก้าอี้ของเธอ พร้อมกับไปทรุดคุกเข่าอยู่ข้างกับพี่ชาย แล้วเอ่ยเสียงหวาน“พี่ชลค่ะ แต่งงานกับอ้อนนะ อ้อนรักพี่ชลมาก คุณพ่ออนุญาตนะคะ อ้อนรักพี่ชลมาก แล้ว...”เธอหน้าแดงก่ำ ก่อนจะเอ่ยออกมาหน้าตาเฉย“ยังไงพ่อก็ต้องอนุญาตนะคะ เพราะพี่ชลอะเป็นมากกว่าพี่ชาย เป็นผัวอ้อนไปแล้ว อาจจะเป็นพ่อของลูกอ้อนแล้วด้วย”“หะ!”คุณชาญถึงกับอุทานลั่น ขณะที่ชิตชลหน้าเจื่อน เขามองน้องด้วยสายตาดุๆ ยัยน้องเล่นเขาเสียแล้ว“ยังไงวะไอ้ชล”“ก็...แหะๆ”เธอกอดเขาไว้ แล้วยิ้มให้กับบิดาเลี้ยง ที่ยังคงมองพวกเธอด้วยสา
“อรุณสวัสดิ์” เสียงห้าวเอ่ยขึ้นเมื่อเธอลืมตา อโณณานิ่งไปเล็กน้อย แล้วก็หน้าแดงซ่านขึ้นกับคำทักทายนั้น“อะ อรุณสวัสดิ์ค่ะ”“วันนี้ไปมหาวิทยาลัยไหวไหม”เขาเอ่ยขึ้นลอยๆ ขณะที่ดึงเธอมาหอมแรงๆ แล้วมือไม้ก็ทำท่าจะเลื่อนลูบไปทั่วตัวเธอ“ไหวค่ะ พี่ชล อย่าสิคะ”“ไม่หย่า ยังไงพี่ก็ไม่หย่า”เขาพูดไปอีกทาง แล้วก็ซบหน้ากับหน้าอกหอมๆ ของน้องสาวคนสวย ดูดเคล้นบีบคลึงมันอย่างเมามันอโณณาถูกจัดหนักรับอรุณไปอีกหนึ่งรอบเธอได้แต่ค้อนเขา ขณะที่ลงมารับประทานอาหารเช้าด้วยกัน เขาก็มานั่งข้างๆ กินของตัวเองแบบให้เธอป้อน เธออายสายตาคนรับใช้จะแย่แล้วตอนนี้จวบจนเขาขับรถมาส่งเธอที่มหาวิทยาลัย เธอก็ระทวยไปหมดทั้งตัว เพราะมือไม้ของเขาไม่ได้อยู่นิ่งเลย เดี๋ยวจับ เดี๋ยวลูบ เดี๋ยวล้วง จนเธอฉ่ำไปหมด ร่างกายเรียกร้องหาเขา...ทั้งที่ไม่เหมาะไม่ควรได้แต่ค้อนเขาเมื่อลงมาจากรถเพื่อสาวของเธอทั้งคู่ มีคนหนึ่งเฮ มีคนหนึ่งโฮ เมื่อเห็นหน้าของอโณณา“เย้! บอกแล้วว่ามาไหว ยัยเหมียว จ่ายมาสามพัน”“โอ๊ย ยัยอ้อน ทำไมแกไม่นอนกกพี่ชลอยู่บ้านฮะ เสียเงินเลยสามพัน”โสภิตาบ่น แต่ก็หยิบเอาโทรศัพท์มาโอนเงินแต่โดยดี เสียงข้อความว
“พี่ชล”“อะไร?”“อ้อนบอกว่าจะนอนกับยัยเหมียวยัยเขมยังไงละค่ะ”เธอเล่นบทนางเหวี่ยงเมื่อโดนเขาจับยัดขึ้นรถมาได้ ชิตชลเพียงแค่ปรายตามองแล้วยักไหล่“พี่ไม่อนุญาต”“แน้ พี่ชล พี่ชลไม่มีสิทธิ์จะมาไม่อนุญาตอ้อนนะ” เธอทำหน้าเชิดใส่เขา “มีสิก็พี่เป็นผัว”“พี่ชล!”อโณณาอุทาน หน้าหวานแดงจัด นิ่งไปเลยเมื่อเขาเล่นพูดแบบนั้น ชิตชลหัวเราะหึๆ แล้วเอื้อมมือมาดึงแก้มเธออย่างหยอกๆ “อย่าดื้อกับพี่มาก พี่เหนื่อยกับเรามากรู้ไหม?”“เอ่อ...อ้อนเปล่าเสียหน่อย”“สาบานสิว่าเราไม่ใช่ตัวร้าย”เขาทำเสียงดุๆ ใส่เธอ อโณณาเพียงแค่ปรายตามองเขาแล้วเม้มปากแน่น ก่อนจะเอ่ยออกมาเสียงอ่อย“อ้อนร้ายไม่เท่าพี่ชลหรอกค่ะ”“พี่น่ะหรือร้าย พี่ร้ายเพราะอ้อนนั่นแหละ”เขาว่ากล่าวหาเธอ อโณณาได้แต่ทำหน้างอใส่เขา ใจเธอเต้นแรงขึ้นทุกทีเมื่อใกล้จะถึงบ้านตาของเธอเหลือบมองตาเขาชิตชลเลื่อนมือของตนเองมาจับมือเธอแล้วบีบแรงๆ ก่อนจะเอ่ยเสียงเข้ม“พี่ร้าย เพราะอ้อน...และอ้อนทำให้พี่ร้าย อ้อนก็ต้องรับผิดชอบทุกสิ่ง ด้วยตัวของอ้อน”“พี่ชลหมายความว่าอะไรคะ?”รถถึงบ้านพอดี เขาไม่ตอบเธอ แต่ดึงเธอให้เดินตามเขาขึ้นไปบนห้องแทน โดยไม
ออกมาจากห้องน้ำหลังจากหลบเพื่อนทั้งสองไปทำใจแล้ว อโณณาก็ต้องตกใจกว่าเดิม เมื่อพบว่าชิตชลนั่งอยู่ในห้องด้วย เขาพยักหน้าให้เธอมานั่งข้างๆ เขา เธอจำต้องไปทรุดนั่งข้างเขาแต่โดยดี พอนั่งปุ๊บ มือของเขาก็โอบที่เอว ต่อหน้าเพื่อนทั้งสอง ที่จ้องกันแบบตาแทบจะถลน“งานเสร็จหรือยัง”“งะ งานอะไรคะ”เลิ่กลั่กสิแบบนี้ เขาถามแบบไม่ทันได้ตั้งตัว ถึงจะโกหกเขาไปแต่ก็ลืมไปแล้วตอนนี้“ก็ไหนอ้อนบอกว่ามาทำรายงานห้องเพื่อน เสร็จหรือยัง ถ้าไม่เสร็จพี่จะได้ช่วยให้เสร็จ เราจะได้กลับบ้านกัน”“เสร็จแล้วค่ะ” โสภิตาตอบแทน แล้วขยิบตาให้กับเพื่อนของเธอ“เรียบร้อยหมดแล้วค่ะพี่ชล พายัยอ้อนกลับไปได้เลยค่ะ”“ดะ เดี๋ยว ไหนคืนนี้แกบอกว่าฉันจะต้องนอนด้วยยังไงล่ะ” “ไม่ต้องแล้ว ฉันมียัยเขมเป็นเพื่อน แกกลับไปได้เลย” โสภิตายกมือบ้ายบายให้เพื่อน ก่อนจะพนมมือไหว้ขอบคุณชิตชล“ขอบคุณพี่ชลมากๆ นะคะสำหรับอาหารน่าอร่อย ยัยอ้อน กลับไปได้แล้ว พี่ชลมาตามอะ”“เอ่อ”“ถ้าอย่างนั้นพี่ขอตัวก่อนนะครับ”เขาดึงแขนให้เธอลุกขึ้น อโณณาโอดว่าเธอต้องเก็บของก่อน แต่เขมพรรณก็ว่องไวเหลือเกิน ด้วยการยื่นกระเป๋าและแฟ้มหนังสือส่งให้เพื่อน ชิตชลแย
“มาอ้างฉันทำไมอะ”โสภิตาว่า ตอนนี้สามสาวมาอยู่พร้อมหน้ากันที่คอนโดของเธอ เขมพรรณโดนลากมาด้วย ให้มานอนค้างด้วยกันคืนนี้ “ก็ฉันไม่อยากกลับบ้าน ไม่อยากกลับไปกับพี่ชล” หน้าของอโณณาแดงเถือก เมื่อนึกถึงเขา...ก็ตั้งแต่วันนั้น คนเป็นพี่ก็ทำเมินหน้าตึงใส่เธอ งานปาร์ตี้ของเขาถูกยกเลิก เขาไม่พูดถึงเอวิตาอีกเลย แถมยังทำหน้าดุใส่ แต่ก็ยังรับหน้าที่รับส่งเธอที่มหาวิทยาลัยเหมือนเคย คุณพ่อยังถามว่าทะเลาะกับพี่เหรอ เธอบอกว่าเปล่า...แต่เขาดันบอกว่าทะเลาะกับเธอ เธอดื้อและไม่น่ารัก บอกต่อหน้าพ่อเขานั่นแหละพ่อชาญเลยบอกให้เธอง้อ ขอโทษพี่เสีย บรรยากาศในบ้านมึนตึง ท่านไม่ชอบนัก ท่านย้ำก่อนจะไปดูงานที่ต่างประเทศ แล้วเมื่อเช้า ก่อนเธอจะลงรถ เขาก็กระชากเธอเข้ามาจูบ แถมยังจับหน้าอกเธอบีบมันแรงๆ จนเธอใจสั่นไปหมด เขากระซิบกับปากเธอที่เจ่อขึ้นทันทีเพราะแรงบดเคล้า เป็นเสียงกระเส่าเบาๆ ว่า‘คืนนี้พ่อไม่อยู่ พี่จะไปจัดการเรา’แอร๊...เธอจะให้เขามารับได้ยังไงอะ แบบนี้ จัดการที่ว่าคงจะไม่จับเธอตีก้น หรือทำทารุณหรอก คงจะจัดการแบบ...แค่คิดหน้าก็แดงมากขึ้นอีก หนนี้แดงไปถึงหูและโสภิตาก็เห็นว่าเพื่อนรักหน้าแด
เอวิตาที่พอวางสายจากชิตชลแล้ว เธอก็หันไปตอบรับนัดจากแฟนของเธออีกคนอย่างเจสัน...เธอมาฮ่องกงเพื่อรอเขานี่แหละเธอยังคงเลือกได้ รู้ว่าถ้าเกิดโผล่ไปงานปาร์ตี้ของชิตชลอาจจะถูกทำเซอร์ไพรส์ พักนี้เขามาถามอ้อมๆ แปลกๆ อยู่เกี่ยวกับขนาดนิ้วเธอบ้าง อัญมณีที่เธอชอบ เธอก็ตอบเขาไปแบบลองหยั่งเชิง ไม่ใช่หนแรกที่เธอถูกจะขอหมั้นขอแต่งงาน เอวิตามั่นใจในเสน่ห์ความฮอตของตัวเอง เธออายุตั้งเท่าไหร่แล้ว แต่เธอก็ยังแบ่งรับแบ่งสู้ เหมือนกั๊กเขาไว้ เพราะเธอยังอยู่ในระหว่างเลือกคบหากับชิตชลเธอก็ควบควงคนอื่นไปด้วย เขาหล่อ นิสัยดี ลีลาก็เด็ด แต่ความเผ็ดของเขาไม่อาจจะบรรเทาความร่านร้อนของเธอ เขาดีมาก ดีจนเธอเกร็งว่าจะอยู่กันรอดไหมล่ะ คนดีๆ ก็เอาไว้คบแต่ไม่ถึงขั้นอยากจะไปใช้ชีวิตด้วยคนแบบเดียวกับเธอก็เอาไว้แอบคบสนุกๆ ตื่นเต้นเร้าใจเธอไล้นิ้วกับหน้าจอโทรศัพท์ โลกโซเชียลเธอบอกกับเขาว่าเธอไม่ได้เล่นเฟซบุ๊ค อินสตราแกรม แต่จริงๆ เธอมีแอคเคานท์อยู่ และในนี้เธอใช้อวตาร ไม่ได้ใช้ตัวจริง เธอไม่ชอบที่จะเปิดเผยตัวเอง มันสนุกที่เธอใช้โลกออนไลน์นี้สอดส่องคนอื่น แต่ไม่สนุกถ้าคนพวกนั้นจะมายุ่งย่ามกับเธอ“เฮ้...ฮันนี่”







