جميع فصول : الفصل -الفصل 20

หลังกลับมาจากทริปทะเลที่หัวหิน ก้อนน้ำแข็งขนาดมหึมาที่เคยคั่นกลางระหว่างธีรภัทรและรินรดาก็ได้ละลายลงไปจนเกือบหมดสิ้น พวกเขากลับเข้าสู่วังวนของชีวิตปกติก็จริง แต่มันเป็นความปกติในรูปแบบใหม่ เป็นความปกติที่มีความเข้าใจเป็นพื้นหลังสัญญาจ้างยังคงมีผลทางนิตินัย แต่มันได้กลายเป็นเพียงเศษกระดาษในทางปฏิบัติไปแล้ว ทั้งคู่ไม่ได้พูดถึงมันอีกต่อไป บทบาทแฟนกำมะลอที่เคยต้องฝืนแสดง ตอนนี้กลับกลายเป็นเรื่องธรรมชาติไปแล้ว ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ดำเนินไปอย่างราบรื่นมันไม่ได้พัฒนาอย่างก้าวกระโดด แต่ค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นจากรายละเอียดเล็กน้อย จนกลายเป็นความผูกพันในชีวิตประจำวันของกันและกันโดยไม่รู้ตัวมันเริ่มต้นจากเรื่องง่าย ๆ อย่างวันหนึ่งขณะที่พวกเขากำลังรับประทานอาหารกลางวัน รินรดาเผลอพูดขึ้นมาลอย ๆ ว่าเธออยากกินขนมเค้กมะพร้าวอ่อนจากร้านเบเกอรีเล็ก ๆ ร้านหนึ่งที่เคยเป็นร้านโปรดสมัยเรียน ซึ่งตอนนี้ย้ายไปอยู่ไกลถึงชานเมืองธีรภัทรไม่ได้พูดอะไรในตอนนั้น เขาทำเพียงรับฟัง พยักหน้ารับรู้ ว่าเขาสนใจสิ่งที่เธอพูดอยู่ แต่แค่ไม่รู้จะตอบอะไรเท่านั้น ทว่าในบ่ายวันต่อมา กลับมีพนักงานส่งของนำเค้กมะพร้าวอ่อนชิ้นนั้นมาส

หลังจบเหตุการณ์วันนั้นไป บรรยากาศระหว่างทั้งคู่ก็ไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว ต่างฝ่ายต่างระวังการกระทำของตัวเองมากขึ้น ทั้งคู่เลี่ยงที่จะอยู่ด้วยกันตามลำพังทุกครั้งที่สบตา ภาพเหตุการณ์ในลิฟต์ก็จะฉายซ้ำขึ้นมาในมโนสำนึกตลอด ทำให้ต้องรีบหลบสายตากันจนวุ่นวายไปหมด ความสัมพันธ์ที่เคยแสดงได้อย่างแนบเนียน ตอนนี้กลับกลายเป็นการฝืนเกร็ง เมื่อตัวละครหลักดันเกิดความรู้สึกจริงขึ้นมาแล้ว…ญาดานั่งไขว่ห้าง จิบไวน์ขาวราคาแพงอยู่ในห้องทำงานส่วนตัวหรูหราของเธอ ดวงตาที่แต่งแต้มไว้อย่างงดงามทอประกายแข็งกร้าว ความพ่ายแพ้ที่รีสอร์ตยังคงเป็นเหมือนหนามแหลมที่ทิ่มแทงใจของเธอไม่หาย โดยเฉพาะภาพที่ธีรภัทรโอบกอดปกป้องรินรดาอย่างไม่ไว้หน้าใคร มันไม่ใช่แค่การเสียหน้า แต่มันคือการหยามศักดิ์ศรีที่เธอไม่อาจให้อภัยได้“ฉันไม่สนว่าจะต้องใช้เงินเท่าไร หรือใช้วิธีไหน” หล่อนเอ่ยกับนักสืบเอกชนมือดีที่นั่งอยู่ตรงข้ามด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น หยิ่งยโส“ไปขุดคุ้ยประวัติของผู้หญิงที่ชื่อรินรดามาให้หมดทุกซอกทุกมุม ฉันเชื่อว่าคนเราทุกคนย่อมมีด้านมืด มีความลับที่ไม่อยากให้ใครรู้ และฉันต้องการความลับชิ้นนั้น”ญาดาเชื่อในสุภาษิตที่ว่า ไก่เห็

รินรดายืนนิ่งอยู่เบื้องหน้าประมุขของบ้าน วาจาเชือดเฉือนยังคงก้องอยู่ในโสตประสาทซ้ำ ๆ สายตาเธอมองนิ่งไปยังเช็คเงินสดใบนั้น เป็นกระดาษแผ่นบาง ๆ ที่ถูกใช้เป็นเครื่องมือในการตีค่าตัวตนของเธอไปแล้วเธอกำลังไตร่ตรอง และกำลังคิดถึงน้องชาย เงินก้อนนี้จะทำให้ชีวิตของพวกเธอไม่ต้องดิ้นรนอีกต่อไป ก่อนเธอจะเห็นภาพของตัวเองในกระจกเงากระจกที่ส่องสะท้อนเพื่อบอกให้รู้ว่า เธอก็แค่ผู้หญิงไร้ค่าคนหนึ่งที่ยอมให้คนอื่นใช้เงินฟาดหัวอย่างง่ายดายเท่านั้นเอง ขอแค่มีเงินก็สามารถทำได้ทุกอย่าง โดยไม่ต้องใช้สมอง หรือความรู้ใด ๆคุณหญิงรัชนีกรแสยะยิ้มอย่างผู้มีชัย เมื่อเห็นว่าสายตาของรินรดาจับจ้องอยู่ที่เช็คใบนั้นเนิ่นนานเกมนี้เธอคือผู้ชนะเท่านั้น!“ฉลาดเลือกหน่อยสิ หนทางสบายอยู่ตรงหน้าแล้ว อย่าโง่ให้มันมากนักเลย รีบรับไป แล้วก็ไสหัวไปซะ!”รินรดาเอื้อมมือไปหยิบเช็คใบนั้นขึ้นมาอย่างเชื่องช้า ปลายนิ้วเธอสัมผัสได้ถึงความเย็นจัดของมัน ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับหญิงชราด้วยแววตาที่ว่างเปล่า ทว่าแฝงไว้ด้วยความเด็ดเดี่ยวไว้ในนั้น เมื่อเธอได้ตัดสินใจดีแล้ว“ขอบคุณสำหรับความกรุณาค่ะคุณหญิง แต่ดิฉันตัดสินใจได้แล้วค่ะ”เธอกล่า

นนท์กลับมารายงานผลการสืบสวนด้วยสีหน้าลำบากใจ ข้อมูลที่เขาได้มาจากปากของสาวใช้คนสนิทในคฤหาสน์ยืนยันสิ่งที่ธีรภัทรสงสัยมาตลอดรินรดาไม่ได้เดินจากไปอย่างผู้ชนะ แต่เธอถูกไล่ต้อนและเหยียบย่ำศักดิ์ศรีจนแหลกลาญ และจิ๊กซอว์ชิ้นสุดท้ายที่สำคัญที่สุดคือเศษซากของเช็คเงินสดจำนวนมหาศาลที่ถูกพบในถังขยะ“คุณรินรดา เธอไม่ได้แตะต้องเงินนั่นเลยครับคุณภัทร” นนท์กล่าวสรุป“เธอฉีกมันทิ้งต่อหน้าคุณหญิง”สิ้นคำพูดนั้น ภาพทั้งหมดในหัวของธีรภัทรก็ปะติดปะต่อกันอย่างสมบูรณ์ คำพูดเย็นชาแววตาว่างเปล่า คำสารภาพจอมปลอมว่าทำทุกอย่างเพื่อเงิน มันคือบทละครฉากสุดท้ายที่เธอจงใจแสดงขึ้นเพื่อปกป้องเขามันคือการเสียสละที่ยิ่งใหญ่ของผู้หญิงคนหนึ่งที่ยอมแบกรับความเจ็บปวดไว้ทั้งหมดเพื่อผลักไสเขาให้กลับไปสู่ชีวิตที่ดีกว่าหัวใจของชายหนุ่มที่เคยแตกสลาย บัดนี้กลับถูกหลอมรวมขึ้นมาใหม่ด้วยความโกรธและความมุ่งมั่นอันแรงกล้า เขาไม่ได้โกรธเธอ แต่โกรธในโชคชะตา โกรธในขนบธรรมเนียมเก่าแก่ และโกรธผู้หญิงที่ได้ชื่อว่าเป็นย่าของเขา ผู้บีบคั้นผู้หญิงที่เขารักจนต้องทำถึงเพียงนี้…บ่ายวันนั้น ธีรภัทรก้าวเข้ามาในบ้านด้วยรังสีอำมหิตที่แผ่ซ่านไปท

การเดินทางกลับสู่คฤหาสน์กิตติวรากูลในครั้งนี้ แตกต่างไปจากทุกครั้งที่ผ่านมา ฝ่ามือใหญ่ของธีรภัทรกุมมือนุ่มไว้แน่นตลอดทาง เขาหันมาสบตาเธอเป็นระยะ เพื่อบอกว่าไม่ต้องหวั่นกลัวอะไรทั้งนั้น ถ้าข้างกายเธอยังมีเขาอยู่ เขาจะปกป้อง จะดูแลเธอเป็นอย่างดี และรินรดาก็มั่นใจ ว่าเธอเลือกผู้ชายไม่ผิดคนแน่นอน“พร้อมไหม?” เขาถามเธอเบา ๆ ขณะที่รถเลี้ยวผ่านประตูรั้วขนาดใหญ่เข้ามา“ประหม่าค่ะ” เธอยอมรับตามตรง อุ้งมือนุ่มชื้นเหงื่อไปหมด ก่อนจะหันหน้ามาสบตากับคนข้างกายอีกครั้ง พร้อมกับน้ำเสียงหนักแน่นที่ดังขึ้น“แต่แค่มีคุณอยู่ข้าง ๆ ฉันก็ไม่กลัวอะไรทั้งนั้น ครั้งนี้เราจะสู้ไปด้วยกันนะคะ”คำพูดเด็ดเดี่ยวมาพร้อมกับรอยยิ้มมุ่งมั่น ธีรภัทรหัวใจฟูทันตา เขากระชับมือเธอให้แน่นขึ้นอีกนิด นี่คือผู้หญิงที่เขารัก ผู้หญิงที่ไม่ได้อ่อนแอ แต่เข้มแข็งและพร้อมจะยืนหยัดเคียงข้างเขา และเขาเองก็มั่นใจไม่ต่างจากรินรดาเช่นกัน ว่าเขาเลือกผู้หญิงไม่ผิดคนทั้งสองคนเดินจูงมือเข้ามาในบ้าน ไม่ได้คิดจะหลบซ่อน หรือเกรงต่อสายตาของสาวใช้ที่มองมาด้วยความสงสัยใคร่รู้ หรือแม้กระทั่งสายตาประมุขของบ้านอย่างคุณหญิงรัชนีกรก็ด้วยณ ห้องนั่งเล่น