Todos os capítulos de กับเธอไม่ใช่แค่ชอบ (But I Love You): Capítulo 1 - Capítulo 10

" ไม่เป็นไรค่ะพี่ลูกชุบ หว้ากลับเองได้ อาจารย์ใกล้ ปล่อยแล้ว หว้าจะรีบกลับพร้อมฝนกับโมเลยพี่ไม่ต้องห่วง งั้นแค่นี้ก่อนนะคะ" ฉันพูดจบก็กดตัดสายของพี่ลูกชุบ พี่สาวของฉันที่วันนี้มารับฉันที่โรงเรียนสอนพิเศษไม่ได้ เพราะต้องรีบไปทำธุระกับ พี่ขุนพลแฟนหนุ่มสุดหล่อของพี่เขาอย่างกะทันหัน "วันนี้มึงกลับเองเหรอวะ ลูกหว้า " โม เอ่ยถามเพื่อนรัก พร้อมกับเดินออกจากห้องเรียนพิเศษ เมื่อจบคลาสการเรียนการสอนพอดี "เออดิ พี่ลูกชุบต้องไปทำธุระกับพี่ขุนพลน่ะ " " พูดถึงพี่ขุนพลแฟนพี่มึง กูยังขำไม่หายเลยว่ะ เมื่อนึกถึงตอนที่มาขอซื้อรูปพี่ลูกชุบตอนใส่ชุดดรัมเมเยอร์ โคตรเปย์สุด ๆ รู้งี้ กูขายให้สักห้าหมื่นเอาให้ฉ่ำๆ ไปเลย " ฝน พูดขึ้นเมื่อนึกถึงแฟนของพี่สาวเพื่อน ที่ตอนนั้นมาขอซื้อรูปถ่ายพี่ลูกชุบในวันกีฬาสี "มึงมันก็ทำถึงมากเกินเพื่อนรัก คิกคิก ว่าแต่มึงเหอะลูกหว้าจะจบมอหกอยู่แล้ว เมื่อไรจะมีหนุ่มๆ มาถูกใจมึงแบบพี่ลูกชุบบ้าง มึงก็โคตรน่ารักเหมือนกัน" โมเอ่ยขึ้นและหัวเราะออกมาเบาๆ และหันไปมองหน้า ลูกหว้าด้วยสายตาเชิงเป็นคำถาม ก่อนที่ฝนจะพูดแทรกขึ้นมา " หน้าตาลูกหว้าน่ารักมาก กูยอมรับนะ แต่ความห้าวเป้งสุ

.#วันต่อมา "หลังจากจบงานกีฬาสีแล้ว ครูอยากให้นักเรียนทุกคน เตรียมตัวให้พร้อมกับการสอบเข้ามหาวิทยาลัยที่กำลังจะมาถึง ในไม่ช้านี้ ตอนนี้ยังพอมีเวลาก็เล่นให้สนุกและกลับมาเรียน ให้เต็มที่ ครูขอให้นักเรียนทุกคนสอบเข้ามหาวิทยาลัยตามที่ใฝ่ฝันไว้นะเลิกเรียนได้"หลังสิ้นเสียงของอาจารย์ประจำชั้น ฉันและพวกเพื่อน ก็รีบเก็บของใส่กระเป๋านักเรียนเพื่อเตรียมตัวจะไปเรียนพิเศษ ในช่วงเย็นต่อระหว่างทางเดินออกจากโรงเรียนก็ได้ยินเสียงของโม เอ่ยดังขึ้นมา " หว้า ฝน สรุปพวกมึงจะไปเข้าคณะสถาปัตย์ที่มหาลัยเคใช่ป่ะกูจะได้คุยกับที่บ้านไว้และตามพวกมึงสองคนไปเรียนด้วยกัน" โม เอ่ยถามขึ้นและมองไปยังเพื่อนทั้งสองคนอย่างรอคำตอบ เพราะพวกเธอได้ตกลงกันไว้ว่าจะไปสอบเข้าเรียนมหาวิทยาลัยด้วยกัน"อืมกูตั้งใจจะไปสอบเข้าที่นั่นเห็นน้าเบลเพื่อนของแม่ สายไหม แนะนำกูมาบอกว่ามหาลัยนี้สอนค่อนข้างดีและพิเศษกว่าที่อื่นก็เลยสนใจอ่ะ "" มึงบอกพ่อกับแม่มึงแล้วเหรอ ลูกหว้าตอนแรกกูนึกว่า มึงจะเปลี่ยนใจไปเรียนที่เดียวกับพี่ลูกชุบเสียอีก "ฝนพูดขึ้นตามพร้อมกับหันมองหน้าเพื่อนทั้งสองของเธออีกครั้ง"มีเกริ่นๆ ไว้แล้วล่ะพวกมึงก็รู้ว่าที่บ้านก

หลังจากที่ฉันก้าวขึ้นมาบนรถของคุณแม่ ภาพของพี่ผู้ชายคนเมื่อกี้ที่ดูเหมือนจะนิ่งช็อคกับชื่อจริงที่ฉันเอ่ยเรียกพี่เขาทำเอา ฉันถึงกับอมยิ้มขึ้นมาด้วยความชอบใจเพราะพี่เขาดูตลกและเอ๋อมาก ๆ ซึ่งแตกต่างกับคนเมื่อวานที่เจอราวกับคนละคน ก่อนจะได้ยินเสียงของคุณแม่เอ่ยดังขึ้น" ลูกหว้า อารมณ์ดีเหรอลูกแม่เห็นยิ้มน้อยยิ้มใหญ่เชียว"สายไหม เอ่ยถามลูกสาวตัวน้อยของเธอหลังจากที่เธอแอบมองเห็นเด็กหนุ่มมหาลัยหน้าตาดีกำลังยืนคุยกับลูกสาวของเธอ อยู่หน้าร้านสะดวกซื้อก่อนที่เธอจะจอดรถ" เปล่าค่ะ หว้าแค่เจอเรื่องตลกมานิดหน่อย ว่าแต่แม่คะ เรื่องสอบเข้ามหาลัย หว้าคิดว่าจะลองไปสอบที่มหาลัยเค เอ่อ คุณแม่จะว่าอะไรไหม เพราะมันค่อนข้างไกลจากบ้านเรา "ฉันหันไปพูดตอบคุณแม่ด้วยรอยยิ้มแล้วรีบเปลี่ยนเรื่องในทันที เพราะฉันคิดว่าคุณแม่คงอาจจะเห็นฉันกับผู้ชายคนเมื่อกี้อย่างแน่นอน"แม่จะว่าอะไรลูกได้ล่ะ ลูกเลือกในสิ่งที่ลูกอยากเรียนเถอะทำให้มันเต็มที่ที่สุด ส่วนเรื่องอื่นๆ แม่กับพ่อจะคอยสนับสนุน ลูก เองดีไหม "สายไหม พูดพร้อมกับมองหน้าลูกสาวตัวน้อยของเธอด้วยรอยยิ้มอย่างใจดี เพราะเธอต้องการให้ลูกๆ ของเธอมีความสุข และสามารถตัดส

#วันต่อมา " นี่เป็นกำหนดการและเวลาในการจัดงานกีฬาสีในปีนี้ ผู้ถือป้ายชื่อโรงเรียน คือ ศศิธรและปัทมา ส่วนลูกหว้า อาจารย์อยากจะขอให้เธอช่วยเป็นดรัมเมเยอร์ไม้แรกรวมทั้งฝนฉัตร และ มณีรัตน์ เป็นไม้สองและสาม เดินนำหน้าขบวนพาเหรดและ วงโยธวาทิตของโรงเรียนแล้วกันนะ" "แต่อาจารย์วิชิตคะ ปกติคนถือป้ายโรงเรียนจะต้องอยู่ นำหน้าขบวนหรือเปล่าคะ" ส้ม ได้ยินอาจารย์วิชิตพูดจบก็ถึงกับรีบแย้งออกมาด้วยความตกใจ เพราะเธออุตส่าห์ไปขอร้องให้ คุณแม่มาขอให้อาจารย์วิชิตช่วยแก้ไขรายชื่อของเธอแทนชื่อของ นังลูกหว้า เพื่อจะได้ถือป้ายเดินนำหน้าขบวน แต่นี่ทำไม นังลูกหว้าถึงได้มาเดินนำหน้าขบวนแทนเธอได้อีก "ปีนี้ทางผู้อำนวยการโรงเรียน ต้องการให้ดรัมเมเยอร์และ คณะวงโยธวาทิต เดินนำขบวนเป็นวงแรก เอ๊ะ!!ดูเธอจะมีปัญหาตลอดเลยนะ ศศิธร " อาจารย์วิชิต พูดตอบพร้อมทั้งส่งสายตาตำหนิไปยังศศิธร นักเรียนห้องสี่ที่ก่อนหน้านี้เธอให้ผู้ปกครอง มาขอให้เขาแก้ไขรายชื่อคนถือป้าย เมื่อสองวันที่แล้ว " หนูขอโทษค่ะ อาจารย์"ส้มยกมือไหว้ขอโทษอาจารย์ด้วย สีหน้าเจื่อนลงทันทีก่อนจะหันไปมองนังลูกหว้า

" หยุดทำตัวตรงสเปคได้ป่ะ ใจพี่แม่งสั่นไปหมดแล้วนะ ยัยเด็กบ้า!!" แบล็กเอ่ยขึ้นอย่างทนไม่ไหวกับความน่ารักจนใจเจ็บของยัยแก้มป่อง"คิกคิก พี่แบล็กชอบหนูมาก ขนาดนั้นเลยเหรอคะ"ฉันพูดและหัวเราะออกมาอย่างชอบใจพร้อมเอียงใบหน้ามองพี่แบล็กอย่างเป็นคำถาม "ก็ใช่นะสิ โคตรชอบเราเลยรู้ป่ะ เกิดมาพี่ไม่เคยรู้สึกแบบนี้กับใครมาก่อน แล้วผู้ชายห่ามๆแบบพี่ พอจะมีสิทธิ์จะเป็นแฟนของเราบ้างไหม ลูกหว้า " แบล็กเอ่ยขึ้นอีกครั้งอย่างจริงจังและจ้องมองไปยังดวงตากลมโตที่ตอนนี้เต็มไปด้วยความวูบไหวจนเขาเอื้อมมือไปจับมือของลูกหว้าไว้ราวกับต้องการคำตอบก่อนจะได้ยินเสียงบีบแตรดังไล่หลังขึ้นมาเสียงดัง ///ปรี๊ด!!!ปรี๊ดๆๆ!!//"ไฟเขียวแล้ว พี่แบล็ก" ฉันพูดขึ้นค่อยดึงมือออกจากการจับกุมของพี่เขาอย่างสุภาพ และหันไปมองทางไฟจราจรด้านหน้ารถที่เปลี่ยนเป็นสีเขียวให้รถวิ่งแล้ว " อืม" แบล็ก ส่งเสียงจิ๊จ๊ะในลำคอที่ถูกขัดจังหวะก่อนจะเหยียบคันเร่งขับเคลื่อนรถออกจากท้องถนนอย่างรวดเร็ว "ว่าแต่พี่แบล็ก รู้จักโรงเรียนหนูได้ยังไงเหรอคะ"ฉันเอ่ยถาม ขึ้นเพื่อคลายความหงุดหงิดของพี่แบล็กที่แสดงออกมาจนฉันสัมผัสได้ " แค่อยากเห็นหน้าเด็กแก้มป่อง