جميع فصول : الفصل -الفصل 20

" ลูกหว้า!!!" "อ้าวพี่วิน สวัสดีค่ะ มาเดินเล่นเหรอคะ "ฉันหันไปตามเสียงเรียกก็เห็นพี่วินเพื่อนของพี่ขุนพลก็รีบยกมือไหว้ทันทีเพราะฉันเจอพี่เขาบ่อยๆเพราะเขาชอบมาซื้อ ราเม็งร้านของแม่ฉันที่เปิดขายอยู่แถวหน้าโรงเรียนไปฝากน้องสาวของเขาประจำ" พี่แวะมาซื้อของขวัญวันเกิดให้น้องสาวตัวดีของพี่น่ะ เห็นน้องลูกหว้าพอดีนี่น้องกำลังจะกลับบ้านแล้วเหรอให้พี่ไป ส่งไหม " วิน พูดตอบด้วยรอยยิ้มอย่างใจดีพร้อมแอบชำเลืองมองใบหน้าหวานของลูกหว้าที่ทำเอาเขาหัวใจเต้นแรงขึ้นมาแทบ ทุกครั้งที่เจอ"หนูแวะเอาโทรศัพท์มาซ่อมค่ะแต่มันสู่ขิตเลยต้องซื้อใหม่แทน นี่ก็ว่าจะเดินเล่นและแวะหาอะไรกินนิดหน่อยแล้ว ค่อยกลับ ถ้างั้นหนูขอตัวก่อนนะคะพี่วิน " ฉันพูดขึ้นด้วยรอยยิ้มและกำลังจะเดินเลี่ยงไปอีกทาง แต่กลับได้ยินเสียงของพี่วินเรียกไว้อีกครั้ง"เดี๋ยวครับ น้องลูกหว้า!!""คะ??""ถ้าพี่จะขอรบกวนลูกหว้าให้มาช่วยเลือกของขวัญวันเกิดให้กับน้องสาวตัวแสบให้พี่ได้ไหม พี่เดินวนอยู่หลายรอบมากกลัวเลือกไม่ถูกใจผู้หญิงน่ะ " วินเอ่ยขึ้นอย่างรอคำตอบเพราะจริงๆ เขาสั่งของขวัญให้กับน้องสาวแล้วเป็นสร้อยข้อมือเพชรร้านใกล้ๆกับร้านขายโท

#สามวันต่อมา " พี่แบล็กครับอาจารย์อุดมให้ผมมาตามพี่ไปหาที่ห้องพักอาจารย์ด้วยนะครับ" จิม หนุ่มรุ่นน้องเดินมาตามพี่แบล็กอย่างกล้าๆ กลัว ๆ หลังจากที่เขาไปส่งงานแล้วอาจารย์อุดมที่นั่งอยู่ข้างๆ ก็บอกให้มาตามพี่เขาพบโดยด่วน "กูไม่ว่าง กำลังหายใจอยู่ "แบล็ก พูดตอบกลับด้วยน้ำเสียงห้วนๆสายตาจ้องมองไปยังเด็กรุ่นน้องนิ่งอย่างไม่ค่อยสบอารมณ์ " แต่อาจารย์...." " มึงรีบไสหัวไปไกลๆตีนกูป่ะ ก่อนที่จะเจ็บตัวคนยิ่งหงุดหงิดอยู่" แบล็ก ตวาดเสียงดังก่อนที่จะมองไปยังเด็กรุ่นน้องที่วิ่งหนีหางจุกตูดไปอีกทาง อย่างรวดเร็ว "ไอ้แบล็ก มึงไปแดกรังแตนที่ไหนมาวะ ทำไมช่วงนี้มึงดูหงุดหงิดง่ายฉิบหาย" โอม เอ่ยถามเพื่อนรักด้วยสายตาเต็มไปด้วยความเป็นห่วง เพราะสองสามวันมานี้ ไอ้แบล็กดูมีท่าทางเครียดจัด จนหลายคนเข้าหน้ามันไม่ติดแทบสักคน "นั่นดิมีเรื่องทุกข์ใจอะไรหรือเปล่าบอกพวกกูได้นะเว้ย" เซฟ ก็รู้สึกไม่ต่างกันจึงหันไปมองหน้าเพื่อนด้วยความเป็นห่วงเช่นกัน "พวกมึง คือ กูจะง้อผู้หญิงยังไงดีวะ"แบล็กจ้องมองหน้าเพื่อนรักของเขาทั้งสองคนอย่างใช้ความคิดก่อนจะเอ่ยขึ้นถามราวกับต้องการขอคำแนะนำจากเพื่อนของเขา " ง้อหญิง!

#วันงานกีฬาสี " ลูกหว้า วันนี้มึงสวยมากสวยแบบฉ่ำมงสุดๆ "โม พูดขึ้นแล้วหันไปมองพี่ช่างทำผมที่กำลังวางมงกุฎลงบนหัวของเพื่อนรักหลังจากที่พวกเธอแต่งตัวเสร็จเรียบร้อยและเหลือลูกหว้าที่แต่งหน้าทำผมเป็นคนสุดท้าย ก่อนที่โมจะเตรียมตัวเก็บของเพื่อจะออกไปเดินขบวนเปิดงานกีฬาสีในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้านี้ “พวกมึงก็ทั้งสองคนก็สวยมากเช่นกัน จำท่าควงกับจังหวะที่บอกได้แล้วใช่ไหม" ฉันพูดตอบกลับและหันไปมองเพื่อนรักทั้งสองคนที่วันนี้ทั้งสองคนก็สวยมากเช่นกัน ก่อนจะได้ยินเสียงของส้มเอ่ยแทรกขึ้นมา ระหว่างที่เรากำลังจะเดินออกจากห้องไปยังสนามกีฬาของโรงเรียน "ก็สวยแค่หน้าตาแต่ถ้าควงคทาแล้วทำร่วงตลอดเป็นฉัน คงขายขี้หน้าและถอนตัวไปนานแล้วล่ะ"ส้มที่อยู่ในชุดไทยประยุกต์เดินเข้ามาแล้วกวาดสายตามองลูกหว้าและกลุ่มเพื่อนด้วยแววตาเต็มไปด้วยความอิจฉาพร้อมพูดจาเหน็บแนมและหัวเราะเยาะเมื่อนึกถึงตอนที่ซ้อมเดินแล้ว พวกมันทำไม้คทาร่วงตกพื้นตลอด ยกเว้นนังลูกหว้า "แล้วมึง อยากโดนไม้คทาฟาดปากไหมล่ะ อีส้ม "ฝนพูดอย่างเอาเรื่องและชูไม้คทาตั้งท่าอย่างพร้อมฟาด "ทำไมล่ะฝน ส้มของเพื่อนฉัน พูดความจริงแค่นี้ถึงกลับรับไม่ได้หรือ

"ขอโทษนะคะ นี่ใช่พี่แบล็ก มหาลัยเค ไหมคะ "โมจิ เอ่ยถามขึ้นอย่างกล้าๆกลัวๆเมื่อเห็นพี่แบล็ก หนุ่มโคตรหล่อของมหาลัยเคที่มีชื่อเสียงดังกระฉ่อนในเรื่องต่อยตีจนไม่มีใครกล้าเข้าใกล้ แถมยังเป็นเพื่อนคลาสเดียวกันกับพี่มุกดา พี่สาวของเธอที่เคยเจอตอนช่วงปีที่แล้ว ตอนนี้กำลังนั่งคุกเข่าบีบน่องให้กับพี่ลูกหว้าดาวโรงเรียนอย่างเอาใจ " ไม่รู้จัก" แบล็ก เหลือบสายตามองเล็กน้อยแล้วพูดตอบกลับห้วน ๆอย่างไม่สนใจ" หนูชื่อโมจิค่ะเป็นน้องสาวของพี่มุกดา"โมจิยังคงเอ่ยขึ้นและจ้องมองหน้าพี่แบล็กอีกครั้ง อย่างมีความหวังว่าจะจำเธอได้ "มุกดา ไหนไม่รู้จัก " "พี่มุกดาเพื่อนที่สาขาของมหาลัยเคค่ะ พี่จำได้ไหม" " จำไม่ได้ ไม่รู้จักน้องจะไปไหนก็ไปป่ะแม่งเริ่มน่ารำคาญแหละ" แบล็กพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงและแววตาที่เริ่มหงุดหงิดก่อนจะขยับตัวลุกขึ้นแล้วมานั่งลงบนโซฟาข้างๆลูกหว้าทันที "แต่พี่คะ...""แฟนพี่บอกไม่รู้จักน้องก็อย่ามาเซ้าซี้สิหรือน้องมีปัญหาอะไรมากกว่านี้หรือเปล่า "ฉันที่เงียบฟังอยู่นานถึงกับเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นเด็กรุ่นน้องทำท่าทางเซ้าซี้พี่แบล็กไม่ยอมเลิก "แฟน??" โมจิ เบิกตากว้างด้วยความตกใจ นี่พี่แบล็ก เป็นแฟ

#วันปัจฉิมนิเทศ "ขอแสดงความยินดีกับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่หกที่สำเร็จการศึกษาชั้นสูงสุดของชั้นมัธยมปลาย และกำลังจะก้าวออกไปเผชิญโลกภายนอกเข้าสู่ในวัยรุ่นเต็มตัว ภายใต้รั้วของมหาวิทยาลัย ครูขอให้พวกเธอทุกคน โชคดีประสบความสำเร็จและเติบโตไปเป็นผู้ใหญ่ที่ดี หากวันไหนเหนื่อยล้าก็อย่าลืม แวะกลับมาหาครูได้ที่นี่เพราะโรงเรียนแห่งนี้จะเป็นบ้านของนักเรียนทุกคนตลอดไป " สิ้นเสียงของผู้อำนวยการโรงเรียนพร้อมกับเสียงปรบมือ ที่ดังกึกก้องไปทั้งห้องประชุม ก่อนจะถึงพิธีบายศรีสู่ขวัญผูกข้อไม้ ข้อมือแล้ว เดินลงมายังลานกีฬาเพื่อร่ำลาและถ่ายรูปหมู่เป็นที่ระลึก"ลูกหว้าสรุปมึงได้ถามพี่แบล็กของมึงไหมว่าไปเป็นคนเอาคืนพวกนังส้มให้ใช่ไหม" โม เอ่ยถามขึ้นระหว่างเดินออกมาจากลานกีฬาหลังจากถ่ายรูปเสร็จเรียบร้อยแล้ว "นั่นดิ ลาออกกลางคันและหนีไปต่างประเทศพร้อมกันทั้งสามคน กูต้องมีอะไรในกอไผ่แน่ๆ" ฝนพูดตามและมองหน้าลูกหว้าอย่างคนรอคำตอบ"ไม่รู้ดิ กูไม่ได้ถามพี่เขาเลย แล้วพี่เขาช่วงนี้ดูยุ่งๆด้วยล่ะ" ฉันพูดตอบกลับอย่างไม่ใส่ใจแม้ในใจจะคิดว่าเป็นฝีมือของพี่แบล็กแน่นอนก่อนที่จะมีเสียงฮือฮาดังมาจากหน้าประตูโรงเร