Short
มอดไหม้ในนามโมเรตติ

มอดไหม้ในนามโมเรตติ

作者:  แอนนา สมิธ已完成
語言: Thai
goodnovel4goodnovel
11章節
2.6K閱讀量
閱讀
加入書架

分享:  

檢舉
作品概覽
目錄
掃碼在 APP 閱讀

故事簡介

การตายปลอม/การตายปลอม

ความรักทรมาน

ย้อนกลับ

มาเฟีย

ไล่ล่าภรรยา

ใคร ๆ ในอิตาลีตอนใต้ต่างก็รู้ดีว่า ลอเรนโซ โมเรตติ รักฉันแทบบ้า ทว่าเขากลับแอบเลี้ยงดูผู้หญิงที่เด็กกว่ามากไว้ในเนเปิลส์ พวกเขาบอกว่าเธอคนนั้นดูเหมือนฉันเมื่อหลายปีก่อนไม่มีผิด เขาบอกกับใครต่อใครว่าเธอเป็นเพียงตัวแทนที่เตือนความจำถึงผู้หญิงที่เขาเคยรักมากที่สุดเท่านั้น แถมเขายังออกคำสั่งเด็ดขาดว่าห้ามใครให้ฉันรู้เรื่องเธอเป็นอันขาด จนกระทั่งวันที่ฉันพบว่าตัวเองตั้งท้อง ฉันตั้งใจจะไปหาเขาที่ออฟฟิศเพื่อบอกข่าวดีด้วยตัวเอง แต่แล้วก็ต้องชะงักอยู่หน้าประตูเมื่อได้ยินเสียงหญิงสาวคนหนึ่งมาจากข้างใน “ลอเรนโซ... ฉันอยู่ที่นี่เพียงเพราะฉันดูเหมือนเธอคนนั้นเหรอคะ?” ประตูแง้มอยู่เล็กน้อย ฉันมองลอดช่องว่างนั้นเข้าไปและเห็นหญิงสาวที่หน้าตาคล้ายฉันเหลือเกิน เธอกำลังสวมเสื้อแจ็กเก็ตของเขาและถือแก้วเหล้าของเขาเอาไว้ ฉันยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น แทบจะหยุดหายใจ แล้วฉันก็ได้ยินเขาตอบกลับมา “อย่าเอาตัวเองไปเปรียบเทียบกับเธอเลย” “เธอไม่มีวันเป็นได้อย่างที่เธอเป็นหรอก” ฉันหันหลังเดินจากไปโดยไม่ส่งเสียงแม้แต่นิดเดียว คืนนั้นฉันโทรหาแม่ “แม่คะ หนูตัดสินใจแล้วค่ะ” แม่เงียบไปครู่หนึ่ง “หนูต้องการให้เกิดไฟไหม้” ฉันพูด “ไหม้แบบที่ไม่เหลือใครรอดชีวิต เมื่อทุกอย่างจบลง โซเฟีย โมเรตติ จะต้องตายไปจากโลกนี้”

查看更多

第 1 章

บทที่ 1

氷室彩葉(ひむろ いろは)は力なくベッドに横たわり、冷たい器具が、鈍く痛む下腹部を滑っていく感触に耐えていた。

「赤ちゃんは……大丈夫ですか……?」震える声で尋ねると、医師は憐れむように溜息をついた。

「切迫流産です。残念ながら……お子さんの心音は、もう聞こえません」

その瞬間、彩葉はシーツを強く握りしめた。心臓が氷の手で鷲掴みにされたように、軋む。

「仮に心音が確認できたとしても、出産は推奨できませんでした。火災で大量の有毒煙を吸い込まれている。胎児への影響は計り知れません」

二時間前──氷室グループ傘下の新エネルギー研究室で火災が発生し、彩葉は開発中の最新チップを守るため、躊躇なく炎の中に飛び込んだ。

チップは守れたものの、彼女自身は濃い煙に巻かれて意識を失ったのだ。

救急室に運ばれた時、体は擦り傷だらけで、下半身からは血が流れ、目を覆いたくなるほどの惨状だったという。

家庭と仕事に昼夜を問わず奔走し、心身ともに疲れ果てていた彼女は、この時になって初めて、自分のお腹に新しい命が宿っていたこと──妊娠二ヶ月だったことを知った。

「あなたはまだ若い。きっとまた授かりますよ」

医師はそう慰めながら、「今は安静が第一です。ご主人に連絡して、付き添ってもらってください」と告げた。

身を起こすことすら億劫な体で、彩葉は夫である氷室蒼真(ひむろ そうま)に電話をかけるのを躊躇った。

二日前、彼は息子の氷室瞳真(ひむろ とうま)を連れてM国へ出張したばかりだ。

「プロジェクトの商談だ」と彼は言っていた。仕事中の彼が、邪魔をされることを何よりも嫌うことを、彩葉は知っていた。ここ二日間、彼からの連絡は一切ない。それほど忙しいのだろうか。

その時、携帯の短い振動が静寂を破った。

画面に表示されたのは、異母妹である林雫(はやし しずく)の名前。

震える指でメッセージを開いた彩葉は、息を呑んだ。

そこに添付されていたのは、一枚の写真。雫が息子の瞳真を抱きしめ、二人で笑顔のハートマークを作っている。そしてその隣には、眉目秀麗な夫・蒼真が静かに座っていた。

結婚写真すら「くだらない」と撮ろうとしなかった彼が、その写真の中では、薄い唇の端をわずかに上げ、滅多に見せない穏やかな笑みを浮かべていた。

その姿は、まるで幸せな三人家族そのものだった。

【お姉ちゃん、今ね、蒼真さんと瞳真くんとミュージカルを観てるの。「ナイチンゲールの歌」って、お姉ちゃんが一番好きな作品よね?お姉ちゃんの代わりに、私が先に観ちゃった!】

チケットは常に完売で、手に入れることすら困難な人気の演目。

いつか一緒に観に行きたい、と何度も蒼真に伝えたが、いつも冷たく突き放されるだけだった。

「今忙しいんだ。それに瞳真もまだ小さい。また今度だ」

……忙しいんじゃなかった。ただ、自分と行きたくなかっただけなんだ。

元々張り裂けそうだった胸に、鋭い杭を打ち込まれたような激痛が走る。

それでも諦めきれず、病室に戻った彩葉は腹部の痛みに耐えながら、蒼真に電話をかけた。

数回のコールの後、低く、それでいて芯のある冷ややかな声が鼓膜を揺らす。

「……どうした」

「蒼真……ごめんなさい、体調が悪くて、病院にいるの。少しだけ、早く帰ってきてもらえないかな……?」彼女の顔は蒼白で、声には力がなかった。

「こっちはまだ商談中だ。戻るのは二日後になる。家のことは山根に任せろ」蒼真の態度は、どこか冷めていた。

彩葉はスマホとを握りしめる。「……ねえ。もしかして、雫と一緒にいるの?」

その問いに、蒼真の声は露骨な苛立ちを滲ませた。「彩葉、そんな詮索に何の意味がある?もう五年だぞ。雫は妹のようなものだと何度も言ったはずだ。仮に一緒にいたとして、それがどうした。

最近のお前は、仮病まで使って同情を引こうとするようになったのか?」

「パパ、声大きいよ!僕と雫の邪魔しないでよ!」

電話の向こうから、瞳真の高い声が響いた。「もうママなんてほっときなよ!本当にうざいんだから!」

彩葉が何かを言う前に、通話は一方的に切られた。

ほんの少しの時間すら、彩葉のために割いてはくれない。

がらんとした病室で、彼女は布団を固く握りしめ、体の芯から冷えていくのを感じていた。

三日後、彩葉は無理を言って退院した。

研究開発部の仕事が、まだ山のように残っていたからだ。

特に今回の新製品発表会は、蒼真も期待を寄せている。そして自分にとっても、この二年間心血を注いできたプロジェクトを、成功させたかった。

夕方、疲れ切った体を引きずってブリリアージュ潮見の自宅に戻ると、リビングから楽しげな笑い声が聞こえてきた。

息子の瞳真と、雫の声だ。

胸がどきり、と嫌な音を立てる。彩葉はとっさに身を隠し、鉢植えの影からリビングの様子を窺った。

ソファには、氷室父子の間に座る雫の姿があった。テーブルの上には、バースデーケーキ。そして彼女の首には、赤いルビーのネックレスが輝いていた。それは某高級ブランドの世界限定品だ。

先月、ショーウィンドウで見かけて心惹かれたものの、目を見張るような値段に諦めた、あのネックレス。

それが今、雫の胸元を飾っている。

「蒼真さん、素敵なプレゼントをありがとう。すごく嬉しいわ」雫はペンダントに優しく触れ、潤んだ瞳で男の端整で凛々しい顔を見つめる。「でも、こんな高価なもの……これからは無理しないで。気持ちだけで十分嬉しいから」

蒼真は淡然とした表情で言った。「金などどうでもいい。お前が喜んでくれるなら、それが一番だ」

「ねえねえ雫、お目々閉じて!」瞳真がはしゃいだ声で言った。

雫が素直に瞳を閉じると、瞳真は小さな手で、色とりどりのクリスタルが繋がれたブレスレットを彼女の腕に通した。

「もう開けていいよ!」

「わぁ、綺麗!」雫は驚きの表情を見せた。

瞳真はへへっと笑い、頭を掻く。「これね、僕が一つひとつ選んで、糸に通したんだ。雫への誕生日プレゼント!」

「ありがとう、瞳真くん。一生大切にするわ」雫が身をかがめて瞳真の額にキスをしようとした、その時。

瞳真は自ら顔を上げ、ちゅっ、と音を立てて雫の頬にキスをした。

瞳真は父親に似て、どこか冷めた子供だった。実の母親である彩葉にさえ、ほとんど懐こうとしなかったのに。

自分が喉から手が出るほど欲しかったものを、雫はこんなにもたやすく手に入れてしまう。

嫉妬と絶望で、胸の奥がキリキリと痛んだ。

瞳真はキラキラした目で雫を見つめ、真剣な顔で言う。「雫は体が弱いから、これからは僕とパパが守ってあげる。だから安心してね」

「ふふっ……ありがとう。頼りにしてるわね」雫は恥じらうように頬を染め、ちらりと隣の男に視線を送る。

蒼真は切れ長の瞳を細め、自らケーキを一切れ切り、雫の手に渡す。

血の気が、すうっと引いていく。立っていられなくなりそうだった。

全身全霊で愛した夫は、他の女の誕生日を祝い、命がけで産んだ息子は、母親からすべてを奪った女を守ると誓う。

彩葉は、赤く染まった目で静かに笑った。そして踵を返すと、五年もの間自分を縛り付けた結婚という名の牢獄から、毅然と歩み出した。

自宅の外は、冷たい雨が降っていた。

全身ずぶ濡れになりながら、彩葉は道端に立ち、久しぶりにかける番号を呼び出す。電話の向こうから、懐かしい声が聞こえた。

「お嬢!お久しぶり!元気か?」

「えぇ、元気よ」彼女は微笑んだ。その美しい瞳には、かつてないほど冷徹な光が宿っていた。

「離婚することにしたの。だからお願い、離婚協議書を用意してちょうだい。なるべく、早くね」

展開
下一章
下載

最新章節

更多章節
暫無評論。
11 章節
บทที่ 1
ปลายสายเงียบไปชั่วขณะ ก่อนที่ฉันจะได้ยินเสียงที่ฟังดูเหมือนความโล่งใจจากแม่“โซเฟีย” แม่พูดด้วยน้ำเสียงที่เกือบจะยิ้มออกมา “ในที่สุดลูกก็ตัดสินใจได้สักที”“แม่จะให้พ่อเริ่มจัดการเรื่องเอกสารคืนนี้ น่าจะใช้เวลาประมาณสิบวัน รอรับโทรศัพท์จากแม่นะ”หลังจากวางสาย ฉันก็กลับบ้านเมื่อเดินเข้าไปในวิลล่า ลอเรนโซก็นั่งรออยู่ในห้องนั่งเล่นแล้ว ใบหน้าของเขามีร่องรอยของความตึงเครียดที่ฉันไม่ได้เห็นบ่อยนัก“คุณกลับช้า” เขาพูด “ไปไหนมา?”ฉันชูถุงยาในมือขึ้นแล้วตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “ไม่ได้ไปที่ไหนเป็นพิเศษค่ะ พอดีฉันรู้สึกปวดท้องนิดหน่อยเลยไปคลินิกมา พวกเขาตรวจร่างกายนิดหน่อยแล้วก็ให้ยามาทานค่ะ”สุขภาพของฉันไม่ค่อยแข็งแรงนัก และการตั้งครรภ์ครั้งนี้ก็ค่อนข้างลำบากจนหมอต้องเตือนให้ระวังและสั่งยามาช่วยเมื่อเขาเห็นว่าสีหน้าของฉันดูเป็นปกติ ในที่สุดเขาก็ถามสิ่งที่เขาอยากรู้จริงๆ ออกมา“วันนี้คุณแวะไปหาผมที่ออฟฟิศใช่ไหม?” “ทำไมคุณถึงรีบกลับไปทันทีที่ถึงที่นั่นล่ะ?”แสดงว่ามีคนบอกเขาว่าเห็นฉันอยู่หน้าออฟฟิศ แต่เขาแค่ไม่รู้ว่าฉันเห็นเหตุการณ์ในตอนนั้นหรือเปล่าความจริงคือมันเป็นช่วงเวลาเพียงไม่
閱讀更多
บทที่ 2
คืนนั้น มีข้อความจากแม่ส่งมาหาฉัน“แล้วเจอกันสัปดาห์หน้า”ฉันจ้องมองหน้าจอครู่หนึ่ง ก่อนจะล็อคโทรศัพท์ตลอดหลายวันต่อมา เบียนก้าโพสต์รูปลงอินสตาแกรมอย่างไม่ลดละลอเรนโซกลับมาในหนึ่งสัปดาห์ให้หลังซึ่งตอนนั้น เหลือเวลาอีกเพียงสามวันเท่านั้นฉันคิดว่าเขาจะตรงไปที่สำนักงานของตระกูล แต่เขากลับเลือกกลับมาบ้านก่อนเย็นวันก่อนที่เขาจะกลับ ฉันเห็นสตอรี่อินสตาแกรมล่าสุดของเธอเธอยืนอยู่ในห้องสูทของโรงแรม สวมชุดนอนผ้าไหมสีขาว ด้านหลังเป็นเตียงที่ยังไม่ได้เก็บ และมีแชมเปญวางอยู่บนโต๊ะ เธอเขียนข้อความทับรูปว่า:“แฟนบอกว่าจะซื้อแหวนให้ฉันที่งานประมูลคริสตี้ บางทีเขาอาจจะสวมมันให้ฉันด้วยตัวเองก็ได้นะ”วินาทีนั้น สิ่งที่ทำให้ฉันสะอึกไม่ใช่ภาพห้องหรูนั่นแต่เป็นผมสีเข้ม ชุดสีขาว และความตั้งใจที่จะถอดแบบตัวตนที่ฉันเคยเป็นในอดีตแน่นอนว่าเธอโพสต์ให้ฉันเห็นมันคือส่วนหนึ่งของเกมของเธอฉันจึงทิ้งคอมเมนต์ไว้เพียงประโยคเดียว“รสนิยมของเขาเป๊ะเลยละ”เพียงนาทีเดียว สตอรี่นั้นก็ถูกลบทิ้งไปเมื่อลอเรนโซก้าวเท้าเข้าประตูบ้านมา เขาก็อยู่ในอารมณ์โกรธจัดทันที“โซเฟีย” เขาพูด “ผมอธิบายเรื่องวันก่อน
閱讀更多
บทที่ 3
สามวันต่อมา ฉันยืนอยู่ในวิลล่าที่เราเคยใช้ชีวิตร่วมกันมาเจ็ดปี และรู้สึกถึงบางอย่างในใจที่สงบนิ่งลงตามฝาผนังมีรูปถ่ายเรื่องราวชีวิตคู่ของเรา ฉันหยิบรูปเหล่านั้นลงมาทีละใบ แล้วตัดตัวเองออกจากทุกรูปจากนั้นฉันก็เก็บข้าวของส่วนตัว อะไรก็ตามที่เราเคยใช้ร่วมกัน ฉันแยกมันออกไว้นอกจากนี้ฉันยังตั้งเวลาส่งอีเมลรูปภาพหน้าจอข้อความและโพสต์อินสตาแกรมของเบียนก้าไปให้ลอเรนโซด้วยขณะที่ฉันเพิ่งนั่งลง ก็มีข้อความส่งเข้ามา จากเบียนก้านั่นเอง เป็นรายละเอียดเวลาและสถานที่ของงานประมูลคริสตี้ พร้อมข้อความข้างใต้ว่า:“กล้ามาไหมคะ คุณนายโมเรตติ? ลอเรนโซบอกว่าคืนนี้เขาจะสู้ราคาสุดตัวเพื่อซื้อของชิ้นสุดท้ายให้ฉัน”เย็นวันนั้น ฉันไปถึงงานประมูลตรงเวลาเป๊ะ ความจริงฉันไม่ได้วางแผนจะมาเพราะเมื่อถึงเที่ยงคืน แผนการที่แม่เตรียมไว้จะเริ่มทำงาน และโซเฟีย โมเรตติ จะต้องตายมันจะมีประโยชน์อะไรที่จะให้ผู้หญิงที่เด็กกว่ามาปั่นประสาทฉันเป็นครั้งสุดท้าย?แต่เบียนก้าส่งแคตตาล็อกสินค้ามาให้ฉันด้วย ของชิ้นสุดท้ายคือสร้อยคอเพชรสีเหลืองที่หายากและราคาแพงลิบลิ่วจนดูเกินจริงแต่สิ่งที่สะดุดตาฉันกลับเป็นจี้ชิ้นหนึ่งที่
閱讀更多
บทที่ 4
ระหว่างทางขับรถไปที่เพนท์เฮาส์ของเบียนก้า ลอเรนโซรู้สึกปวดแปลบที่หน้าอก มันหายไปอย่างรวดเร็ว แต่ความไม่สบายใจยังคงอยู่ เขาสลัดความรู้สึกที่ว่าบางอย่างที่สำคัญกำลังหลุดมือไปไม่ได้ภาพของโซเฟียตอนจบงานประมูลวนเวียนอยู่ในหัว เธอช่างสงบนิ่งและห่างเหินจนเกินไป นั่นไม่ใช่แววตาที่เธอเคยใช้มองเขาเขาบอกไม่ได้ว่าผิดปกติที่ตรงไหน รู้เพียงว่าสีหน้าของเธอทำให้เขาใจคอไม่ดีเมื่อไปถึงตึกของเบียนก้า ความรู้สึกนั้นก็ยังไม่จางหายไป เธอยังคงโกรธเขาอยู่ ในคืนอื่นเขาอาจจะมองว่ามันดูน่ารักดีนิสัยขัดขืนและไม่ยอมอ่อนข้อให้ใครนั่นแหละที่เป็นส่วนหนึ่งที่ดึงดูดเขาตั้งแต่แรก แต่คืนนี้เขากลับรู้สึกเหนื่อยเขาเพียงแค่ยื่นกล่องเครื่องประดับกำมะหยี่ให้เธอ ทันทีที่เห็นมัน ใบหน้าของเธอก็สว่างไสวขึ้นมา“ฉันรู้ว่าคุณไม่ยอมให้ฉันกลับมือเปล่าหรอก” เธอพูด อารมณ์เสียก่อนหน้านี้หายวับไป “รอตรงนี้นะ ฉันขอไปเปลี่ยนชุดก่อนจะโชว์ให้คุณดู”ลอเรนโซมองดูความตื่นเต้นบนใบหน้าเธอแล้วรู้สึกขัดใจอย่างบอกไม่ถูก นี่ไม่ใช่ของชิ้นแรกที่เขาให้เธอทั้งเพนท์เฮาส์ ชุดหรูในตู้ เสื้อผ้า เครื่องประดับ กระเป๋า ความหรูหราที่เธอเริ่มเคยช
閱讀更多
บทที่ 5
ขณะที่ลอเรนโซเดินออกจากอพาร์ตเมนต์ของเบียนก้า ภาพของโซเฟียตอนอายุสิบแปดก็แวบเข้ามาในหัวตอนนั้นเธอก็ดื้อรั้นเหมือนกัน แต่ไม่เคยดื้อกับเขาเลย เธอรู้วิธีทำให้เขาใจเย็นลง รู้วิธีผ่อนคลายอารมณ์ร้อนของเขา และยอมรับอารมณ์แปรปรวนของเขาโดยไม่เคยขออะไรตอบแทน ตอนนี้เองที่เขาเพิ่งเข้าใจว่าสิ่งที่เธอทำทั้งหมดนั้นคือความรักเขาจากไปโดยไม่หันกลับไปมอง เขาจะกลับบ้าน ไปหาโซเฟีย และทำทุกอย่างให้ถูกต้อง เขาละเลยเธอไป นั่นคือความจริงแต่ถ้าเธอยังยอมรับเขาอยู่ เขาจะแก้ไขส่วนที่เหลือเอง เขาจะให้เวลาเธอมากขึ้น ใส่ใจมากขึ้น ให้ความสำคัญกับเธอมากขึ้นส่วนเบียนก้า เขาจะส่งเธอไปให้ไกล อาจจะเป็นปารีสหรือเจนีวา เพื่อสร้างระยะห่าง ให้เธอได้เรียนหนังสือ ให้เธอได้เติบโตขึ้นถ้าในภายหลังเธอยังต้องการชีวิตแบบที่เขาให้ได้ เขาก็จะให้เธอ ถ้าไม่ เขาก็จะทำให้แน่ใจว่าเธอจะได้รับการดูแลอย่างดีเมื่อเขาวางแผนทุกอย่างในหัวเสร็จ เขาก็ขับรถผ่านประตูบ้านเข้ามาพอดี แต่ความไม่สบายใจในอกกลับยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นเขาผลักประตูหน้าบ้านและก้าวเข้าไปข้างใน“โซเฟีย”ไม่มีเสียงตอบรับ บ้านเงียบเกินไป เขาเดินลึกเข้าไปข
閱讀更多
บทที่ 6
เป็นเวลาหลายสัปดาห์ที่โซเฟียแทบไม่ห่างจากตัวเขาเลย แม้ไข้จะลดแล้ว แต่เธอก็ยังคงเฝ้าดูแลเรื่องยา เรื่องแผล และอยู่เป็นเพื่อนในคืนที่ความเจ็บปวดทำให้เขานอนไม่หลับ เมื่อเขาเริ่มฟื้นตัว เธอก็ยังคงอยู่ใกล้ๆ คอยดูแลให้เขาได้พักผ่อนให้เขาร่างกายอบอุ่น และไม่เคยไว้วางใจจนกว่าเขาจะปลอดภัยจริงๆลอเรนโซจำช่วงเวลาหนึ่งได้แม่นยำจนเจ็บปวด เขายืนอยู่บนระเบียง ร่างกายยังคงอ่อนแอและซูบผอมโซเฟียเดินมาข้างหลังแล้วจัดเสื้อโค้ทคลุมไหล่ให้เขาอย่างพอดีตอนนั้นเองที่เขาให้สัญญากับตัวเอง ถ้าเขารอดไปได้ เขาจะใช้ชีวิตที่เหลือทำดีกับเธอให้มากที่สุดแล้วเขาเริ่มลืมมันไปตั้งแต่เมื่อไหร่? เป็นเพราะโซเฟียรักเขาดีเกินไป รักจนหมดใจ จนเขาเริ่มเชื่อว่าเธอจะไม่มีวันไปจากเขาอย่างนั้นเหรอ?หรือเขาแค่เริ่มเคยชินกับความทุ่มเทของเธอจนมองไม่เห็นคุณค่าของมันไปแล้ว?ลอเรนโซหลับตาลง เบียนก้าดึงดูดเขาเพราะเธอดูสดใส บ้าระห่ำ และมีชีวิตชีวาจนดูอันตรายความเป็นเด็กและท่าทางที่ไม่แคร์โลกนั่นเตือนให้เขานึกถึงโซเฟียเมื่อหลายปีก่อน แต่ถึงกระนั้น เขาก็ไม่เคยคิดฝันว่าจะต้องสูญเสียโซเฟียไป ไม่เคยเลยแล้วทำไมเธอถึงจากไป?ลอเรน
閱讀更多
บทที่ 7
ลอเรนโซตรงจากชายฝั่งไปที่เพนท์เฮาส์ของเบียนก้าทันที เมื่อเธอเปิดประตู เธอมีสีหน้าโล่งใจที่เห็นเขา“ลอเรนโซ ฉันรู้ว่าคุณต้องกลับมา”เขาตัดบทเธอด้วยการผลักเธอไปติดผนัง รอยยิ้มหายไปจากใบหน้าของเธอทันที“ลอเรนโซ...”“ทำไม?” เขาถามเธอมองเขาด้วยความสับสนอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็กลายเป็นความหวาดกลัว“ทำไมเธอถึงไม่หยุดตามรังควานโซเฟีย?” น้ำเสียงของเขาเบาแต่เยือกเย็นจนน่าขนลุก“ทั้งสายตาในงานประมูล ทั้งคำพูดจิกกัด ทั้งการจงใจทำให้โซเฟียเห็นเรื่องพวกนั้น ทำไม?”น้ำตาของเบียนก้าคลอเบ้าทันที เขาแย่งโทรศัพท์จากมือเธอมาเปิดดู ใช้เวลาเพียงไม่นานเขาก็เจอสิ่งที่ต้องการ ทั้งสตอรี่ที่บันทึกไว้ รายชื่อคนที่ตั้งค่าให้เห็นโพสต์ รูปแบบการกระทำที่เขาเคยแกล้งทำเป็นมองข้ามไปโซเฟียไม่ได้คิดไปเองเลย เบียนก้าจงใจปั่นหัวเธอเมื่อลอเรนโซเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง แววตาของเขาไม่เหลือความรู้สึกใดๆ อีกแล้ว“เธอต้องการให้โซเฟียอับอาย” เขาพูด “เธอต้องการบีบให้โซเฟียออกไป”เบียนก้าร้องไห้ออกมา เธอพยายามจะเอื้อมมือไปหาเขาแต่ก็ชะงัก“ฉันหึงนี่คะ” เธอพูด “ก็แค่นั้นเอง ฉันหึงเพราะฉันรักคุณ ทุกครั้งที่คุณกลับไปหาเธอ
閱讀更多
บทที่ 8
หลายวันต่อมา ลอเรนโซแทบไม่ได้นอน เขาใช้เวลาทั้งวันอยู่ในห้องทำงาน ตรวจสอบรายงานเหตุเพลิงไหม้จนรายละเอียดเริ่มพร่าเลือนตอนกลางคืน เขาจะแวะไปที่คลับส่วนตัวของตระกูล ไม่ใช่เพื่อไปพบปะใคร แต่เพราะที่นั่นเงียบสงบพอที่เขาจะอยู่กับความคิดของตัวเองได้เขาเริ่มดื่มหนักเกินไป คนรู้จักที่รู้จักเขามานานคอยอยู่ใกล้ๆ แต่ไม่มีใครกล้าพูดอะไรจนกระทั่งมีคนส่งข้อความไปหาเบียนก้าเงียบๆ เธอมาถึงในเวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมง ลอเรนโซนั่งฟุบอยู่ที่มุมโซฟาหนังคอเสื้อเปิดออก ในมือถือแก้วเหล้าไว้แบบจะหลุด เมื่อเขาเงยหน้าขึ้นเห็นเธอที่ประตู แววตาของเขาก็เปลี่ยนไปเขาลุกขึ้นยืนก่อนที่สติจะกลับมาทัน เขาตรงเข้าไปคว้าตัวเบียนก้ามากอดไว้ ซุกหน้าลงกับไหล่ของเธอ“โซเฟีย...”เบียนก้าตัวแข็งทื่อแต่ลอเรนโซยังคงกอดไว้แน่น น้ำเสียงแหบพร่าด้วยฤทธิ์เหล้าและความเศร้า“คุณกลับมาแล้ว” เขากอดเธอแน่นขึ้น “อย่าไปไหนอีกนะ”สีหน้าของเบียนก้าเปลี่ยนไปทันที เธอผลักเขาออก“ดูฉันสิ!” เธอตะคอก น้ำตาไหลอาบแก้มอีกครั้ง “ฉันไม่ใช่เธอ!”เบียนก้ายืนตัวสั่นด้วยความอับอายและโกรธแค้น“สรุปว่านี่คือสิ่งที่ฉันเป็นสำหรับคุณสินะ” เธอพู
閱讀更多
บทที่ 9
ฉันย้ายเข้าไปอยู่ในหอพักของบริษัท ผู้จัดการของฉันต้องขึ้นไปทางเหนือเพื่อทำโปรเจกต์ใหม่และอยากให้ฉันไปเรียนรู้งานด้วยฉันจึงตามไป ฉันเพิ่งจะเช็คอินเสร็จตอนที่แม่โทรมา“เขามาหาแม่”ฉันยืนอยู่ในระเบียงทางเดินของโรงแรม ถือกุญแจคีย์การ์ดไว้และนิ่งเงียบ“เขาไม่ได้ถามว่าลูกอยู่ที่ไหน ไม่ได้ถามตรงๆ เขาถามเรื่องไฟไหม้ ถามเรื่องช่วงวันก่อนเกิดเหตุ ว่าลูกเคยพูดเรื่องอยากออกจากเนเปิลส์บ้างไหม หรือแม่สังเกตเห็นอะไรผิดปกติหรือเปล่า”แม่เงียบไป “เขายังไม่กลับไปเลย”ฉันมองดูบัตรในมือแล้วรู้สึกเพียงความหงุดหงิดที่จืดจาง มันจะมีประโยชน์อะไร? เมื่อฉันจากไปแล้วเท่านั้นเขาถึงรู้ค่าของฉันแม่บอกให้ฉันเก็บตัวเงียบๆ ไว้ก่อน ฉันก็ตอบตกลง เย็นวันนั้น ผู้จัดการพาฉันไปที่โรงแรมริมทะเลสาบเพื่อพบกับทีมงานโปรเจกต์ก่อนจะเข้าไปข้างใน ฉันเดินออกมาที่ระเบียงเพื่อสูดอากาศ ลมที่พัดมาจากผืนน้ำนั้นเย็นยะเยือกฉันเพิ่งจะทัดผมไว้หลังหูตอนที่ได้ยินเสียงที่แสนคุ้นเคยมาจากด้านหลัง“...ยังไม่เจออะไรเลยเหรอ?”ฉันตัวแข็งทื่อ แล้วฉันก็หันไปพบกับลอเรนโซ เขายืนอยู่ห่างไปไม่ไกล เขาดูผอมลงกว่าครั้งสุดท้ายที่ฉันเห็น ดูซูบแล
閱讀更多
บทที่ 10
ฉันมองมือที่มัตเตโอยื่นมาให้ หลังจากชะงักไปครู่หนึ่งฉันก็ยอมจับมือเขา“มาเริ่มกันใหม่นะครับ ผมมัตเตโอ เฟอร์รี่” เขากล่าวยิ้มๆ“นานมากแล้วจริงๆ นะคะ”มื้อค่ำครั้งนี้ผ่านไปได้ง่ายกว่าที่ฉันคิด เมื่อผู้จัดการปลีกตัวออกไปครู่หนึ่ง เขาก็มองหน้าฉันแล้วพูดเบาๆ ว่า“มีบางอย่างที่ผมอยากจะบอกคุณด้วยตัวเอง ผมเคยชอบคุณตอนเรายังเป็นเด็ก และตอนนี้ผมก็ยังรู้สึกแบบเดิม”ฉันลังเล แล้วตอบไปตามตรง“ฉันยังไม่พร้อมสำหรับความสัมพันธ์ใหม่ค่ะ” ฉันกำลังตั้งท้อง และไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นต่อไป ฉันตั้งใจจะรักษาระยะห่างจากทุกความรู้สึกใดๆ ก็ตามมัตเตโอพยักหน้า“ผมรู้ครับ ผมไม่ได้ขออะไรจากคุณในคืนนี้” เขากล่าว “ผมแค่ต้องการให้คุณรู้ว่า ถ้าถึงวันที่คุณพร้อม ผมอยากให้คุณนึกถึงผมเป็นคนแรก”ฉันยังไม่ทันจะอ้าปากพูดอะไร เสียงที่คุ้นเคยก็ดังแทรกข้ามห้องมา“เธอไม่มีวันทำแบบนั้นหรอก”ฉันนิ่งไปทันที เมื่อหันไปก็พบลอเรนโซยืนอยู่ห่างไปเพียงไม่กี่ก้าว เขาดูซูบลงกว่าครั้งสุดท้ายที่เห็นดูเคร่งเครียดและกดดัน แต่แววตาของเขาคงจ้องเขม็งมาที่ฉันด้วยความมั่นใจแบบหนักแน่นมัตเตโอลุกขึ้นยืนทันที ฉันพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “
閱讀更多
探索並免費閱讀 優質小說
GoodNovel APP 免費暢讀海量優秀小說,下載喜歡的書籍,隨時隨地閱讀。
在 APP 免費閱讀書籍
掃碼在 APP 閱讀
DMCA.com Protection Status