เมียฉลาม のすべてのチャプター: チャプター 1 - チャプター 10

บรรยากาศภายในห้องโถงขนาดมหึมาที่ซ่อนตัวอยู่ลึกลงไปใต้ชั้นดินของโรงแรมหรูใจกลางเมืองหลวง ถูกปกคลุมไปด้วยความมืดมิด มีเพียงแสงสปอตไลต์ดวงใหญ่ที่สาดส่องลงมายังเวทีทรงกลมตรงกลางราวกับจันทร์เพ็ญที่ลอยเด่นอยู่ท่ามกลางรัตติกาล กลิ่นอายของสถานที่แห่งนี้คละคลุ้งไปด้วยความหรูหราที่เคลือบแฝงไว้ด้วยตัณหาราคะ กลิ่นซิการ์ราคาแพงระยับลอยอ้อยอิ่งผสมปนเปไปกับกลิ่นน้ำหอมฉุนจมูกของเหล่าเศรษฐีกระเป๋าหนัก ที่มารวมตัวกันเพื่อสนองความปรารถนาอันดิบเถื่อนหลังม่านสีแดงเลือดนกที่กั้นแบ่งระหว่างเวทีประมูลและโลกความเป็นจริง อ้อน หญิงสาวร่างบอบบางในวัยยี่สิบปีบริบูรณ์ กำลังนั่งกอดเข่าคู้อยู่บนเก้าอี้ ร่างกายของเธอสั่นเทาราวกับลูกนกที่เปียกปอนท่ามกลางพายุฝน ผิวขาวเนียนละเอียดดุจน้ำนมที่ได้รับการขัดสีฉวีวรรณมาอย่างดีเพื่อค่ำคืนนี้ ตัดกับชุดสีขาวบริสุทธิ์ที่รัดรึงสัดส่วนโค้งเว้าอย่างจงใจเปิดเผยชุดที่เธอสวมใส่อยู่นั้นแทบจะเรียกได้ว่าเป็นเศษผ้า มันเป็นชุดกระโปรงสายเดี่ยวเส้นเล็กจิ๋วที่เพียงแค่กระตุกเบาๆ ก็พร้อมจะขาดผึง เผยให้เห็นเนินเนื้ออวบอิ่มที่กระเพื่อมไหวตามจังหวะการหายใจที่ตื่นตระหนก ชายกระโปรงสั้นกุดจนแทบปิดแก

ล้อรถลีมูซีนบดเบียดไปบนพื้นถนนที่ปูด้วยหินแกรนิตสีเทาเข้ม เสียงยางรถยนต์บดกับพื้นหินดังแผ่วเบาแทรกผ่านความเงียบสงัดของค่ำคืน รถหรูเคลื่อนตัวผ่านประตูรั้วเหล็กดัดลวดลายวิจิตรบรรจงที่สูงตระหง่านราวกับกำแพงเมืองโบราณ เข้าสู่อาณาจักรส่วนตัวของฉลามเบื้องหน้าคือคฤหาสน์ทรงยุโรปหลังมหึมาที่ตั้งตระหง่านอยู่ท่ามกลางสวนสวยที่ถูกจัดแต่งอย่างเป็นระเบียบ แสงไฟสีนวลตาจากโคมไฟสนามส่องกระทบตัวตึกสีขาวสะอาดตา ทำให้มันดูเหมือนวิมานของเทพเจ้าที่ลอยเด่นอยู่บนพื้นดิน ทว่าสำหรับอ้อนที่นั่งตัวสั่นงันงกอยู่ภายในรถ สถานที่แห่งนี้กลับดูเหมือนปากทางเข้าสู่ขุมนรกที่สวยหรูเสียมากกว่ารถจอดสนิท ประตูรถถูกเปิดออกโดยชายชุดดำที่ยืนรออยู่อย่างนอบน้อม ฉลามก้าวลงจากรถด้วยท่วงท่าสง่าผ่าเผย เสื้อเชิ้ตสีดำที่ปลดกระดุมคอและพับแขนเสื้อขึ้นเผยให้เห็นมัดกล้ามเนื้อที่สมบูรณ์แบบ เขายืนเต็มความสูง สูดอากาศยามค่ำคืนเข้าปอด ก่อนจะหันกลับมามองสินค้าที่ยังคงนั่งขดตัวอยู่มุมรถ“ลงมา”คำสั่งสั้นๆ แต่ทรงพลังทำให้อ้อนสะดุ้งสุดตัว เธอค่อยๆ พาขาสั่นเทาก้าวลงจากรถ พื้นหินอ่อนเย็นเฉียบสัมผัสกับฝ่าเท้าเปลือยเปล่า ความเย็นยะเยือกแล่นริ้วขึ้นมา

ประตูบานหนาหนักถูกกระแทกปิดลงเสียงดังสนั่น ตัดขาดโลกภายนอก และทางหนีทีไล่ทั้งหมดออกจากชีวิตของอ้อนอย่างสมบูรณ์แบบ ตอนนี้โลกของเธอถูกย่อส่วนลงเหลือเพียงห้องนอนขนาดมหึมาที่ตกแต่งด้วยโทนสีดำและทอง ดูลึกลับ น่าเกรงขาม และแฝงไปด้วยกลิ่นอายของอำนาจ เฉกเช่นเดียวกับเจ้าของห้องที่กำลังอุ้มเธออยู่ฉลามสาวเท้าก้าวยาวๆ ตรงไปยังเตียงนอนขนาดคิงไซส์ที่ตั้งตระหง่านอยู่กลางห้อง ผ้าปูที่นอนสีดำสนิททำจากผ้าไหมซาตินเนื้อดีสะท้อนแสงไฟสลัวดูวาววับราวกับผิวน้ำในยามค่ำคืน เขาไม่วางเธอลงอย่างทะนุถนอมเหมือนในนิยายรักหวานแหวว แต่กลับโยนร่างเปลือยเปล่าของเธอลงบนฟูกนุ่มอย่างไม่ไยดี ราวกับกำลังโยนตุ๊กตาผ้าที่หมดความหมายอ้อนร้องอุทานเมื่อแผ่นหลังเปลือยเปล่ากระแทกกับความนุ่มหยุ่นของเตียง แม้จะไม่เจ็บมาก แต่แรงเหวี่ยงนั้นก็ทำให้เธอเวียนหัวและตื่นตระหนก เธอกระถดตัวถอยหลังกรูดไปจนชิดหัวเตียงโดยสัญชาตญาณ ยกเข่าขึ้นมากอดปิดบังเรือนร่างและหน้าอกอวบอิ่มที่กระเพื่อมไหวรุนแรงตามแรงหอบหายใจฉลามยืนตระหง่านอยู่ที่ปลายเตียง เขาดูเหมือนยักษ์ปักหลั่นในสายตาของเธอ มือหนาจัดการปลดเข็มขัดหนังราคาแพงออกจากเอวอย่างเชื่องช้า เขาดึงเส้

แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าสาดส่องผ่านผ้าม่านโปร่งแสงสีขาวนวลเข้ามาภายในห้องนอนหรูหรา ปลุกให้อ้อนตื่นจากนิทราที่แสนเหนื่อยล้า เธอขยับตัวเพียงเล็กน้อย ความเจ็บร้าวก็แล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์กาย โดยเฉพาะบริเวณจุดกึ่งกลางลำตัวที่รู้สึกระบมราวกับถูกฉีกทึ้ง และสะโพกมนที่ยังคงปวดหนึบจากการถูกกระแทกกระทั้นอย่างรุนแรงตลอดค่ำคืนที่ผ่านมาอ้อนลืมตาขึ้นมองเพดานสูงลิ่วที่ประดับด้วยโคมไฟระย้า ความทรงจำเลวร้ายของเมื่อคืนไหลย้อนกลับเข้ามาในสมองราวกับฉากในภาพยนตร์สยองขวัญ ทั้งความเจ็บปวด เสียงคำรามของเขา และสัมผัสหยาบโลนที่ตีตราจองทุกตารางนิ้วบนร่างกายเธอ น้ำตาเม็ดใสเอ่อล้นออกมาที่หางตาอีกครั้ง เธอพลิกตัวมองไปข้างกาย แต่พบเพียงความว่างเปล่าและรอยยับย่นบนผ้าปูที่นอนสีดำที่บ่งบอกว่าเคยมีใครอีกคนนอนอยู่ตรงนี้ฉลามหายไปแล้วเหลือทิ้งไว้เพียงกลิ่นกายบุรุษเพศที่ผสมกลิ่นสบู่ราคาแพง และร่องรอยคราบเลือดพรหมจรรย์แห้งกรังที่เปรอะเปื้อนอยู่บนผ้าปูที่นอน เป็นหลักฐานตอกย้ำว่าเธอได้สูญเสียสิ่งที่มีค่าที่สุดไปแล้ว“ตื่นแล้วเหรอ”เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจดังขึ้นจากมุมห้อง ทำให้อ้อนสะดุ้งเฮือก รีบดึงผ้าห่มผืนหนาขึ้นมาคลุมร่างเปลือยเป

มื้ออาหารเช้าแห่งความอัปยศผ่านพ้นไปราวกับพายุที่พัดโหมกระหน่ำ ทิ้งไว้เพียงซากปรักหักพังของความยางอายอ้อนนั่งหอบหายใจแผ่วเบาอยู่บนเก้าอี้ตัวเดิม เหงื่อเม็ดเล็กผุดพรายตามไรผมและกรอบหน้าหวาน ขาเรียวสวยที่ถูกสั่งให้แยกกว้างตลอดการทานอาหารเริ่มสั่นระริกด้วยความเมื่อยล้าและเกร็งเครียดฉลามยกผ้าเช็ดปากขึ้นซับมุมปากอย่างผู้ดี ท่าทางอิ่มเอมเปรมปรีดิ์ทั้งอาหารปากและอาหารตา เขาปรายตามองนาฬิกาเรือนหรูบนข้อมือ ก่อนจะหันมาส่งยิ้มที่ไปไม่ถึงดวงตาให้อ้อน“แปดโมงครึ่ง ได้เวลาเตรียมตัวไปมหาวิทยาลัยแล้วนะนักศึกษา”คำว่ามหาวิทยาลัย ทำให้อ้อนใจชื้นขึ้นมาเล็กน้อย อย่างน้อยเธอก็จะได้ออกไปจากนรกขุมนี้ ได้ไปเจอโลกภายนอก ได้ไปเจอเพื่อนฝูง แม้จะเป็นเพียงชั่วคราวก็ตาม เธอรีบหุบขาเข้าหากันโดยอัตโนมัติ เตรียมจะลุกขึ้น“เดี๋ยว ใครสั่งให้หุบขา?” เสียงทุ้มทรงอำนาจขัดขึ้นอ้อนชะงักกึก มองหน้าเขาด้วยความหวาดหวั่น“กะก็คุณฉลามบอกว่าให้ไปเตรียมตัว”“ใช่เตรียมตัว แต่ก่อนจะสวมหน้ากากนักศึกษาแสนเรียบร้อยเธอต้องทำหน้าที่เมียให้เรียบร้อยเสียก่อน”ฉลามลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เดินอ้อมโต๊ะมายืนตระหง่านอยู่ตรงหน้าเธอ เขาดีดนิ้วเพี