All Chapters of เมียฉลาม: Chapter 11 - Chapter 20

แสงแดดจ้าในช่วงสายของวันสาดส่องลงมากระทบตึกคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์อันโอ่อ่า บรรยากาศภายในรั้วมหาวิทยาลัยเต็มไปด้วยความคึกคักและมีชีวิตชีวาของเหล่านักศึกษาที่เดินขวักไขว่ บ้างจับกลุ่มคุยกันเรื่องโปรเจกต์งาน บ้างเดินเร่งรีบเพื่อเข้าเรียนให้ทันคาบเช้า ภาพเหล่านี้คือความปกติสุขที่อ้อนเคยคุ้นชิน และเคยเป็นส่วนหนึ่งของมันอย่างกลมกลืนทว่าในวันนี้ทุกอย่างกลับเปลี่ยนไปตลอดกาลรถยุโรปสีดำคันหรูที่ติดฟิล์มทึบสนิทเคลื่อนตัวเข้ามาจอดเทียบท่าที่หน้าตึกคณะอย่างเงียบเชียบ ประตูรถถูกเปิดออกโดยคนขับรถในชุดสูท สร้างความฮือฮาและเรียกสายตาจากนักศึกษาบริเวณนั้นให้หันมามองด้วยความสนใจ ใครบางคนซุบซิบกันถึงความร่ำรวยของผู้มาเยือน แต่สำหรับอ้อน มันคือการก้าวออกจากกรงทองสู่ลานประหารทางสังคมอ้อนก้าวลงจากรถด้วยท่าทางที่ดูเกร็งและระมัดระวังผิดปกติ เธออยู่ในชุดนักศึกษาที่ถูกระเบียบทุกกระเบียดนิ้วตามคำบัญชาของสามีทางพฤตินัย เสื้อเชิ้ตสีขาวโอโม่ตัวโคร่งถูกติดกระดุมจนครบทุกเม็ดไล่ขึ้นไปจนถึงคอปก ปิดบังลำคอระหงและร่องรอยสีกุหลาบที่เขาฝากไว้อย่างมิดชิด แขนเสื้อยาวถูกปล่อยลงมาจนถึงข้อมือ กระโปรงพลีทจีบรอบตัวยาวคลุมเข่าลงไ

เข็มวินาทีของนาฬิกาข้อมือเรือนหรูเดินวนไปข้างหน้าอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ทว่าสำหรับอ้อนแล้ว ทุกจังหวะการขยับของมันเปรียบเสมือนเสียงนับถอยหลังสู่ลานประหารการจราจรในกรุงเทพมหานครช่วงเย็นวันศุกร์ติดขัดวินาศสันตะโร รถราจอดนิ่งสนิทบนท้องถนนราวกับลานจอดรถขนาดใหญ่ อ้อนนั่งกระสับกระส่ายอยู่บนเบาะหลังของรถลีมูซีน มือบางชื้นเหงื่อกำชายกระโปรงนักศึกษาแน่นจนยับยู่ยี่ ดวงตากลมโตจ้องมองตัวเลขดิจิทัลบนหน้าปัดนาฬิกาด้วยความหวาดหวั่น18:03 น.“เลยเวลามาสามนาทีแล้ว” เธอบอกกับตัวเองเสียงสั่นเครือ หัวใจเต้นแรงจนแทบทะลุออกมานอกอกกฎเหล็กของคุณฉลามคือต้องถึงบ้านก่อนหกโมงเย็น ห้ามขาด ห้ามสาย แม้แต่วินาทีเดียวก็ไม่ได้“พี่ศักดิ์คะเร็วกว่านี้อีกนิดไม่ได้เหรอคะ” อ้อนร้องถามคนขับรถด้วยน้ำเสียงวิงวอน“รถติดมากเลยครับคุณอ้อน ผมพยายามเบี่ยงออกซ้ายแล้วครับ แต่มันขยับไม่ได้เลย” คนขับรถตอบด้วยน้ำเสียงเห็นใจ แต่ก็จนปัญญาอ้อนกัดริมฝีปากล่างจนห่อเลือด ความกลัวแล่นริ้วขึ้นมาจับขั้วหัวใจ ภาพใบหน้าเรียบเฉยแต่แฝงแววอำมหิตของฉลามลอยเข้ามาในความคิด เขาไม่ใช่คนที่จะยอมรับข้อแก้ตัว ไม่ว่าเหตุผลนั้นจะสมควรแค่ไหนก็ตาม สำหรับ

กลิ่นอายของตัณหาราคะยังคงลอยอวลอยู่รอบกายของหนุ่มสาวทั้งสอง แม้จะเพิ่งผ่านพ้นเหตุการณ์ระทึกขวัญที่สระว่ายน้ำมาหมาดๆ ทว่าไฟปรารถนาในกายของฉลามกลับไม่ได้มอดดับลงเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้ามภาพของอ้อนที่ยืนตัวสั่นระริก ปลดปล่อยน้ำพุแห่งความใคร่ออกมาต่อหน้าชายอื่น กลับยิ่งเป็นเชื้อเพลิงชั้นดีที่โหมกระพือสัญชาตญาณสัตว์ป่าในตัวเขาให้ลุกโชนโชติช่วงฉลามอุ้มร่างบอบบางของอ้อนที่ห่อหุ้มด้วยผ้าขนหนูผืนใหญ่เดินเข้ามาภายในตัวคฤหาสน์ แอร์เย็นฉ่ำปะทะผิวกายที่ยังชื้นเหงื่อและน้ำ ทำให้อ้อนต้องซุกหน้าลงกับแผงอกเปลือยเปล่าของเขาเพื่อหาไออุ่น ร่างกายของเธอยังคงอ่อนระทวยและสั่นเทาจากจุดสุดยอดที่รุนแรงเกินรับไหวแทนที่เขาจะพาเธอขึ้นไปพักผ่อนบนห้องนอนชั้นสองตามที่ควรจะเป็น ฝีเท้าของฉลามกลับหยุดลงที่โถงบันไดวนขนาดมหึมาที่ตั้งตระหง่านอยู่กลางบ้านบันไดนี้เปรียบเสมือนหัวใจของคฤหาสน์ ปูด้วยหินอ่อนนำเข้าจากอิตาลีสีขาวลายเมฆ ราวบันไดทำจากเหล็กดัดลวดลายวิจิตรปิดทองคำเปลว ทอดยาวคดเคี้ยวขึ้นสู่ชั้นบนอย่างสง่างาม เหนือศีรษะขึ้นไปคือโคมไฟระย้าคริสตัลชานเดอเลียร์ขนาดใหญ่ที่ห้อยระย้าลงมา ส่องแสงระยิบระยับสะท้อนกับพื้นหินอ่อ

เช้าวันจันทร์ที่สดใสควรจะเป็นจุดเริ่มต้นของสัปดาห์ใหม่ที่เต็มไปด้วยพลังและความหวัง สำหรับนักศึกษาทั่วไป มันคือวันแห่งการเรียนรู้และการพบปะเพื่อนฝูง แต่สำหรับอ้อน หญิงสาวผู้ตกอยู่ภายใต้พันธนาการของซาตานในคราบเทพบุตร เช้าวันนี้กลับเต็มไปด้วยความอึดอัดและลางสังหรณ์ประหลาดที่ไม่อาจอธิบายได้ภายในห้องแต่งตัวขนาดมหึมาที่อัดแน่นไปด้วยเสื้อผ้าแบรนด์เนมราคาแพงระยับ อ้อนยืนนิ่งเป็นตุ๊กตากระเบื้องเคลือบอยู่หน้ากระจกเงาบานใหญ่ ปล่อยให้ฉลาม สามีทางพฤตินัยของเธอเป็นผู้จัดการเรื่องเครื่องแต่งกายให้เหมือนเช่นทุกวันวันนี้ฉลามอยู่ในชุดสูทสีกรมท่าตัดเย็บเข้ารูปดูภูมิฐาน สมกับตำแหน่งประธานกรรมการบริหารเครืออสังหาริมทรัพย์ยักษ์ใหญ่ ใบหน้าหล่อเหลาคมคายเรียบนิ่งแต่แฝงไปด้วยอำนาจ เขาบรรจงติดกระดุมเสื้อนักศึกษาให้อ้อนทีละเม็ดอย่างใจเย็น นิ้วเรียวยาวที่เคยสร้างความเจ็บปวดและสุขสมให้เธอเมื่อคืน กำลังทำหน้าที่ปรนนิบัติอย่างอ่อนโยนจนน่าขนลุก“วันนี้มีเรียนเช้าสินะ” ฉลามเอ่ยถามเรียบๆ ขณะไล่นิ้วขึ้นมาถึงกระดุมเม็ดบนสุด“ค่ะมีควิซตอนเก้าโมง” อ้อนตอบเสียงเบา พยายามไม่สบตาเขาผ่านกระจกเงาฉลามหยิบกระดุมเม็ดบนสุดออกมาจ

กาลเวลาหมุนผ่านไปอย่างเชื่องช้าภายในคฤหาสน์หรูที่เปรียบเสมือนกรงทองฝังเพชร ชีวิตของอ้อนดำเนินไปภายใต้ตารางเวลาที่ฉลามเป็นผู้กำหนด ทุกอย่างดูสงบนิ่งราบเรียบหากมองจากภายนอก ทว่าคลื่นใต้น้ำแห่งความวิปริตกำลังก่อตัวขึ้นอีกครั้ง เมื่อจดหมายซองหนึ่งถูกส่งตรงถึงมือของประธานหนุ่มในเช้าวันเสาร์ซองจดหมายนั้นทำจากกระดาษเนื้อหนาสีดำสนิท ตัดกับตราประทับครั่งสีแดงสดรูปหน้ากากปีศาจ ไม่มีชื่อผู้ส่ง ไม่มีที่อยู่ มีเพียงกลิ่นหอมเอื่อยๆ ของดอกกุหลาบแห้งและกลิ่นคาวจางๆ ที่ชวนให้คลื่นเหียนและหลงใหลในเวลาเดียวกันฉลามนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้หนังในห้องทำงานส่วนตัว ปลายเล็บเคาะลงบนซองจดหมายนั้นเป็นจังหวะ ริมฝีปากหยักได้รูปยกยิ้มมุมปากที่อ่านไม่ออก แววตาคมกริบวาวโรจน์ขึ้นราวกับนักล่าที่ได้กลิ่นเลือด“ในที่สุดก็มาถึง” เขายิ้มกับตัวเอง ก่อนจะกดอินเตอร์คอมเรียกหาตุ๊กตาตัวโปรด“อ้อนเข้ามาหาฉันที่ห้องทำงาน”ไม่นานนักประตูใหญ่ก็ถูกเปิดออก อ้อนเดินเข้ามาด้วยท่าทีนอบน้อมและระมัดระวังตัวเหมือนกวางน้อยที่รู้ว่ากำลังเดินเข้าถ้ำเสือ เธอสวมชุดเดรสอยู่บ้าน ผ้าสีครีมที่ดูเรียบร้อย แต่ฉลามรู้ดีว่าข้างในนั้นว่างเปล่าตามกฎขอ