All Chapters of พ่ายรักสัญญากำมะลอ: Chapter 1 - Chapter 7

แสงไฟนีออนสีขาวซีดสาดส่องลงบนทางเดินยาวของโรงพยาบาลยามวิกาล กลิ่นยาฆ่าเชื้อที่คุ้นเคยลอยอบอวลอยู่ในอากาศ เย็นยะเยือกและเฉยชา ไม่ต่างจากโชคชะตาที่กำลังเล่นตลกกับชีวิตของ รินรดา หรือ ริน หญิงสาวในชุดพนักงานออฟฟิศที่ยังไม่ได้เปลี่ยน แม้ว่าตอนนี้จะหมดเวลาทำงานมานานแล้วก็ตามเธอนั่งอยู่บนเก้าอี้พลาสติกเย็นเฉียบ ปลายนิ้วสั่นเทาไล้ไปตามขอบกระดาษแผ่นหนึ่งในมือ มันคือใบประเมินค่ารักษาพยาบาลที่มีตัวเลขเจ็ดหลักสีแดงเถือกปรากฏอยู่ตรงหน้าหัวใจของรินรดาร่วงหล่นไปกองอยู่ที่ตาตุ่ม สมองตื้อตันจนไม่อาจคิดหาหนทางใดได้อีก เงินเก็บทุกบาททุกสตางค์ที่หามาด้วยน้ำพักน้ำแรงตลอดหลายปีที่ผ่านมา เมื่อนำมารวมกับเงินก้อนสุดท้ายที่เพิ่งได้รับอนุมัติจากบัตรกดเงินสด มันก็ยังเป็นเพียงแค่เศษเสี้ยวของยอดค่าใช้จ่ายทั้งหมดเท่านั้น“อาการของภรินทร์ น้องชายของคุณจำเป็นต้องได้รับการผ่าตัดโดยเร็วที่สุดนะครับ”น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงด้วยความห่วงใยของนายแพทย์เจ้าของคนไข้ยังคงก้องอยู่ในโสตประสาท“ยิ่งเร็วเท่าไร โอกาสที่เขาจะกลับมาใช้ชีวิตได้เหมือนเดิมก็ยิ่งสูงขึ้น”เหมือนเดิมคำนั้นช่างห่างไกลจากความเป็นจริงที่เธอเผชิญอยู่เหลือเก

สามวันหลังจากจรดปากกาลงบนสัญญาเปลี่ยนชีวิต รินรดาก็ได้เผชิญกับภารกิจแรกนั่นก็คืองานเลี้ยงอาหารค่ำ ณ คฤหาสน์กิตติวรากูลแต่ก่อนจะไปถึงสมรภูมินั้นได้ เธอต้องผ่านด่านการแปลงโฉมเสียก่อน นนท์นัดเธอที่ห้องเสื้อหรูแห่งหนึ่งซึ่งปิดเป็นการส่วนตัวเพื่อต้อนรับเธอโดยเฉพาะ รินรดายืนนิ่งอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ มองภาพสะท้อนของตัวเองที่ค่อย ๆ เปลี่ยนไปราวกับคนละคน พนักงานสไตลิสต์มืออาชีพรุมล้อมเธอราวกับผึ้งรุมตอมเกสรดอกไม้จากสาวออฟฟิศเสื้อเชิ้ตเรียบ ๆ ธรรมดา กลายเป็นหญิงสาวในชุดเดรสผ้าไหมสีน้ำเงินเข้มขับผิวผ่อง ทรวดทรงองค์เอวที่ซ่อนอยู่ภายใต้เสื้อผ้าดาษดื่นถูกขับเน้นออกมาอย่างงดงาม เส้นผมที่เคยรวบไว้ง่าย ๆ ถูกเกล้าขึ้นอย่างประณีต เผยให้เห็นลำคอระหงใบหน้าถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางชั้นเลิศที่ขับเน้นความงามตามธรรมชาติให้โดดเด่นขึ้นอีกหลายเท่าตัว รองเท้าส้นสูงที่เธอไม่คุ้นเคยเสริมให้เรือนร่างดูสง่างามขึ้น ทว่าทุกย่างก้าวกลับรู้สึกเหมือนกำลังเดินอยู่บนเส้นด้าย เฉกเช่นสถานะของเธอในตอนนี้“เสร็จแล้วค่ะ”เสียงของสไตลิสต์ทำให้รินรดาหลุดออกจากภวังค์ เธอมองตัวเองในกระจกอีกครั้ง หญิงสาวในนั้นสวยสง่าจนน่าตะลึง แต

หลังจากค่ำคืนอันยาวนานจบลง ธีรภัทรให้คนขับรถไปส่งรินรดาที่อะพาร์ตเมนต์ตามหน้าที่ ทันทีที่บานประตูห้องปิดลง โลกแห่งความหรูหราก็ถูกตัดขาดออกไปทันที เหลือเพียงหญิงสาวธรรมดาในห้องสี่เหลี่ยมแคบ ๆ ที่ยังคงสวมชุดราตรีราคาแพงระยับ ดูแปลกแยกจากสภาพแวดล้อมเหลือเกิน“เฮ้อ...”รินรดารู้สึกอ่อนล้าไปทั้งร่างกายและจิตใจ เธอยืนพิงประตูอยู่เนิ่นนาน ปล่อยให้ความเงียบเข้าครอบงำ ภาพเหตุการณ์ในงานเลี้ยงยังคงฉายซ้ำไปซ้ำมาในมโนสำนึก โดยเฉพาะชั่ววินาทีที่เธออยู่ในอ้อมแขนของเขาสัมผัสแข็งแกร่งทว่าอบอุ่นที่โอบประคองร่างเธอไว้ จังหวะหัวใจที่เต้นระรัวซึ่งเธอไม่แน่ใจว่าเป็นของเขาหรือของเธอ มันเป็นความรู้สึกที่จริงแท้และชัดเจนเสียจนน่ากลัว“ไม่ได้นะ หยุดคิดสักที ห้ามรู้สึกเด็ดขาด” รินรดาสะบัดใบหน้าไปมา พยายามโยนความรู้สึกต้องห้ามทิ้งไป ก่อนอาการปวดศีรษะตุบ ๆ จะตามมา เพื่อบอกให้รู้ว่าวันนี้เธอใช้ร่างกายเกินพิกัดตัวเองไปไกลแล้ว ควรพักผ่อนสงบสติและอารมณ์ของตัวเองได้สักที“ใช่ เราต้องนอน”แค่หลับตา พักผ่อน เดี๋ยวความรู้สึกปั่นป่วนในท้องและอาการใจสั่นระรัวมันก็จะหายไปแล้ว…รินรดายังคงลากสังขารไปทำงานตามปกติ เธอกลับเข้