บททั้งหมดของ แสงจันทร์แห่งภพนี้: บทที่ 1 - บทที่ 7

"แอนนี่ เธอเก่งจริงๆ นะ ถึงขั้นทำให้พ่อแม่พี่ใช้วิธีอดอาหารมาบีบบังคับให้พี่แต่งงานกับเธอได้ เธอคิดว่าถ้าเราแต่งงานกันแล้วพี่จะรักเธองั้นเหรอ? ฝันไปเถอะ!" เสียงที่เย็นชาดังขึ้นข้างหู ฉันลืมตาขึ้นมองกู้เซินที่ยืนอยู่ตรงหน้า ชุดสูทสีดำเนี้ยบ คิ้วและดวงตาที่ดูขวางโลก ทั้งบุคลิกและน้ำเสียงต่างจากกู้เซินในอีกห้าปีข้างหน้า นี่คือกู้เซินในวัยยี่สิบปีฉันเก็บความปวดร้าวในใจเอาไว้ มองเขาอย่างอาลัยอาวรณ์ ผ่านไปครู่ใหญ่ ฉันถึงฝืนยิ้มอย่างขื่นขมแล้วถามว่า "ที่พี่ไม่อยากแต่งงานกับฉัน เป็นเพราะคนที่พี่อยากแต่งงานด้วยจริงๆ คือเซี่ยโม่ใช่ไหม?"กู้เซินหัวเราะอย่างเย็นชา "คนที่พี่รักมีแค่เซี่ยโม่คนเดียว ทำไมล่ะ เธอจะยอมแล้วเหรอ?"ฉันตอบอย่างจริงจัง "ค่ะ"พ่อแม่ของฉันเสียชีวิตจากการปะทะกันของแก๊งมาเฟีย คุณปู่ตระกูลกู้จึงคอยดูแลปกป้องฉันให้พ้นจากอันตราย ทั้งยังเซ็นข้อตกลงฉบับหนึ่งกับฉันไว้ว่า สิ่งที่ตระกูลกู้ติดค้างฉัน จะชดใช้คืนให้ด้วยการแต่งงานและในขณะเดียวกัน ฉันก็สามารถใช้กระดาษแผ่นนี้แลกกับอิสรภาพของใครก็ได้เช่นกันเขานิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะออกมาด้วยความโมโห"เธอใช้ข้อตกลงนั่นกดดันพ

แก้มของฉันแสบร้อนระบมไปหมด ในชาติก่อน หลังฉันแต่งงานกับกู้เซิน เซี่ยโม่ก็กรีดข้อมือฆ่าตัวตายในคืนวันแต่งงานนั้นเอง ตอนนั้นกู้เซินหาเลือดกรุ๊ปที่เข้ากันให้เธอไม่ได้ จึงทำได้เพียงมองดูเซี่ยโม่จากไปต่อหน้าต่อตาเพราะเรื่องนี้ กู้เซินจึงเกลียดฉัน แม้กระทั่งก่อนที่เขาจะตาย เขายังปรารถนาว่าขออย่าได้เจอฉันอีกเลยแต่ในตอนนี้ฉันกับกู้เซินยังไม่ได้แต่งงานกันเลย ทำไมเซี่ยโม่ถึงชิงฆ่าตัวตายก่อนเวลาล่ะ?แต่ก็ดีเหมือนกัน เดิมทีฉันก็ตั้งใจจะชดเชยสิ่งที่กู้เซินเสียใจอยู่แล้ว ในเมื่อโอกาสมาถึงที่ก็เอาเลยฉันมองกู้เซินแล้วพูดด้วยน้ำเสียงสงบ "กรุ๊ปเลือดของฉันกับเซี่ยโม่เข้ากันได้ พี่คงอยากให้ฉันไปบริจาคเลือดให้เธอใช่ไหมคะ?"กู้เซินนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดเสียงเข้ม “ในเมื่อเรื่องนี้เธอเป็นคนก่อ การที่เธอช่วยด้วยการบริจาคเลือด ก็ถือว่าเป็นการชดใช้ความผิด แล้วเธอยังจะรู้สึกน้อยใจหรือคิดว่าตัวเองโดนเอาเปรียบอีกเหรอ?” ฉันยิ้มบางๆ ไม่พูดอะไรกู้เซินพาฉันไปที่บ้านของเซี่ยโม่เซี่ยโม่นอนอยู่บนเตียง ใบหน้าเล็กๆ ของเธอดูซีดเผือด ไร้สีเลือด และอ่อนเพลียถึงขีดสุดกู้เซินผลักฉันไปหาหมอ หมอคนนั้นไม่ได้ลัง

พอกู้เซินได้ได้ยินแบบนั้น เดิมทีในใจเขาก็ตั้งใจไว้อย่างนั้นอยู่แล้ว แต่ในวินาทีนี้เขากลับเกิดความรู้สึกอยากต่อต้านขึ้นมา“เรื่องทั้งหมดนี้เป็นเพราะแอนนี่ไปฟ้องพวกพ่อแม่ก่อน ให้พวกพ่อแม่ออกโรงแทนเธอจนบีบให้เซี่ยโม่ต้องฆ่าตัวตาย ถ้าเธอไม่ทำแบบนั้น เซี่ยโม่ก็คงไม่ต้องฆ่าตัวตาย และเธอก็ไม่ต้องบริจาคเลือดให้เซี่ยโม่ สรุปแล้ว ทั้งหมดมันเป็นความผิดของแอนนี่”“อีกอย่าง ผมโตเป็นผู้ใหญ่แล้วนะ พวกพ่อแม่เข้มงวดกับผมมากมาตั้งแต่เด็ก แม้แต่คนที่ผมชอบก็ยังไม่ยอมให้เข้าบ้าน หรือแม้แต่เรื่องแต่งงานก็ยังจะมาบงการ ผมล่ะเบื่อชีวิตแบบนี้เต็มทีแล้ว!”หลังจากกู้เซินพูดจบ คุณพ่อกับคุณแม่ก็อึ้งไปครู่หนึ่งแม่ถามขึ้นว่า “เซินเซิน ตลอดเวลาที่ผ่านมา ลูกไม่เคยหวั่นไหวกับแอนนี่เลยแม้แต่นิดเลยเหรอ?”“ลูกยอมสละชีวิตเพื่อช่วยนีนี่ตั้งหลายครั้ง แบบนี้ยังไม่เรียกว่ารักอีกเหรอ?”สีหน้าของกู้เซินหม่นลง เขาไม่ได้พูดอะไรเขารักเธอ รักจนร่างกายมีปฏิกิริยาตอบโต้เร็วกว่าปากของเขาเสียอีกเพียงแต่เขาไม่อยากยอมอ่อนข้อให้ความต้องการของพ่อแม่ เขาอยากเป็นคนลิขิตชีวิตของตัวเองความรู้สึกต่อต้านเช่นนั้นค่อย ๆ ครอบงำจนทำให้เขา

ตั้งแต่นั้นมา กู้เซินก็ไม่ได้มาหาฉันอีกเลย เพียงแต่ที่หน้าประตูร้านของฉันมักจะมีอาหารที่ฉันเคยชอบปรากฏอยู่บ่อยๆกู้เซินดูเหมือนอยากจะใช้วิธีนี้เพื่อชดเชยให้กับฉัน ไม่ว่าจะเป็นขนมที่ฉันชอบหรือผลไม้ที่ฉันชอบฉันไม่เคยคิดเลยว่า ที่แท้กู้เซินจะจำทุกอย่างได้ทั้งหมดวันนี้ มีพวกแก๊งมาเฟียยิงกันแถวๆ นี้ ฉันจึงรีบพาเด็กในละแวกนั้นสองสามคนไปหลบภัยที่ซ่อนนั้นเล็กมาก หลังจากที่เด็กๆ เข้าไปแล้ว ฉันก็ไม่มีที่หลบอีก ฉันทำได้เพียงวิ่งหลบซ่อนอยู่คนเดียว จู่ๆ กระสุนลูกหลงนัดหนึ่งก็พุ่งตรงมาที่ฉัน ฉันหลับตาลง คิดว่าวันนี้คงต้องตายที่นี่แน่ๆแต่ไม่คิดเลยว่า วินาทีต่อมา จะมีแรงหนึ่งผลักฉันออกไป เมื่อลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ฉันก็เห็นเพียงกู้เซินที่ยืนรับเคราะห์แทนอยู่ตรงหน้าฉันกู้เซินที่ปกป้องฉันมาตั้งแต่เด็ก ได้ใช้ชีวิตของเขาเพื่อรับกระสุนแทนฉันอีกครั้งกระสุนทะลุหน้าท้องของเขา เลือดไหลออกมานอง ฉันกอดเขาไว้แน่น น้ำตาไหลออกมาไม่ยอมหยุดเขากลับเอื้อมมือมาเช็ดน้ำตาให้ฉัน แล้วพูดช้าๆ ว่า "เกือบไปแล้ว พี่เกือบคิดว่าจะต้องเสียเธอไปแล้วจริงๆ"ฉันร้องไห้จนสะอึกสะอื้นพูดไม่ออก“มันคุ้มเหรอคะ? พี่เอาช