เขายืนจ้องฉันด้วยสีหน้าเคร่งขรึม ราวกับว่าฉันควรจะยอมแพ้ แต่ฉันไม่ยอม“ลอเรนโซ” ฉันพูด “เลิกเรียกสิ่งนี้ว่าความรักสักทีเถอะ คุณแค่รับไม่ได้ที่สูญเสียอำนาจควบคุมฉันไป ก็แค่นั้น”เขายิ่งกัดฟันแน่นขึ้น“คุณคิดว่าถ้าคุณขอโทษ ถ้าคุณตามฉันมา ฉันจะกลับไปเป็นผู้หญิงที่นั่งรอคุณเหมือนเดิมอย่างนั้นเหรอ” ฉันส่ายหน้า“ฉันจะไม่ทำแบบนั้น” “ฉันจะไม่กลับไป และฉันจะไม่เปลี่ยนใจด้วย”เขาจ้องหน้าเขา หายใจแรง“คุณจะเดินหนีผมไปง่ายๆ แบบนั้นไม่ได้”ฉันเกือบจะหลุดหัวเราะ“คอยดูแล้วกันค่ะ”ผู้จัดการคลับกำลังเดินเข้ามาพร้อมหน่วยรักษาความปลอดภัย ฉันมองหน้าลอเรนโซแล้วพูดเสียงเรียบว่า“ถ้าคุณไม่ยอมจบเรื่องตรงนี้ ฉันจะให้เขาเรียกตำรวจ”เขาไม่ขยับ ฉันจึงหันไปหาผู้จัดการ “เรียกตำรวจเลยค่ะ”เขาโทรเรียกจริงๆ ที่นี่ไม่ใช่เนเปิลส์ เขาไม่สามารถทำให้ปัญหาหายไปได้ด้วยคำพูดเพียงคำเดียวกว่าตำรวจจะมาถึงและตรวจสอบกล้องวงจรปิด ความเสียหายก็เกิดขึ้นแล้ว เขาไม่ได้ถูกควบคุมตัวนานนัก แต่เขาต้องจากไปด้วยความอับอาย พร้อมรอยเลือดที่มุมปากก่อนจะไป เขามองหน้าฉันด้วยสายตาที่เกือบจะดูสิ้นหวัง“โซเฟีย” เขาพูด “บางทีผมอาจ
اقرأ المزيد
