กับเธอไม่ใช่แค่ชอบ (But I Love You)

กับเธอไม่ใช่แค่ชอบ (But I Love You)

last updateTerakhir Diperbarui : 2026-06-08
Oleh:  NaBee-KPTamat
Bahasa: Thai
goodnovel16goodnovel
Belum ada penilaian
36Bab
2.6KDibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

จังหวะสบตากันในครั้งนั้นได้เปลี่ยนผู้ชายที่ไม่สนโลกอย่างเขา ให้หันมาสนใจแค่เธอคนเดียว

Lihat lebih banyak

Bab 1

บทนำ

" ไม่เป็นไรค่ะพี่ลูกชุบ หว้ากลับเองได้ อาจารย์ใกล้ ปล่อยแล้ว หว้าจะรีบกลับพร้อมฝนกับโมเลยพี่ไม่ต้องห่วง งั้นแค่นี้ก่อนนะคะ" ฉันพูดจบก็กดตัดสายของพี่ลูกชุบ พี่สาวของฉันที่วันนี้มารับฉันที่โรงเรียนสอนพิเศษไม่ได้ เพราะต้องรีบไปทำธุระกับ พี่ขุนพลแฟนหนุ่มสุดหล่อของพี่เขาอย่างกะทันหัน

"วันนี้มึงกลับเองเหรอวะ ลูกหว้า " โม เอ่ยถามเพื่อนรัก พร้อมกับเดินออกจากห้องเรียนพิเศษ เมื่อจบคลาสการเรียนการสอนพอดี

"เออดิ พี่ลูกชุบต้องไปทำธุระกับพี่ขุนพลน่ะ "

" พูดถึงพี่ขุนพลแฟนพี่มึง กูยังขำไม่หายเลยว่ะ เมื่อนึกถึงตอนที่มาขอซื้อรูปพี่ลูกชุบตอนใส่ชุดดรัมเมเยอร์ โคตรเปย์สุด ๆ รู้งี้ กูขายให้สักห้าหมื่นเอาให้ฉ่ำๆ ไปเลย "

ฝน พูดขึ้นเมื่อนึกถึงแฟนของพี่สาวเพื่อน ที่ตอนนั้นมาขอซื้อรูปถ่ายพี่ลูกชุบในวันกีฬาสี

"มึงมันก็ทำถึงมากเกินเพื่อนรัก คิกคิก ว่าแต่มึงเหอะลูกหว้าจะจบมอหกอยู่แล้ว เมื่อไรจะมีหนุ่มๆ มาถูกใจมึงแบบพี่ลูกชุบบ้าง มึงก็โคตรน่ารักเหมือนกัน"

โมเอ่ยขึ้นและหัวเราะออกมาเบาๆ และหันไปมองหน้า ลูกหว้าด้วยสายตาเชิงเป็นคำถาม ก่อนที่ฝนจะพูดแทรกขึ้นมา

" หน้าตาลูกหว้าน่ารักมาก กูยอมรับนะ แต่ความห้าวเป้งสุดตีนแถมยังพ่วงด้วย ฉายาเจ้าแม่มือตบในรุ่น มึงว่าใครจะกล้ามาจีบมัน "

"พวกมึงสองตัวก็พูดเว่อร์ไป กูออกจะเรียบร้อยน่ารักขนาดนี้มาเจ้ามงเจ้าแม่อะไร ไม่มี๊!!"

"หร๊า///เหรอ!!!"โมและฝนถึงกับพูดออกมาพร้อมกันอย่างประสานเสียง

"หึหึ วันนี้แยกย้ายตรงนี้แล้วกัน " ฉันหัวเราะออกมาเบาๆ ก่อนเอ่ยลาเพื่อนรักทั้งสองคนและเดินเลี่ยงไปอีกทางทันที

"อ้าว แล้วมึงจะไปไหนวะ" โมตะโกนเพราะเธอและฝนต้องยืนรอรถที่บ้านมารับ

"ไปขึ้นรถเมล์น่ะ ไว้เจอกัน"

ฉันหันหน้ามาตอบกลับก่อนจะรีบเดินไปยังป้ายรถเมล์ที่ อยู่ไม่ไกลจากโรงเรียนกวดวิชาอย่างรวดเร็ว

# อีกด้าน

///ผลั๊กกกก//

"เฮ้ย!!แม่งตาบอดหรือไงวะมองไม่เห็นเหรอว่ากูยืนหัวโด่ อยู่ตรงนี้" เสียงของแหลมเด็กเจ้าถิ่นในซอยตึงเอ่ยถามผู้ชายตัวสูงร่างใหญ่ที่เดินชนเขาแทบจะล้มในช่วงตึกที่ไฟดับและมืดทำให้ เขาเห็นแค่เพียงเสื้อช็อปสีแดงๆ ของมหาลัยแห่งหนึ่งที่เขารู้จัก

" โทษที กูนึกว่าชนหมา!"

แบล็ก หนุ่มโคตรหล่อแววตาเต็มไปด้วยความเย็นชา เอ่ยตอบด้วยสีหน้านิ่งเรียบสบตาเอียงคอเล็กน้อยจ้องมองผู้ชายตรงหน้าอย่างพร้อมแลก

"อ้าวไอ้เวรนี่!!มึงเปรี้ยวตีนระ....อั๊ก อึก อุ๊ก///"

แหลมพูดพร้อมกับเดินเข้าไปหมายจะเอาเรื่องแต่กลับ ถูกถีบเข้าที่ท้องอย่างจัง ก่อนจะโดนทั้งหมัดและตืนกระทืบใส่เขาจนล้มลงไปนอนกองที่พื้นอย่างหมดสภาพ

" มึงต่างหากที่เสือกอยาก เปรี้ยวตืนกู ถุย!!! "

แบล็ก พูดขึ้นพร้อมถ่มน้ำลายใส่ไอ้เวรนั่นด้วยแววตา เย็นชาและเย้ยหยัน ก่อนจะเดินออกจากซอยลัดเพื่อไปรอเพื่อน ที่กำลังขับรถมารับเขายังป้ายรถเมล์ เพื่อกลับบ้าน

เพราะรถคันโปรดของเขาดันเสียกลางทาง ระหว่างมา ทำธุระที่ซอยตึงแห่งนี้ แต่เมื่อเขาเดินมาได้สักพักก็ได้ยินเสียงดังแว่วๆ มาจากด้านหลัง ทำให้เขาหันกลับไปมองด้วยความสงสัย

" ไอ้เหี้ยนั่น มันใส่เสื้อช็อปสีแดง พวกมึงกระจายตัวลากคอมันมาให้กูให้ได้!!!"

" สัสเอ้ย!!! "แบล็ก สบถออกมาเล็กน้อยเมื่อเห็นร่างอันสะบักสะบอมของไอ้ผู้ชายที่เขากระทืบเมื่อกี้นี้ มันไปตามพวกมาเกือบยี่สิบคนพร้อมกับอาวุธครบมือกำลังวิ่งไล่ตามมาทางเขาและเป็นจังหวะเดียวที่สายตาของเขาหันไปเห็นรถเมล์กำลังจะออกตัวอยู่พอดีเขาจึงวิ่งยกมือโบกให้รถหยุด ก่อนจะก้าวขึ้นไปอย่างรวดเร็ว

หลังจากที่ฉันขึ้นรถเมล์เพื่อกลับบ้านและกำลังนั่งฟังเพลงอย่างสบายใจ จู่ๆ ก็รู้สึกว่ามีคนมานั่งลงข้างๆ ฉันพร้อมถอด เสื้อช็อปสีแดงที่สวมใส่ออกและยัดใส่ถุงผ้าของฉันอย่างรวดเร็ว

เขาเอื้อมมือมาหยิบเสื้อคลุมกันหนาวของฉันพร้อมกับหยิบหูฟังของฉันอีกข้างไปใส่ที่หูของเขาและคว้ามือของฉันไปกุมไว้แล้วเอียงหัวมาซบลงบนไหล่ของฉัน

โดยที่ใช้เสื้อคลุมของฉันปิดบังใบหน้าของเขาราวกับเราสองคนเป็นคู่รักกัน ฉันนั่งมองการกระทำของผู้ชายคนนี้อย่างมึนงงจนทำอะไรไม่ถูก ก่อนสมองน้อยๆ จะเริ่มประมวลผลเรียกสติของตัวเองจึงขยับตัวหนีและพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเต็มไปด้วยความ ไม่พอใจ

" ปล่อยนะ จะทำอะไร??"

" ช่วยหน่อย เดี๋ยวให้ตังกินขนม"

"ช่วยอะไร นี่.."

ฉันกำลังจะเอ่ยปากด่ากลับแต่ก็ต้องชะงักเมื่อจู่ ๆ ก็มี กลุ่มวัยรุ่นหลายคน เดินขึ้นมาบนรถเมล์ในมือถืออาวุธมาครบมือ และกำลังกวาดสายตามองมายังผู้โดยสารภายในรถเมล์พร้อมกับได้ยินเสียงกรีดร้องโวยวายของผู้โดยสารคนอื่นที่ร้องตะโกนออกมาด้วยความตกใจและหวาดกลัว จนฉันเผลอบีบมือของผู้ชายที่กำลังกุมมือของฉันไว้แน่น ก่อนจะได้ยินเสียงทุ้มละมุนเอ่ยขึ้น

" ไม่ต้องกลัว นั่งนิ่งๆ ก็พอ"

แบล็ก เอ่ยขึ้นเมื่อเขาสัมผัสถึงมือเล็กที่นุ่มนิ่มกำลังบีบมือเขาไว้แน่น ก่อนที่เขาจะเปลี่ยนมาจับมือแบบประสานเพื่อปลอบโยนและเผลอสูดดมกลิ่นกายหอมสะอาดที่ทำเอาหัวใจเขาเต้นแรงขึ้นมาอย่างดื้อๆ ซะงั้นและเป็นจังหวะเดียวกับได้ยินเสียงดังขึ้นมาอีกครั้ง

"มันไม่อยู่โว้ย รีบลงก่อน!! "

ฉันนั่งนิ่งจ้องมองกลุ่มวัยรุ่นเดินลงรถเมล์ไปอย่างรวดเร็ว ก่อนที่คนขับรถเมล์จะรีบปิดประตูแล้วขับรถออกจากบริเวณริมถนนอย่างรวดเร็ว ฉันก้มมองผู้ชายที่นั่งข้างๆ กันอีกครั้ง

" พวกมันไปแล้ว พี่ก็ช่วยขยับตัวออกไปด้วยค่ะ "

ฉันพูดขึ้นพร้อมกับรีบสลัดมือออกจากการจับกุมของผู้ชายที่นั่งอยู่ข้างๆ แล้วเริ่มใช้สายตาสำรวจเส้นทางด้านนอกตัวรถ ว่าใกล้จะถึงป้ายรถเมล์บ้านของฉันแล้ว

" ขอบใจที่ ชะ.."

แบล็ก ขยับตัวนั่งหลังตรงดึงเสื้อคลุมออกและกำลังจะ หันเอาไปส่งคืนให้เด็กนักเรียนที่นั่งข้างๆ แต่ก็ต้องนิ่งชะงักไปทันที เมื่อเขาเพิ่งได้เห็นใบหน้าหวานของสาวน้อยนักเรียนถักผมเปีย แก้มป่อง ตากลมโต ที่โคตรน่ารักกระแทกใจของเขาอย่างรุนแรง

//ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก//

พลันเสียงหัวใจก็เต้นแรงระรัวราวกับกลองสะบัดชัยพร้อมกับทุกอย่างหยุดนิ่งราวกับตกอยู่ในภวังค์ จนเขาเผลอหลุดปากพูด ในสิ่งที่กำลังคิดภายในหัวออกไปเบาๆ

" น่ารักสัส!!"

ฉันได้ยินคำพูดเบาๆ ดังมาจากผู้ชายข้างๆ ก็หันไปมองหน้าของเขา ด้วยความตื่นตะลึงกับใบหน้าอันแสนหล่อเหลามีรอยสักเต็มตัว แถมยังเจาะคิ้วปากและหู คือ ลุคแบดบอยกร้าวใจฉัน มาก จนหัวใจของฉันเต้นแรงระรัวขึ้นมาอย่างไม่เคยเกิดขึ้นกับใคร มาก่อน ฉันรีบหลุบสายตาลงและยกแขนเอื้อมมือกดออดเมื่อ เห็นว่ากำลังจะถึงป้ายรถเมล์บ้านของฉันแล้วพร้อมขยับตัวลุก ขึ้นยืนทันที

" ขะ ขอทางด้วยค่ะ"

ฉันพูดด้วยน้ำเสียงเบาๆ ไม่กล้าสบตามองผู้ชายที่กำลังจ้องมองฉันนิ่งไม่แม้แต่จะขยับตัวให้ฉันสักนิดเดียว

" "

พี่ค่ะ ช่วยหลีกทางให้หนูด้วย หนูจะลง!!"

"อืม ก็เดินไปสิ "

แบล็กได้สติก็ขยับตัวหลีกทางให้เด็กนักเรียนหญิงเดินผ่านเขาไปยังประตูทางลง ก่อนที่เด็กคนนั้นจะหันมาสบสายตากับเขาอยู่แวบหนึ่งและก้าวลงจากรถเมล์อย่างรวดเร็ว

เขาจ้องมองเด็กคนนั้นจนลับสายตา ก่อนเขาจะมารู้สึกตัวอีกครั้งว่าในมือของตัวเองยังคงถือเสื้อคลุมแขนยาวของเด็กนักเรียนคนเมื่อกี้ไว้ เขาก้มมองเสื้อแล้วกระตุกยิ้มขึ้นมาเล็กน้อย แล้วพูดพึมพำ เบาๆ กับตัวเอง

"เด็กสมัยนี้ ทำไมแม่งน่ารักฉิบหายเลยวะ"

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya
Tidak ada komentar
36 Bab
บทนำ
" ไม่เป็นไรค่ะพี่ลูกชุบ หว้ากลับเองได้ อาจารย์ใกล้ ปล่อยแล้ว หว้าจะรีบกลับพร้อมฝนกับโมเลยพี่ไม่ต้องห่วง งั้นแค่นี้ก่อนนะคะ" ฉันพูดจบก็กดตัดสายของพี่ลูกชุบ พี่สาวของฉันที่วันนี้มารับฉันที่โรงเรียนสอนพิเศษไม่ได้ เพราะต้องรีบไปทำธุระกับ พี่ขุนพลแฟนหนุ่มสุดหล่อของพี่เขาอย่างกะทันหัน "วันนี้มึงกลับเองเหรอวะ ลูกหว้า " โม เอ่ยถามเพื่อนรัก พร้อมกับเดินออกจากห้องเรียนพิเศษ เมื่อจบคลาสการเรียนการสอนพอดี "เออดิ พี่ลูกชุบต้องไปทำธุระกับพี่ขุนพลน่ะ " " พูดถึงพี่ขุนพลแฟนพี่มึง กูยังขำไม่หายเลยว่ะ เมื่อนึกถึงตอนที่มาขอซื้อรูปพี่ลูกชุบตอนใส่ชุดดรัมเมเยอร์ โคตรเปย์สุด ๆ รู้งี้ กูขายให้สักห้าหมื่นเอาให้ฉ่ำๆ ไปเลย " ฝน พูดขึ้นเมื่อนึกถึงแฟนของพี่สาวเพื่อน ที่ตอนนั้นมาขอซื้อรูปถ่ายพี่ลูกชุบในวันกีฬาสี "มึงมันก็ทำถึงมากเกินเพื่อนรัก คิกคิก ว่าแต่มึงเหอะลูกหว้าจะจบมอหกอยู่แล้ว เมื่อไรจะมีหนุ่มๆ มาถูกใจมึงแบบพี่ลูกชุบบ้าง มึงก็โคตรน่ารักเหมือนกัน" โมเอ่ยขึ้นและหัวเราะออกมาเบาๆ และหันไปมองหน้า ลูกหว้าด้วยสายตาเชิงเป็นคำถาม ก่อนที่ฝนจะพูดแทรกขึ้นมา " หน้าตาลูกหว้าน่ารักมาก กูยอมรับนะ แต่ความห้าวเป้งสุ
Baca selengkapnya
ตอนที่ 1
" อ้าวลูกหว้าหนูกลับบ้านมาเองพี่ลูกชุบไม่ได้ไปรับเหรอลูก"สายไหม เอ่ยถามลูกสาวคนเล็กของเธอที่เดินเข้ามาในบ้านอย่างเงียบ ๆ แถมเธอก็ไม่ได้ยินเสียงรถของลูกชุบที่วันนี้เธอไหว้วานให้ไปรับลูกหว้าที่สถาบันสอนพิเศษให้เพราะเธอติดธุระสำคัญของบริษัท"พี่ลูกชุบไปทำธุระด่วนกับพี่ขุนพล หว้าเลยกลับมาเอง"ฉันพูดตอบคุณแม่สายไหมด้วยรอยยิ้มหวานๆ เมื่อเห็นสายตาเป็นห่วงของคุณแม่ที่มองมาทางฉัน" แล้วทำไมไม่โทรมาบอกแม่ล่ะแม่จะได้ออกไปรับ ที่โรงเรียนสอนพิเศษหรือที่หน้าปากซอยบ้าน"" แค่นี้เอง หว้ากลับบ้านได้สบายมากค่ะ"ฉันพูดตอบแม่สายไหมที่แสนใจดีของฉันพร้อมกับเดินเข้าไปสวมกอดเอวของแม่ฉันอย่างเอาใจ"อ้อนเก่งจังนะลูกคนนี้ ป่ะงั้นลูกรีบขึ้นไปอาบน้ำแล้วเดี๋ยวลงมากินข้าวคุณพ่อใกล้จะถึงบ้านแล้ว" สายไหมเอ่ยพร้อมกับยกมือลูบหัวเล็กของลูกสาวตัวน้อยอย่างอ่อนโยน" ค่า คุณแม่"ฉันขานรับและเดินขึ้นมายังห้องนอน ก็วางกระเป๋าถุงผ้าและกระเป๋านักเรียนลงบนโต๊ะเขียนหนังสือก่อนจะรีบเดินไป ยังห้องน้ำเพื่ออาบน้ำให้สบายตัวหลังจากนั้นไม่นานฉันก็แต่งตัวเดินออกมาจากห้องน้ำระหว่างใช้ผ้าเช็ดผมที่เพิ่งสระให้แห้งสายตาฉันก็เหลือบมองไปยังกระ
Baca selengkapnya
ตอนที่ 2
.#วันต่อมา "หลังจากจบงานกีฬาสีแล้ว ครูอยากให้นักเรียนทุกคน เตรียมตัวให้พร้อมกับการสอบเข้ามหาวิทยาลัยที่กำลังจะมาถึง ในไม่ช้านี้ ตอนนี้ยังพอมีเวลาก็เล่นให้สนุกและกลับมาเรียน ให้เต็มที่ ครูขอให้นักเรียนทุกคนสอบเข้ามหาวิทยาลัยตามที่ใฝ่ฝันไว้นะเลิกเรียนได้"หลังสิ้นเสียงของอาจารย์ประจำชั้น ฉันและพวกเพื่อน ก็รีบเก็บของใส่กระเป๋านักเรียนเพื่อเตรียมตัวจะไปเรียนพิเศษ ในช่วงเย็นต่อระหว่างทางเดินออกจากโรงเรียนก็ได้ยินเสียงของโม เอ่ยดังขึ้นมา " หว้า ฝน สรุปพวกมึงจะไปเข้าคณะสถาปัตย์ที่มหาลัยเคใช่ป่ะกูจะได้คุยกับที่บ้านไว้และตามพวกมึงสองคนไปเรียนด้วยกัน" โม เอ่ยถามขึ้นและมองไปยังเพื่อนทั้งสองคนอย่างรอคำตอบ เพราะพวกเธอได้ตกลงกันไว้ว่าจะไปสอบเข้าเรียนมหาวิทยาลัยด้วยกัน"อืมกูตั้งใจจะไปสอบเข้าที่นั่นเห็นน้าเบลเพื่อนของแม่ สายไหม แนะนำกูมาบอกว่ามหาลัยนี้สอนค่อนข้างดีและพิเศษกว่าที่อื่นก็เลยสนใจอ่ะ "" มึงบอกพ่อกับแม่มึงแล้วเหรอ ลูกหว้าตอนแรกกูนึกว่า มึงจะเปลี่ยนใจไปเรียนที่เดียวกับพี่ลูกชุบเสียอีก "ฝนพูดขึ้นตามพร้อมกับหันมองหน้าเพื่อนทั้งสองของเธออีกครั้ง"มีเกริ่นๆ ไว้แล้วล่ะพวกมึงก็รู้ว่าที่บ้านก
Baca selengkapnya
ตอนที่ 3
"แอบมอง พอหรือยัง"แบล็ก เอ่ยขึ้นและสบตามองยัยแก้มป่องถักผมเปีย ผ่านกระจกใสหน้าร้าน ด้วยสายตานิ่งเรียบอย่างคนเก็บอาการหลังจากที่เขามาดักรอเจอยัยแก้มป่องอยู่นานนับชั่วโมง แถวๆ หน้าสถาบันสอนพิเศษ และคิดว่าตัวเองจะได้กินแห้วไม่เจอน้องแล้ว แต่เขาก็ต้องยิ้มออก เมื่อเห็นใบหน้าและรอยยิ้มหวานของยัยแก้มป่องที่กำลัง ยืนพูดคุยกับเพื่อนของเธออีกสองคนที่ ทำเอาเขาใจละลาย เพราะไม่เคยเห็นรอยยิ้มของผู้หญิงคนไหน ที่สะกดใจเขาได้ถึงขนาดนี้ก่อนที่เขาจะแอบเดินตามจนมาถึงร้านสะดวกซื้อและ ทำเนียนซื้อบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปมานั่งกินอยู่ใกล้ๆ กับยัยแก้มป่อง ของเขาอยู่นาน จนน้องเพิ่งจะรู้สึกตัวว่าเขานั่งอยู่ใกล้ๆ" ไม่ได้มองสักหน่อย"ฉันรีบพูดปฏิเสธและก้มหน้ากินบะหมี่ถ้วยเพื่อกลบเกลื่อนที่ตัวเองถูกจับได้ว่าฉันแอบมองพี่เขาจริงๆ" ก็เห็นอยู่ว่ามอง ทำไมชอบคนหล่อแบบพี่สินะ "แบล็ก เอ่ยขึ้นพร้อมกับหันไปมองหน้ายัยแก้มป่องที่เอา แต่ก้มหน้าลง ไม่กล้ามองหน้าเขาด้วยสายตาเต็มไปด้วย ความเอ็นดู" เหอะ!! คนอะไรหลงตัวเองชะมัด " ฉันพูดลอยๆ ขึ้นมา โดยที่ไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมามองพี่ผู้ชายที่นั่งอยู่ข้างฉัน ก่อนสายตาจะเห็นถุงกระดาษที่
Baca selengkapnya
ตอนที่ 4
หลังจากที่ฉันก้าวขึ้นมาบนรถของคุณแม่ ภาพของพี่ผู้ชายคนเมื่อกี้ที่ดูเหมือนจะนิ่งช็อคกับชื่อจริงที่ฉันเอ่ยเรียกพี่เขาทำเอา ฉันถึงกับอมยิ้มขึ้นมาด้วยความชอบใจเพราะพี่เขาดูตลกและเอ๋อมาก ๆ ซึ่งแตกต่างกับคนเมื่อวานที่เจอราวกับคนละคน ก่อนจะได้ยินเสียงของคุณแม่เอ่ยดังขึ้น" ลูกหว้า อารมณ์ดีเหรอลูกแม่เห็นยิ้มน้อยยิ้มใหญ่เชียว"สายไหม เอ่ยถามลูกสาวตัวน้อยของเธอหลังจากที่เธอแอบมองเห็นเด็กหนุ่มมหาลัยหน้าตาดีกำลังยืนคุยกับลูกสาวของเธอ อยู่หน้าร้านสะดวกซื้อก่อนที่เธอจะจอดรถ" เปล่าค่ะ หว้าแค่เจอเรื่องตลกมานิดหน่อย ว่าแต่แม่คะ เรื่องสอบเข้ามหาลัย หว้าคิดว่าจะลองไปสอบที่มหาลัยเค เอ่อ คุณแม่จะว่าอะไรไหม เพราะมันค่อนข้างไกลจากบ้านเรา "ฉันหันไปพูดตอบคุณแม่ด้วยรอยยิ้มแล้วรีบเปลี่ยนเรื่องในทันที เพราะฉันคิดว่าคุณแม่คงอาจจะเห็นฉันกับผู้ชายคนเมื่อกี้อย่างแน่นอน"แม่จะว่าอะไรลูกได้ล่ะ ลูกเลือกในสิ่งที่ลูกอยากเรียนเถอะทำให้มันเต็มที่ที่สุด ส่วนเรื่องอื่นๆ แม่กับพ่อจะคอยสนับสนุน ลูก เองดีไหม "สายไหม พูดพร้อมกับมองหน้าลูกสาวตัวน้อยของเธอด้วยรอยยิ้มอย่างใจดี เพราะเธอต้องการให้ลูกๆ ของเธอมีความสุข และสามารถตัดส
Baca selengkapnya
ตอนที่ 5
#บ้านโลกันต์" สรุป ลูกจะไปสอบที่มหาลัยเคใช่ไหม ลูกหว้า "โลกันต์ เอ่ยถามลูกสาวคนเล็กของเขาด้วยแววตาเต็มไปด้วยความเป็นห่วง หลังจากที่หนูสายไหมได้มาบอกเขาเกี่ยวกับเรื่องการสอบเข้ามหาลัยของลูกหว้า ที่กำลังจะถึงในไม่ช้านี้" ใช่ค่ะคุณพ่อ น้าเบลบอกว่า คณะสถาปัตย์ที่มอนี้ดีหว้าเลยอยากไปเรียนดู โมกับฝนก็จะไปเรียนด้วยกันกับหว้าด้วย"ฉันพูดตอบพ่อโลกันต์พร้อมกับตักอาหารทานด้วยความหิว "อืม ไว้พ่อจะดูคอนโดใกล้มหาลัยให้ และลูกหว้าก็ต้องไปลงเรียนต่อยมวยกับยิงปืนไว้ด้วย พ่อจะให้เลขาของพ่อจัดการให้"โลกันต์พูดขึ้นอีกครั้งอย่างคนใช้ความคิด ก่อนที่จะได้ ยินเสียงของเมียรักเอ่ยดังแทรกขึ้นมา " พี่โลกันต์จะให้ลูกหว้าเรียนต่อยมวยและยิงปืนทำไมคะ" สายไหมเอ่ยถามและมองหน้าพี่โลกันต์ของเธอด้วยความสงสัย "หนู!!มหาลัยเค ค่อนข้างไกลจากบ้านของเรา ลูกชุบยัง มีขุนพลคอยดูแล แต่ลูกหว้าไม่มีใครพี่ก็แค่เป็นห่วงลูกเท่านั้นเอง ให้ลูกไปเรียนไว้ป้องกันตัว พี่ว่าไม่น่าจะเสียหายอะไรนะ"โลกันต์ พูดตอบเมียรักอย่างคนใช้เหตุผลเข้าสู้แต่ใจจริง เขาก็ไม่สู้หนูสายไหมอยู่แล้ว เพราะเขารักและยอมตามใจเมีย มากที่สุด "หว้
Baca selengkapnya
ตอนที่ 6
#วันต่อมา " นี่เป็นกำหนดการและเวลาในการจัดงานกีฬาสีในปีนี้ ผู้ถือป้ายชื่อโรงเรียน คือ ศศิธรและปัทมา ส่วนลูกหว้า อาจารย์อยากจะขอให้เธอช่วยเป็นดรัมเมเยอร์ไม้แรกรวมทั้งฝนฉัตร และ มณีรัตน์ เป็นไม้สองและสาม เดินนำหน้าขบวนพาเหรดและ วงโยธวาทิตของโรงเรียนแล้วกันนะ" "แต่อาจารย์วิชิตคะ ปกติคนถือป้ายโรงเรียนจะต้องอยู่ นำหน้าขบวนหรือเปล่าคะ" ส้ม ได้ยินอาจารย์วิชิตพูดจบก็ถึงกับรีบแย้งออกมาด้วยความตกใจ เพราะเธออุตส่าห์ไปขอร้องให้ คุณแม่มาขอให้อาจารย์วิชิตช่วยแก้ไขรายชื่อของเธอแทนชื่อของ นังลูกหว้า เพื่อจะได้ถือป้ายเดินนำหน้าขบวน แต่นี่ทำไม นังลูกหว้าถึงได้มาเดินนำหน้าขบวนแทนเธอได้อีก "ปีนี้ทางผู้อำนวยการโรงเรียน ต้องการให้ดรัมเมเยอร์และ คณะวงโยธวาทิต เดินนำขบวนเป็นวงแรก เอ๊ะ!!ดูเธอจะมีปัญหาตลอดเลยนะ ศศิธร " อาจารย์วิชิต พูดตอบพร้อมทั้งส่งสายตาตำหนิไปยังศศิธร นักเรียนห้องสี่ที่ก่อนหน้านี้เธอให้ผู้ปกครอง มาขอให้เขาแก้ไขรายชื่อคนถือป้าย เมื่อสองวันที่แล้ว " หนูขอโทษค่ะ อาจารย์"ส้มยกมือไหว้ขอโทษอาจารย์ด้วย สีหน้าเจื่อนลงทันทีก่อนจะหันไปมองนังลูกหว้า
Baca selengkapnya
ตอนที่ 7
แบล็กที่ขับรถมาจอดรอรับลูกหว้าที่หน้าโรงเรียนตั้งแต่ช่วงบ่ายจนตอนนี้เขาเริ่มเห็นเด็กนักเรียนกำลังทยอยเดินออกกันมาและหันมามองเขาแทบจะเป็นตาเดียวแบล็กก็ไม่ได้สนใจเท่าไรและมองเข้าไปด้านในภายตึก ที่ดูเหมือนน่าจะมีการจัดกิจกรรม เขายืนรอนานพอสมควรก็ยัง ไม่เห็นวี่แวว ว่าจะมีลูกหว้าเดินออกมาเขาจึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเพื่อกดโทรหายัยเด็กแก้มป่อง ก่อนจะได้ยินเสียงผู้หญิงเล็ก เอ่ยดังขึ้น " พี่มายืนรอรับ คนในโรงเรียนนี้เหรอคะ"ส้มและกลุ่มเพื่อนที่เดินเลี้ยวออกมาจากประตูรั้วของโรงเรียน สายตาของส้มก็หันไปเห็นพี่นักศึกษาที่โคตรหล่อในลุคแบดบอยสุดเท่เธอจึงขอแยกตัวกับเพื่อนและรีบเดินเข้าไปหาพี่นักศึกษาพร้อมกับพูดขึ้นและส่งยิ้มหวานที่คิดว่าตัวเองน่ารักที่สุดส่งให้กับ พี่ผู้ชายคนนั้นทันที " " แบล็กเหลือบมองด้วยแววตานิ่งเฉยอย่างไม่สนใจพร้อมกับกดโทรหายัยแก้มป่องอีกครั้งแต่น้องก็ไม่ยอมรับสาย เขาสักที"พี่มีอะไรบอกส้มได้นะ ส้มรู้จักคนในโรงเรียนเยอะเลย" " พูดพล่ามอะไรอยู่ได้ ไปพูดไกลๆดิและฉีดน้ำหอมอะไรวะ แม่งเหม็นฉิบหายคนยิ่งร้อนยิ่งหงุดหงิดอยู่" แบล็กเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงห้วนๆและแววตาเ
Baca selengkapnya
ตอนที่ 8
" หยุดทำตัวตรงสเปคได้ป่ะ ใจพี่แม่งสั่นไปหมดแล้วนะ ยัยเด็กบ้า!!" แบล็กเอ่ยขึ้นอย่างทนไม่ไหวกับความน่ารักจนใจเจ็บของยัยแก้มป่อง"คิกคิก พี่แบล็กชอบหนูมาก ขนาดนั้นเลยเหรอคะ"ฉันพูดและหัวเราะออกมาอย่างชอบใจพร้อมเอียงใบหน้ามองพี่แบล็กอย่างเป็นคำถาม "ก็ใช่นะสิ โคตรชอบเราเลยรู้ป่ะ เกิดมาพี่ไม่เคยรู้สึกแบบนี้กับใครมาก่อน แล้วผู้ชายห่ามๆแบบพี่ พอจะมีสิทธิ์จะเป็นแฟนของเราบ้างไหม ลูกหว้า " แบล็กเอ่ยขึ้นอีกครั้งอย่างจริงจังและจ้องมองไปยังดวงตากลมโตที่ตอนนี้เต็มไปด้วยความวูบไหวจนเขาเอื้อมมือไปจับมือของลูกหว้าไว้ราวกับต้องการคำตอบก่อนจะได้ยินเสียงบีบแตรดังไล่หลังขึ้นมาเสียงดัง ///ปรี๊ด!!!ปรี๊ดๆๆ!!//"ไฟเขียวแล้ว พี่แบล็ก" ฉันพูดขึ้นค่อยดึงมือออกจากการจับกุมของพี่เขาอย่างสุภาพ และหันไปมองทางไฟจราจรด้านหน้ารถที่เปลี่ยนเป็นสีเขียวให้รถวิ่งแล้ว " อืม" แบล็ก ส่งเสียงจิ๊จ๊ะในลำคอที่ถูกขัดจังหวะก่อนจะเหยียบคันเร่งขับเคลื่อนรถออกจากท้องถนนอย่างรวดเร็ว "ว่าแต่พี่แบล็ก รู้จักโรงเรียนหนูได้ยังไงเหรอคะ"ฉันเอ่ยถาม ขึ้นเพื่อคลายความหงุดหงิดของพี่แบล็กที่แสดงออกมาจนฉันสัมผัสได้ " แค่อยากเห็นหน้าเด็กแก้มป่อง
Baca selengkapnya
ตอนที่ 9
#หนึ่งอาทิตย์ต่อมา "ช่วงนี้มึงไปไหนมาวะ ไอ้แบล็ก นัดพวกกูให้มาออกกำลังกาย แต่มึงเสือกหายหัวไม่โผล่มาสักที" เซฟ พูดขึ้นเมื่อเห็นไอ้แบล็กเพื่อนตัวดีที่เบี้ยวนัดเขาและไอ้โอมอยู่หลายครั้ง กำลังเดินล้วงกระเป๋ากางเกงเข้ามาในฟิตเนสของแม่มันด้วยใบหน้าเย็นชา ก่อนที่มันจะนั่งลงยังโซฟาด้านหน้าที่อยู่ไม่ไกลจากเคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์" นั่นดิ แถมยังดูอารมณ์บ่จอยขนาดนี้กูว่าแม่งต้องไป ทำอะไรมาชัวร์เลย"โอมพูดเสริมในทันทีเมื่อเห็นใบหน้าที่บ่งบอกถึงอารมณ์หงุดหงิดของไอ้แบล็ก"กูแค่ไปเฝ้าเด็กมา"แบล็ก พูดตอบด้วยท่าทางหงุดหงิดเพราะสองสามวันมานี้ เขาส่งข้อความไปหายัยเด็กแก้มป่องแต่น้องกลับเงียบหายไม่อ่านไม่ตอบ โทรหาก็ไม่ติด จนเขาไปแอบดักรอที่โรงเรียนและหน้าบ้านก็ดูเงียบกริบไม่เจอแม้แต่เงา "เด็กบ้าเอ๊ย ไปไหนของเขาวะ""ห๊ะ//ห๊า เฝ้าเด็ก!!!" เซฟและโอมต่างร้องออกมาด้วยความตกใจพร้อมกับหน้าของไอ้แบล็กราวกับสิ่งที่มันพูดออกมาไม่ใช่ความจริง"พวกมึงสองตัวจะแหกปากทำไมวะ " แบล็กเอ่ยขึ้นราวกับเรื่องที่เขาพูดเป็นเรื่องปกติ"เชี้ย อย่าบอกนะว่าเด็กที่มึงไปเฝ้า คือ เจ้าของเสื้อแขนยาวสีชมพูตัวนั้น” เซฟ พูดถามขึ้นพ
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status