All Chapters of ครั้งหนึ่งที่เคยรัก: Chapter 11 - Chapter 20

อชิระเครียดกับความสัมพันธ์ในครั้งนี้เพราะทำให้เขาและเธอห่างกันยิ่งกว่าเดิม แพรพิศชาเปลี่ยนไปมากแต่เขาไม่อยากเซ้าซี้มาก เสียงอาเจียนดังออกมาจากห้องหลายมานี้หญิงสาวอาเจียนบ่อย จนเขาเองอดที่จะเป็นห่วงไม่ได้ แต่แพรพิศชาไม่ยอมให้เขาเข้าใกล้เลย “น้องพรีนไปหาหมอดีมั้ยครับ” “อย่ามายุ่ง” เธอรู้ตัวดีว่าเป็นอะไรตอนนี้กำลังตัดสินใจว่าจะพาชีวิตตัวเองไปในทางไหน และจะไม่ยอมบอกเรื่องลูกในท้องให้เขาได้รับรู้ “ตาฌอนเมียเราเป็นอะไร” “ไม่สบายนิดหน่อยครับ” “พรีนวันนี้เราไปกินข้าวไหม ฉะ แม่มีเรื่องจะคุยกับหนูจ้ะ” คุณหญิงจับมือของหญิงขึ้นมา แม้ในใจจะเกลียดแค่ไหนตอนนี้ต้องแกล้งทำดีไว้ก่อน “คะ?” “แม่อยากขอโทษเรื่องที่ผ่านมาทั้งหมด” “คุณหญิง” แพรพิศชาไม่อยากจะเชื่อว่าคุณหญิงจะเปลี่ยนไปมากขนาดนี้ “เรียกแม่สิ แม่อยากไถ่โทษเรื่องที่ผ่านมาเราไปกินข้าวด้วยกันสักมื้อได้ไหม” คุณหญิงอรนลินเริ่มทำตามแผน ไม่รู้ว่าลิตาพัชร์จะทำสำเร็จหรือไม่ อชิระที่เห็นแม่เปลี่ยนไปจึงดีใจกำลังจะขอไปด้วยแต่แม่เขากลับปฏิเสธ “ลูกก็ไปทำงานสิวันๆ ทำ

แพรพิศชาเห็นรูปที่ลิตาพัชร์ส่งมาให้เธอทำอะไรไม่ถูก อยากเห็นกับตาตัวเองจึงขึ้นไปที่บ้านใหญ่ หัวใจเต้นกระหน่ำหากเป็นเรื่องจริงเธอคงจะรับไม่ได้และก็เป็นแบบนั้นจริงๆ แพรพิศชายืนอยู่ปลายเตียงน้ำตาไหลพรากออกมา เขาทำให้ความอดทนของเธอหมดลงไปแล้ว“อื้อ ว้ายพรีนพี่ฌอนคะ พี่ฌอน” ลิตาพัชร์เขย่าตัวของชายหนุ่มให้ลุกขึ้นมาเธอแกล้งทำเป็นตกใจ ที่อีกคนตรงหน้า“โอ๊ย ปวดหัวชะมัดน้องพรีน!”เขามองหญิงสาวที่ยืนร้องไห้และมองไปข้างกายที่เห็นลิตาพัชร์อยู่บนเตียงกับเขา แถมยังไม่มีเสื้อผ้าติดตัวอีกเกิดอะไรขึ้นทำไมเขากับลิตาพัชร์ถึงอยู่ด้วยกันได้“ว้ายตายแล้ว หนูลิตา!”“คุณอาคะเมื่อคืนพี่ฌอนเมามากเลยค่ะแล้วเราสองคน”“ไม่ต้องห่วงนะลูกยังไงฌอนต้องแต่งงานกับหนูอยู่แล้ว” คุณหญิงรู้ทุกอย่างและสนับสนุนลิตาพัชร์ทุกอย่างเพื่อกำจัดแพรพิศชา“น้องพรีนฟังพี่ก่อน! น้องพรีน”“พี่ฌอนต้องรับผิดชอบลิตานะคะ”“ใช่ลูกยังไงต้องแต่งงานกับหนูลิตา”อชิระรีบแต่งตัวเขาต้องคุยกับเมียของเขาอยากอธิบายว่าเรื่องไม่ได้เป็นแบบนั้น เขาเมาขนาดนั้นจะไปทำอะไรใครได้“น้องพรีนฟังพี่ก่อน” เขาคว้าตัวของหญิงสาวไว้กำลังจะเอ่ยพูดประโยคต่อไป แต่หญิงสาวพูดข

แพรพิศชานั่งมองรูปถ่ายของคนเป็นแม่ที่ระบุวันชาตะมรณะไว้อย่างชัดเจน แม่ของเธอเสียชีวิตไปแล้ว คุณตาเล่าให้ฟังทั้งน้ำตาว่าทุกอย่างเป็นเพราะท่านเอง “เพราะตาที่บังคับลูกชายมากเกินไป” “หลังจากนั้นเกิดอะไรขึ้นคะ”แม่ของเธอพาเธอไปฝากไว้กับบังอรซึ่งเคยทำงานอยู่ที่นี้เป็นสาวใช้ของบ้านหลังนี้ ถึงแม่ว่านิฏฐาจะมีลูกแล้วก็ตาม แต่ก็ไม่อาจจะอยู่กับคนที่เป็นสามีได้ เราเขาต่ำต้อยมากคุณตาท่านไม่ยอมรับสามีและลูกของนิฏฐาไม่ยอมอุ้มหรือมองหน้าหลานเลยสักครั้ง ไม่สนใจความรู้สึกของลูกสาวเลยสักครั้ง เขาบังคับให้ผู้ชายคนนั้นออกไปจากชีวิตของลูกสาวได้สำเร็จทีแรกเขาจะยกลูกสาวของนิฏฐาให้คนอื่นดูแล แต่คนเป็นแม่กลับพาลูกหนีไปอยู่ที่อื่น และกลับมาเพราะยอมจำนน คนเป็นพ่อส่งคนตามราวีสองแม่ลูกจนอยู่ไม่ได้ ในที่สุดนิฏฐาจึงค่อยๆ ตรอมใจและเสียชีวิตก่อนวันแต่งงาน“ตารู้สึกผิดและโทษตัวเองมาตลอด ตาสูญเสียทั้งลูกและหลานไป” เขาส่งคนออกตามหาหลานสาวแต่ก็ไม่พบ เขาอยู่กับความทุกข์ทรมานตลอดเวลาเกือบยี่สิบปี“...”“ลำบากมากมั้ยลูกตาขอโทษ ขอโทษที่ห่วงชื่อเสียงวงศ์ตระกูลมากเกินไป” ธำรงค์ร้องไห้ออกมาเขาอยู่กับความรู้สึกผ

อชิระสะดุ้งตื่นเพราะอะไรเย็นราดลงหน้าที่หน้าของเขา พอลืมตาขึ้นมาเขาไม่อยากเจอหน้าแม่ของเขา หกปีที่ความสำคัญของพวกเขาไม่ดีขึ้นเลย เขากลายเป็นหัวดื้อและต่อต้านแม่ทุกอย่าง “ฌอน เมื่อไรลูกจะเลิกเป็นแบบนี้” คุณหญิงอรนลินเข้ามาปลุกลูกชาย อชิระแยกตัวออกมาอยู่บ้านคนเดียว และไม่ยอมเชื่อฟังคนเป็นแม่อีกเลย ลูกชายเมาหัวราน้ำทุกวัน ตั้งแต่เขายกเลิกงานแต่งงานสองครอบครัวก็มองหน้ากันไม่ติดอีกเลย “คุณแม่มาทำอะไร” เขาลุกขึ้นจากโชฟาซึ่งเป็นที่นอนประจำของเขา เวลาดื่มเหล้ามาก็ทิ้งตัวลงนอนเลย ไม่เคยได้นอนบนเตียงนอนนุ่มๆ หกปีที่เขาพยายามเข้มแข็ง หกปีที่ไม่เคยลืมผู้หญิงใจร้ายคนนั้นได้เลย “แม่ขอร้องกลับมาเป็นเตฌอนคนเดิมของแม่ได้มั้ย” “แม่เป็นคนทำให้ผมเป็นแบบนี้เองไม่ใช่เหรอครับ” “มันหนีหายไปตั้งหลายปี ป่านนี้มันมีผัวใหม่ไปแล้ว” เพราะผู้หญิงคนนั้นที่ทำลายจิตใจของลูกชายเธอ เขาเลือกแม่แต่หัวใจกลับไม่ลืมแพรพิศชาเลย “อย่ามาแตะต้องคนของผม!” “มันมีชู้ลูกก็เห็นเต็มตาแถมแทนไทก็หายเงียบไป” “...” อชิระเดินหนีแม่ขึ้นไปชั้นสอง เขาไม่อยากฟังเรื่องราวเหล่านั้น

“งานเลี้ยงของบ้านพงษ์พัฒนโยธินร้อยวันพันปีไม่เคยคิดจะชวน” ธาราธรเองไม่เข้าใจเหมือนกัน ว่าทำไมถึงส่งมา “คงจะเชิญหลายคนมั้ง” “อาโป พงษ์พัฒนโยธิน ก็เป็นเพื่อนกับไอ้แทนเหมือนกันนะ” อชิระที่ได้ยินชื่อแทนไทจึงหยุดทุกอย่างที่กำลังทำ เขาลืมแทนไทไปได้ยังไงเรื่องเมื่อหกปีก่อนยังค้างคาอยู่เลย เขาคิดว่ายังไงแพรพิศชาต้องอยู่กับแทนไท “มันจะกลับมาเมื่อไร” เขาอยากรู้ความจริงว่าเพื่อนหักหลังเขาจริงๆ ใช่ไหมทำไมตลอดหลายปีที่ผ่านมาเขาถึงตามหาแพรพิศชาไม่เจอเลย “เดือนหน้ามึงจะไปมั้ย” “...” อาโปอาจจะติดต่อกับแทนไทบ้าง อชิระจึงพยักหน้าตอบเขาจะไปงานเลี้ยงนี้ ไม่รู้ว่าบ้านหลังนั้นมีงานเฉลิมฉลองอะไร “มึงยังลืมเขาไม่ได้อีกเหรอ” ธาราธรถามออกไปด้วยความเศร้าสร้อย แวบเดียวเขาจึงปรับสีหน้าให้เป็นปกติ หกปีไม่ใช่น้อยๆ มันไม่สามารถลบใครออกจากหัวใจได้เลยหรือ “...” “ไหนบอกว่าเกลียดเขา เกลียดจนตัวเองจะเป็นบ้านี่เหรอ เขาเรียกว่ารักมาก” ครั้งที่เลิกกับคนรักเก่าไม่เห็นเพื่อนเป็นแบบนี้ แต่ความรักครั้งนี้เหมือนจะรุนแรงมากจนเพื่อนต้องหนีไปบวช “ลูกกับเมียทั