All Chapters of มอดไหม้ในนามโมเรตติ: Chapter 1 - Chapter 10

ปลายสายเงียบไปชั่วขณะ ก่อนที่ฉันจะได้ยินเสียงที่ฟังดูเหมือนความโล่งใจจากแม่“โซเฟีย” แม่พูดด้วยน้ำเสียงที่เกือบจะยิ้มออกมา “ในที่สุดลูกก็ตัดสินใจได้สักที”“แม่จะให้พ่อเริ่มจัดการเรื่องเอกสารคืนนี้ น่าจะใช้เวลาประมาณสิบวัน รอรับโทรศัพท์จากแม่นะ”หลังจากวางสาย ฉันก็กลับบ้านเมื่อเดินเข้าไปในวิลล่า ลอเรนโซก็นั่งรออยู่ในห้องนั่งเล่นแล้ว ใบหน้าของเขามีร่องรอยของความตึงเครียดที่ฉันไม่ได้เห็นบ่อยนัก“คุณกลับช้า” เขาพูด “ไปไหนมา?”ฉันชูถุงยาในมือขึ้นแล้วตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “ไม่ได้ไปที่ไหนเป็นพิเศษค่ะ พอดีฉันรู้สึกปวดท้องนิดหน่อยเลยไปคลินิกมา พวกเขาตรวจร่างกายนิดหน่อยแล้วก็ให้ยามาทานค่ะ”สุขภาพของฉันไม่ค่อยแข็งแรงนัก และการตั้งครรภ์ครั้งนี้ก็ค่อนข้างลำบากจนหมอต้องเตือนให้ระวังและสั่งยามาช่วยเมื่อเขาเห็นว่าสีหน้าของฉันดูเป็นปกติ ในที่สุดเขาก็ถามสิ่งที่เขาอยากรู้จริงๆ ออกมา“วันนี้คุณแวะไปหาผมที่ออฟฟิศใช่ไหม?” “ทำไมคุณถึงรีบกลับไปทันทีที่ถึงที่นั่นล่ะ?”แสดงว่ามีคนบอกเขาว่าเห็นฉันอยู่หน้าออฟฟิศ แต่เขาแค่ไม่รู้ว่าฉันเห็นเหตุการณ์ในตอนนั้นหรือเปล่าความจริงคือมันเป็นช่วงเวลาเพียงไม่

สามวันต่อมา ฉันยืนอยู่ในวิลล่าที่เราเคยใช้ชีวิตร่วมกันมาเจ็ดปี และรู้สึกถึงบางอย่างในใจที่สงบนิ่งลงตามฝาผนังมีรูปถ่ายเรื่องราวชีวิตคู่ของเรา ฉันหยิบรูปเหล่านั้นลงมาทีละใบ แล้วตัดตัวเองออกจากทุกรูปจากนั้นฉันก็เก็บข้าวของส่วนตัว อะไรก็ตามที่เราเคยใช้ร่วมกัน ฉันแยกมันออกไว้นอกจากนี้ฉันยังตั้งเวลาส่งอีเมลรูปภาพหน้าจอข้อความและโพสต์อินสตาแกรมของเบียนก้าไปให้ลอเรนโซด้วยขณะที่ฉันเพิ่งนั่งลง ก็มีข้อความส่งเข้ามา จากเบียนก้านั่นเอง เป็นรายละเอียดเวลาและสถานที่ของงานประมูลคริสตี้ พร้อมข้อความข้างใต้ว่า:“กล้ามาไหมคะ คุณนายโมเรตติ? ลอเรนโซบอกว่าคืนนี้เขาจะสู้ราคาสุดตัวเพื่อซื้อของชิ้นสุดท้ายให้ฉัน”เย็นวันนั้น ฉันไปถึงงานประมูลตรงเวลาเป๊ะ ความจริงฉันไม่ได้วางแผนจะมาเพราะเมื่อถึงเที่ยงคืน แผนการที่แม่เตรียมไว้จะเริ่มทำงาน และโซเฟีย โมเรตติ จะต้องตายมันจะมีประโยชน์อะไรที่จะให้ผู้หญิงที่เด็กกว่ามาปั่นประสาทฉันเป็นครั้งสุดท้าย?แต่เบียนก้าส่งแคตตาล็อกสินค้ามาให้ฉันด้วย ของชิ้นสุดท้ายคือสร้อยคอเพชรสีเหลืองที่หายากและราคาแพงลิบลิ่วจนดูเกินจริงแต่สิ่งที่สะดุดตาฉันกลับเป็นจี้ชิ้นหนึ่งที่

ขณะที่ลอเรนโซเดินออกจากอพาร์ตเมนต์ของเบียนก้า ภาพของโซเฟียตอนอายุสิบแปดก็แวบเข้ามาในหัวตอนนั้นเธอก็ดื้อรั้นเหมือนกัน แต่ไม่เคยดื้อกับเขาเลย เธอรู้วิธีทำให้เขาใจเย็นลง รู้วิธีผ่อนคลายอารมณ์ร้อนของเขา และยอมรับอารมณ์แปรปรวนของเขาโดยไม่เคยขออะไรตอบแทน ตอนนี้เองที่เขาเพิ่งเข้าใจว่าสิ่งที่เธอทำทั้งหมดนั้นคือความรักเขาจากไปโดยไม่หันกลับไปมอง เขาจะกลับบ้าน ไปหาโซเฟีย และทำทุกอย่างให้ถูกต้อง เขาละเลยเธอไป นั่นคือความจริงแต่ถ้าเธอยังยอมรับเขาอยู่ เขาจะแก้ไขส่วนที่เหลือเอง เขาจะให้เวลาเธอมากขึ้น ใส่ใจมากขึ้น ให้ความสำคัญกับเธอมากขึ้นส่วนเบียนก้า เขาจะส่งเธอไปให้ไกล อาจจะเป็นปารีสหรือเจนีวา เพื่อสร้างระยะห่าง ให้เธอได้เรียนหนังสือ ให้เธอได้เติบโตขึ้นถ้าในภายหลังเธอยังต้องการชีวิตแบบที่เขาให้ได้ เขาก็จะให้เธอ ถ้าไม่ เขาก็จะทำให้แน่ใจว่าเธอจะได้รับการดูแลอย่างดีเมื่อเขาวางแผนทุกอย่างในหัวเสร็จ เขาก็ขับรถผ่านประตูบ้านเข้ามาพอดี แต่ความไม่สบายใจในอกกลับยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นเขาผลักประตูหน้าบ้านและก้าวเข้าไปข้างใน“โซเฟีย”ไม่มีเสียงตอบรับ บ้านเงียบเกินไป เขาเดินลึกเข้าไปข

ลอเรนโซตรงจากชายฝั่งไปที่เพนท์เฮาส์ของเบียนก้าทันที เมื่อเธอเปิดประตู เธอมีสีหน้าโล่งใจที่เห็นเขา“ลอเรนโซ ฉันรู้ว่าคุณต้องกลับมา”เขาตัดบทเธอด้วยการผลักเธอไปติดผนัง รอยยิ้มหายไปจากใบหน้าของเธอทันที“ลอเรนโซ...”“ทำไม?” เขาถามเธอมองเขาด้วยความสับสนอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็กลายเป็นความหวาดกลัว“ทำไมเธอถึงไม่หยุดตามรังควานโซเฟีย?” น้ำเสียงของเขาเบาแต่เยือกเย็นจนน่าขนลุก“ทั้งสายตาในงานประมูล ทั้งคำพูดจิกกัด ทั้งการจงใจทำให้โซเฟียเห็นเรื่องพวกนั้น ทำไม?”น้ำตาของเบียนก้าคลอเบ้าทันที เขาแย่งโทรศัพท์จากมือเธอมาเปิดดู ใช้เวลาเพียงไม่นานเขาก็เจอสิ่งที่ต้องการ ทั้งสตอรี่ที่บันทึกไว้ รายชื่อคนที่ตั้งค่าให้เห็นโพสต์ รูปแบบการกระทำที่เขาเคยแกล้งทำเป็นมองข้ามไปโซเฟียไม่ได้คิดไปเองเลย เบียนก้าจงใจปั่นหัวเธอเมื่อลอเรนโซเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง แววตาของเขาไม่เหลือความรู้สึกใดๆ อีกแล้ว“เธอต้องการให้โซเฟียอับอาย” เขาพูด “เธอต้องการบีบให้โซเฟียออกไป”เบียนก้าร้องไห้ออกมา เธอพยายามจะเอื้อมมือไปหาเขาแต่ก็ชะงัก“ฉันหึงนี่คะ” เธอพูด “ก็แค่นั้นเอง ฉันหึงเพราะฉันรักคุณ ทุกครั้งที่คุณกลับไปหาเธอ

ฉันย้ายเข้าไปอยู่ในหอพักของบริษัท ผู้จัดการของฉันต้องขึ้นไปทางเหนือเพื่อทำโปรเจกต์ใหม่และอยากให้ฉันไปเรียนรู้งานด้วยฉันจึงตามไป ฉันเพิ่งจะเช็คอินเสร็จตอนที่แม่โทรมา“เขามาหาแม่”ฉันยืนอยู่ในระเบียงทางเดินของโรงแรม ถือกุญแจคีย์การ์ดไว้และนิ่งเงียบ“เขาไม่ได้ถามว่าลูกอยู่ที่ไหน ไม่ได้ถามตรงๆ เขาถามเรื่องไฟไหม้ ถามเรื่องช่วงวันก่อนเกิดเหตุ ว่าลูกเคยพูดเรื่องอยากออกจากเนเปิลส์บ้างไหม หรือแม่สังเกตเห็นอะไรผิดปกติหรือเปล่า”แม่เงียบไป “เขายังไม่กลับไปเลย”ฉันมองดูบัตรในมือแล้วรู้สึกเพียงความหงุดหงิดที่จืดจาง มันจะมีประโยชน์อะไร? เมื่อฉันจากไปแล้วเท่านั้นเขาถึงรู้ค่าของฉันแม่บอกให้ฉันเก็บตัวเงียบๆ ไว้ก่อน ฉันก็ตอบตกลง เย็นวันนั้น ผู้จัดการพาฉันไปที่โรงแรมริมทะเลสาบเพื่อพบกับทีมงานโปรเจกต์ก่อนจะเข้าไปข้างใน ฉันเดินออกมาที่ระเบียงเพื่อสูดอากาศ ลมที่พัดมาจากผืนน้ำนั้นเย็นยะเยือกฉันเพิ่งจะทัดผมไว้หลังหูตอนที่ได้ยินเสียงที่แสนคุ้นเคยมาจากด้านหลัง“...ยังไม่เจออะไรเลยเหรอ?”ฉันตัวแข็งทื่อ แล้วฉันก็หันไปพบกับลอเรนโซ เขายืนอยู่ห่างไปไม่ไกล เขาดูผอมลงกว่าครั้งสุดท้ายที่ฉันเห็น ดูซูบแล