Semua Bab ครั้งหนึ่งที่เคยรัก: Bab 21 - Bab 30

“แม่ไม่ได้ตาฝาดใช่มั้ยแม่เจอมัน” มันที่หมายถึงคือแพรพิศชา แถมยังโดนหญิงสาวด่ากลับมาอีกหายไปหลายปีอยู่ๆ ทำไมถึงกลับมาคุณหญิงอรนลินเข้ามาหาลูกชายแต่กลับตกใจเพราะเจอกับผู้หญิงคนนั้นที่เคยกำจัดทิ้งไป จนทำให้ความสัมพันธ์ของทั้งสองแตกหักรวมทั้งคุณหญิงและลูกชายด้วย หรือว่าแพรพิศชาจะกลับมาหาอชิระ“สวัสดีค่ะอดีตคุณแม่สามี”“แก แพรพิศชา”“พรีนคิดว่าคุณแม่จะแก่ตายแล้วซะอีก ยังอยู่ดี” กว่าจะเข้มแข็งและกล้าหาญได้ขนาดนี้ไม่ใช่เรื่องง่าย เธอต้องผ่านความเจ็บปวดมาก่อน“แกกลับมาทำไม”“กลับมาทำไมเหรอ หรือกลับมาแฉคุณแม่ดีนะว่าเมื่อก่อนทำชั่วอะไรไว้บ้าง”คุณหญิงอรนลินหน้าซีดเผือดแค่นี้ลูกชายก็เกลียดคนเป็นแม่จะแย่ หากรู้ความจริงไม่หนีไปจากเธอเลยหรือ อดีตที่กลับไปแก้ไขอะไรไม่ได้แล้ว“อย่ามาวุ่นวายกับลูกชายฉัน”“ลูกชายคุณแม่มากกว่าค่ะที่มาวุ่นวายกับฉัน ฉันจะบอกอะไรให้นะว่าฉันไม่ใช่คนที่คุณจะเล่นด้วยได้” แพรพิศชามองคุณหญิงหัวจรดเท้าและเดินออกไป“มันความว่ายังไงลูก”“คุณแม่อย่ามาวุ่นวายกับชีวิตผมเลยครับ”เขาไม่อยากให้แม่เข้ามายุ่งกับครอบครัวของเขา ตั้งแต่เกิดเหตุคราวนั้นเขาก็ดื้อและต่อต้านแม่ทันที อชิระกลับมา

อชิระมาดักรอแพรพิศชามาส่งลูกสาวที่หน้าโรงเรียนตอนนี้ผลตรวจดีเอ็นเอออกแล้วเขาต้องคุยกับหญิงสาวให้รู้เรื่อง “คุณอชิระ” “มาคุยกันหน่อย” “เราไม่มีอะไรต้องคุยกันค่ะ” เธอไม่มีเรื่องที่ต้องคุยกับเขาอีกต่อไป เรียกง่ายๆ คือไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันแล้ว “เรื่องลูก...” อชิระมองใบหน้าของแพรพิศชาที่เต็มไปด้วยคำถาม และความรู้สึกผิด หากตอนนั้นเขาเชื่อใจหญิงสาวสักนิดตอนนี้คงเป็นครอบครัวที่อบอุ่นกันแล้ว “น้องเลิฟเป็นลูกสาวของพี่” “แล้วยังไงต่อคะ” เป็นลูกสาวของเขาแล้วยังไง ไม่ใช่แล้วยังไงสุดท้ายก็กลับไปแก้ไขอดีตไม่ได้อยู่ดี “น้องพรีน พี่ก็สมควรที่จะเป็นพ่อเขาเหมือนกันนะ” “สมควรเหรอคะ คุณไม่สมควรที่จะเป็นพ่อใครทั้งนั้น ตั้งแต่คุณไม่เคยเชื่อใจฉัน” “...” “คุณคิดว่าจากความรักมันเปลี่ยนเป็นความเกลียดได้ คุณมันต้องเลวขนาดไหน” เธอเจ็บและจำไม่อยากกลับไปเจ็บแบบนั้นอีก “น้องพรีน” “อย่ามาวุ่นวายกับพวกเรา” แพรพิศชาค่อยๆ แกะมือเขาออกและเดินขึ้นรถ พอได้อยู่คนเดียวจากที่คิดว่าเข้มแข็งแล้ว น้ำตาก็ไหลออกมาอีกครั้ง

“เข้าไม่ได้นะคะ พี่ห้ามเขาแล้วค่ะ” “ไม่เป็นไรค่ะ” แพรพิศชามองคนที่เข้ามาใหม่ด้วยสายตาที่ว่างเปล่า คุณหญิงอรนลินมาหาเธอทำไมหรือจะมาเรื่องของอชิระ แต่เธอก็ไม่ได้เข้าไปวุ่นวายกับเขาแล้ว “มีอะไรคะ” “ฉัน...เตฌอนเขารักเธอมากนะและฉันก็ไม่อยากให้หลานของฉันต้องขาดความอบอุ่น” “หลาน? คุณหญิงมีหลานตั้งแต่เมื่อไร” “ก็ลูกสาวของเธอไง” “ตอนนั้นบอกท้องกับใครก็ไม่รู้” มาตอนนี้บอกเป็นห่วงหลาน หากเป็นห่วงจริงพวกเขาคงไม่ทำร้ายจิตใจเธอแบบนั้น “แพรพิศชาฉันยอมลดศักดิ์ศรีตามมาง้อหล่อนแล้วนะ” เพราะสงสารลูกชายเลยต้องมาคุยกับหญิงสาวให้รู้เรื่อง และอยากเจอหน้าหลานสาว “ไสหัวกลับไป” “หล่อนไม่สงสารลูกหรือไงที่ต้องขาดพ่อ” “ที่ผ่านมาเราก็อยู่กันได้ ไม่ต้องการผู้ชายห่วยๆ แบบลูกชายของคุณ” แค่ทำหน้าที่สามีที่ดียังทำไม่ได้เลย จะเอาปัญญาที่ไหนมาดูแลลูกของเธอ “แค่ทำหน้าที่หัวหน้าครอบครัวเขายังทำไม่ได้เลย จะไปหวังเพิ่งอะไรได้” “เธอโกรธฉันใช่มั้ยเรื่องที่ผ่านมา” “คุณตำรวจคะมีคนเขามาอาละวาดที่บริษัทของฉันค่ะ มาพาตัวออกไปด้วยค่ะ” แพ

ทั้งห้องตกอยู่ในบรรยากาศที่เงียบสงบ จนเย็นยะเยือก แพรพิศชานั่งจ้องมองว่าอชิระจะพูดอะไร ทั้งสองนั่งมองหน้ากันมาเกือบสิบนาทีแล้ว “คุณจะพูดได้หรือยัง” “ตอนนี้ความรู้สึกของน้องพรีนรู้สึกกับพี่ยังไง แค่พูดความจริงออกมาพี่จะยอมรับ” หากหญิงสาวยังโกรธยังไม่ให้อภัยเขายอมรับ “คุณเตฌอนฉันผ่านความเจ็บปวดนั้นมาแล้ว และใช้เวลาหลายปีกว่าจะเข้มแข็ง” เมื่อคิดถึงเรื่องอดีตที่ผ่านมาแพรพิศชาพาลน้ำตาจะไหลออกมาทุกที มันเลยคำว่าเจ็บปวดมาแล้วเวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า เธอทั้งเลี้ยงลูกและต้องอยู่คนเดียวที่จากบ้านมาไกลแสนไกล “พี่ไม่ต่างกัน จนคนอื่นเขาหาว่าพี่บ้า” เพราะความรู้สึกผิดและความสงสัยที่ติดอยู่ในใจ แถมยังโดนกดดันจากคนเป็นแม่ จนทำให้เขาต้องหนีไปบวชและหนีไปอยู่กับพ่อที่ต่างประเทศชั่วคราว “เราต่างผ่านความเจ็บปวดนั้นมา และมันผ่านไปแล้ว” “ที่เข้าใจดีว่าความเจ็บปวดสูญเสียมันเป็นยังไง” “ถ้าไม่มีลูกพรีนคงไม่รู้ว่าจะผ่านมันไปยังไง” เพราะมีลูกเพราะความเป็นแม่ความอ่อนแอที่มี กลายเป็นแรงผลักดันให้ลุกขึ้นมาสู้เพื่อลูก “พี่มันโง่ที่ไม่ยอมเชื่อน้องพร

“พี่ฌอนมาทำอะไรคะลูกออกไปกับพี่อาโปแล้วค่ะ” วันนี้วันเสาร์เธอเข้ามาทำงาน และให้อาโปพาน้องเลิฟออกไปเที่ยวแทน “มารับน้องพรีนไปเดท” “แค่นั้นเองเหรอคะ?” ไม่รู้ว่าทำไมพอหมดหน้าที่สามีภรรยาเธอถึงได้สบายใจเวลาคุยกับอชิระ รู้สึกเป็นตัวของตัวเองมากขึ้นหลังจากที่ทำหน้าที่พ่อกับแม่ “ไปกินข้าวเป็นเพื่อนพี่หน่อยนะ” “ได้ค่ะ” วันนี้น้องเลิฟจะต้องไปนอนกับอชิระเพราะตกลงกันว่าจะให้ลูกมาอยู่กับอชิระ วันศุกร์เสาร์อาทิตย์ วันไปรับลูกจากโรงเรียกใครว่างก็ไปรับแทน จนเกิดความสบายใจมากขึ้น อชิระทำหน้าที่พ่อได้เป็นอย่างดีจนตอนนี้น้องเลิฟเริ่มติดเขาแจ บางครั้งเธอเองก็น้อยใจ “พี่สั่งแต่ของชอบน้องพรีนเลยครับ” “ของชอบตัวเองทำไมไม่สั่งคะ” “อยากบอกน้องพรีนว่าพี่จำได้ทุกอย่าง” เขาจำได้ทุกอย่างที่เป็นแพรพิศชา จำได้ไม่เคยลืม “...” อชิระคนเดิมกลับมาแล้วคนเดิมเหมือนกับวันแรกที่เรารู้จักกัน เขาทั้งปากหวานและอ้อนเก่งส่วนอชิระคนนั้นได้ตายไปแล้ว “พรุ่งนี้วันเกิดน้องเลิฟเราไปเลือกของขวัญให้ลูกกันนะ” “ไม่ต้องเอาใจลูกมากนะคะ” เธอกลัวว่าลูกสาวจะเสียคนทั้