มอดไหม้ในนามโมเรตติ

ปลายสายเงียบไปชั่วขณะ ก่อนที่ฉันจะได้ยินเสียงที่ฟังดูเหมือนความโล่งใจจากแม่

“โซเฟีย” แม่พูดด้วยน้ำเสียงที่เกือบจะยิ้มออกมา “ในที่สุดลูกก็ตัดสินใจได้สักที”

“แม่จะให้พ่อเริ่มจัดการเรื่องเอกสารคืนนี้ น่าจะใช้เวลาประมาณสิบวัน รอรับโทรศัพท์จากแม่นะ”

หลังจากวางสาย ฉันก็กลับบ้าน

เมื่อเดินเข้าไปในวิลล่า ลอเรนโซก็นั่งรออยู่ในห้องนั่งเล่นแล้ว ใบหน้าของเขามีร่องรอยของความตึงเครียดที่ฉันไม่ได้เห็นบ่อยนัก

“คุณกลับช้า” เขาพูด “ไปไหนมา?”

ฉันชูถุงยาในมือขึ้นแล้วตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “ไม่ได้ไปที่ไหนเป็นพิเศษค่ะ พอดีฉันรู้สึกปวดท้องนิดหน่อยเลยไปคลินิกมา พวกเขาตรวจร่างกายนิดหน่อยแล้วก็ให้ยามาทานค่ะ”

สุขภาพของฉันไม่ค่อยแข็งแรงนัก และการตั้งครรภ์ครั้งนี้ก็ค่อนข้างลำบากจนหมอต้องเตือนให้ระวังและสั่งยามาช่วย

เมื่อเขาเห็นว่าสีหน้าของฉันดูเป็นปกติ ในที่สุดเขาก็ถามสิ่งที่เขาอยากรู้จริงๆ ออกมา

“วันนี้คุณแวะไปหาผมที่ออฟฟิศใช่ไหม?” “ทำไมคุณถึงรีบกลับไปทันทีที่ถึงที่นั่นล่ะ?”

แสดงว่ามีคนบอกเขาว่าเห็นฉันอยู่หน้าออฟฟิศ แต่เขาแค่ไม่รู้ว่าฉันเห็นเหตุการณ์ในตอนนั้นหรือเปล่า

ความจริงคือมันเป็นช่วงเวลาเพียงไม่กี่วินาทีเท่านั้น เบียนก้า นั่งใกล้เขาจนเกินงาม

เธอสวมเสื้อแจ็กเก็ตของเขาและถือแก้วเหล้าของเขาเอาไว้ พอฉันมองไปอีกครั้ง เธอก็ถอยห่างออกมาแล้ว

“ฉันแค่ผ่านไปแถวนั้นน่ะค่ะ” ฉันตอบ “เห็นคุณกำลังยุ่งอยู่กับผู้ช่วย ฉันก็เลยกลับ”

ฉันเห็นท่าทางของเขาผ่อนคลายลง เขาถอนหายใจออกมาเหมือนยกภูเขาออกจากอก

บางอย่างในใจของฉันบิดม้วนด้วยความปวดร้าว เราแต่งงานกันมาเจ็ดปี

สำหรับทุกคนแล้ว เราคือคู่รักที่เป็นต้นแบบของความซื่อสัตย์ มีประวัติร่วมกันยาวนาน และเป็นความรักที่ฟันฝ่าทุกอุปสรรคมาได้

ฉันเคยคิดว่าเราจะรักกันไปตลอดชีวิต ไม่เคยคาดคิดเลยว่าหัวใจของเขาจะเปลี่ยนไปเร็วขนาดนี้

“เธอก็แค่มาส่งรายงานน่ะ” เขาพูดแก้ตัวทันที “คุณก็รู้ว่าเด็กสมัยนี้เป็นยังไง—เธอยังเด็ก ไม่ค่อยรู้จักขอบเขตเลยมายืนใกล้ผมไปหน่อย ก็แค่นั้นเอง”

ลอเรนโซเดินเข้ามาหาฉันแล้วโอบไหล่ น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นอ่อนโยน

“เราไม่ได้กลับไปที่ราเวลโลนานแล้วนะ” เขาพูด “พรุ่งนี้ผมว่าง เราขับรถไปที่ชายฝั่ง ไปทานมื้อค่ำกันที่ระเบียง ไปดูวิลล่าที่เป็นจุดเริ่มต้นของเรากันเถอะ”

เมื่อเขาพูดถึงเรื่องนั้น สีหน้าของเขาก็อ่อนโยนลง

เราพบกันที่งานปาร์ตี้ฤดูร้อนของตระกูลเก่าแก่แห่งหนึ่งบนชายฝั่งอมาลฟี

เมื่อจบงานคืนนั้น เขาพาฉันหลบออกมาจากผู้คนและจูบฉันที่ระเบียงอาบแสงจันทร์เหนือผืนน้ำ

หลังจากนั้น เราทั้งคู่ก็ไม่เคยมีใครอื่นอีกเลย

ทุกปีในวันครบรอบแต่งงาน เราจะกลับไปที่วิลล่าริมหน้าผาแห่งเดิม ราวกับว่าการกลับไปยังสถานที่ที่เราตกหลุมรักกันจะช่วยรักษาความรู้สึกนั้นไว้ให้ไม่เปลี่ยนแปลง

แต่ปีนี้ เมื่อวันครบรอบมาถึง ลอเรนโซกลับบอกว่าเขายุ่งเกินกว่าจะไปได้

ตอนนี้ฉันเข้าใจกระจ่างแจ้งแล้ว เขาคงจะมัวแต่ยุ่งอยู่กับเบียนก้า

ฉันถอนหายใจเบาๆ แล้วส่ายหน้า

“ไว้วันหลังเถอะค่ะ” ฉันพูด “หมอบอกให้ฉันอยู่บ้านและพักผ่อนสักสองสามวัน”

เขาพยักหน้าและยื่นมือมาลูบผมของฉันเบา ๆ

ฉันยอมให้เขาทำร้ายจิตใจฉันได้ แต่ฉันจะไม่ยอมให้เขาเข้าใกล้ชีวิตที่ฉันกำลังอุ้มท้องนี้อยู่นี้เด็ดขาด

ฉันเบี่ยงตัวเล็กน้อยเพื่อเลี่ยงสัมผัสของเขาโดยไม่ให้ดูผิดสังเกต

มือของเขาหยุดชะงัก

“โซเฟีย” เขาพูดพลางจ้องมองหน้าฉัน “ผมรู้สึกเหมือนคุณไม่มีความสุขเลย”

เขานิ่งไปครู่หนึ่ง

“เป็นเพราะเบียนก้ายืนใกล้ผมตอนที่เธอส่งรายงานหรือเปล่า?”

“เธอยังเป็นแค่วัยรุ่นเองนะ คุณคงไม่ถือสาเด็กตัวแค่นั้นใช่ไหม?”

หัวใจของฉันกระตุกวูบอย่างรุนแรง ครั้งหนึ่ง ฉันก็เคยเป็นเด็กแบบนั้นเหมือนกัน

เมื่อฉันเงยหน้าขึ้นมองเขาอีกครั้ง สีหน้าของฉันก็กลับมาสงบนิ่ง

“เปล่าค่ะ” ฉันตอบ “ฉันไม่ถือสาหรอก”

เมื่อได้ยินแบบนั้น สีหน้าของเขาก็ผ่อนคลายลงทันที

“แบบนี้ค่อยยังชั่วหน่อย” เขาพูด “สัปดาห์หน้าจะมีงานประมูลที่คริสตี้ คุณอยากได้อะไรบอกผมนะ แล้วผมจะเอากลับมาให้”

หนึ่งชั่วโมงก่อนหน้านี้ ฉันเพิ่งเห็นโพสต์ล่าสุดของเบียนก้าในอินสตาแกรม

“ครั้งแรกที่คริสตี้สัปดาห์หน้า”

“เขาบอกว่าของล็อตสุดท้ายในงานนั้นเป็นของฉันแล้ว”

ใต้คำบรรยายนั้นเป็นรูปคู่ของพวกเขา แหวนแต่งงานที่นิ้วของเขาดูเด่นชัดราวกับบาดแผลที่กรีดลงกลางใจ

ฉันมองเขาแล้วพูดเบาๆ “ไม่จำเป็นหรอกค่ะ ซื้อให้คนอื่นเถอะ”

สายตาของลอเรนโซหม่นลง เขาเพิ่งจะเริ่มอ้าปากเพื่อพูดบางอย่าง แต่แล้วโทรศัพท์ของเขาก็สั่นเตือน เป็นข้อความจากเบียนก้า มีเพียงรูปถ่ายใบเดียว

รูปเตียงนอนของเขาในห้องสวีทส่วนตัวบนคลับ ผ้าปูที่นอนผ้าไหมสีดำถูกเปิดออก

มีสายรัดถุงน่องของผู้หญิงวางทิ้งไว้อยู่ข้างกระดุมข้อมือเสื้อและแหวนตราประทับของเขาบนโต๊ะข้างเตียง

เขาก้มมองเพียงแวบเดียว แต่ฉันเห็นความเกร็งที่ลำคอของเขา

“มีงานด่วนที่ผมต้องไปจัดการ” ลอเรนโซพูด “ผมอาจจะต้องไปสักสองสามวัน”

แล้วเขาก็จากไป รีบร้อนเกินกว่าจะเป็นท่าทางของคนที่พยายามทำตัวให้ดูเป็นปกติ

แต่ฉันยังคงจับความรู้สึกตื่นเต้นที่เขาซ่อนไว้ไม่มิดได้

ฉันนึกถึงทุกคืนก่อนหน้านี้ ทุกครั้งที่เขารีบร้อนจากไปพร้อมกับข้ออ้างเรื่องงาน และหลังจากนั้นเขาก็เริ่มไปบ่อยขึ้น และนานขึ้นในแต่ละครั้ง