แสงจันทร์แห่งภพนี้

"แอนนี่ เธอเก่งจริงๆ นะ ถึงขั้นทำให้พ่อแม่พี่ใช้วิธีอดอาหารมาบีบบังคับให้พี่แต่งงานกับเธอได้ เธอคิดว่าถ้าเราแต่งงานกันแล้วพี่จะรักเธองั้นเหรอ? ฝันไปเถอะ!" เสียงที่เย็นชาดังขึ้นข้างหู ฉันลืมตาขึ้นมองกู้เซินที่ยืนอยู่ตรงหน้า ชุดสูทสีดำเนี้ยบ คิ้วและดวงตาที่ดูขวางโลก ทั้งบุคลิกและน้ำเสียงต่างจากกู้เซินในอีกห้าปีข้างหน้า

นี่คือกู้เซินในวัยยี่สิบปี

ฉันเก็บความปวดร้าวในใจเอาไว้ มองเขาอย่างอาลัยอาวรณ์

ผ่านไปครู่ใหญ่ ฉันถึงฝืนยิ้มอย่างขื่นขมแล้วถามว่า "ที่พี่ไม่อยากแต่งงานกับฉัน เป็นเพราะคนที่พี่อยากแต่งงานด้วยจริงๆ คือเซี่ยโม่ใช่ไหม?"

กู้เซินหัวเราะอย่างเย็นชา "คนที่พี่รักมีแค่เซี่ยโม่คนเดียว ทำไมล่ะ เธอจะยอมแล้วเหรอ?"

ฉันตอบอย่างจริงจัง "ค่ะ"

พ่อแม่ของฉันเสียชีวิตจากการปะทะกันของแก๊งมาเฟีย คุณปู่ตระกูลกู้จึงคอยดูแลปกป้องฉันให้พ้นจากอันตราย ทั้งยังเซ็นข้อตกลงฉบับหนึ่งกับฉันไว้ว่า สิ่งที่ตระกูลกู้ติดค้างฉัน จะชดใช้คืนให้ด้วยการแต่งงาน

และในขณะเดียวกัน ฉันก็สามารถใช้กระดาษแผ่นนี้แลกกับอิสรภาพของใครก็ได้เช่นกัน

เขานิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะออกมาด้วยความโมโห

"เธอใช้ข้อตกลงนั่นกดดันพี่ พ่อพี่ก็บีบให้พี่แต่งกับเธอ การ์ดเชิญงานแต่งของเราก็แจกออกไปหมดแล้ว แล้วตอนนี้เธอกลับบอกว่ายอมแล้ว แอนนี่ นี่เธอกำลังล้อพี่เล่นหรือไง?"

"แอนนี่ พี่ไม่รู้ว่านี่เป็นลูกไม้ใหม่แบบไหนของเธอ เอาเป็นว่าเอาข้อตกลงนั่นไปคืนคุณปู่เองเถอะ พี่จะรออยู่ตรงนี้"

พูดจบเขาก็หันหลังไปพิงเสาหินที่ระเบียงทางเดิน

เมื่อสัมผัสได้ถึงความรังเกียจในสายตาของเขา ใจของฉันก็สั่นสะท้านด้วยความเจ็บปวด จนเกือบจะร้องไห้ออกมาด้วยความน้อยใจ

ฉันรักกู้เซินมาหลายปีจริงๆ

กู้เซินเองก็เคยช่วยชีวิตฉันอย่างไม่คิดชีวิตถึงสามครั้ง ฉันนึกว่าที่เขาเต็มใจทำแบบนั้นเป็นเพราะเขาก็ชอบฉันเหมือนกัน และเพราะเหตุนี้ฉันถึงยอมรับการคลุมถุงชนและแต่งงานกับเขา

จนกระทั่ง รักแรกของเขาตายไป ฉันถึงได้ตัดใจและรู้ว่าคนที่กู้เซินรักคือคนอื่น

ต่อให้ฉันจะพยายามเอาอกเอาใจแค่ไหน ก็ไม่มีทางเปลี่ยนความจริงข้อนี้ได้เลย

ชาติที่แล้ว ฉันอธิษฐานต่อพระเจ้าครั้งแล้วครั้งเล่า ใช้ชีวิตแลกชีวิต จนในที่สุดก็ขอโอกาสให้กู้เซินได้ย้อนกลับมาอีกครั้งสำเร็จ

ก่อนจะย้อนกลับมา บาทหลวงเคยเตือนฉันว่า "ภายในหนึ่งวันหลังเกิดใหม่ ลูกต้องทำตามความปรารถนาที่ค้างคาใจสามอย่างของเขาให้สำเร็จ เมื่อทำครบแล้วต้องจากไปทันที"

"แต่การเกิดใหม่ก็ต้องแลกมาด้วยข้อแลกเปลี่ยนบางอย่าง ลูกแอนนี่ต้องคิดให้ดีนะ"

ฉันยิ้มอย่างขมขื่น ต่อให้ต้องจ่ายด้วยอะไรก็ตาม ขอแค่ได้ชดใช้สิ่งที่ติดค้างกู้เซิน ทุกอย่างก็คุ้มแล้ว

ฉันไปพบคุณปู่ตระกูลกู้ เพื่อใช้ข้อตกลงนั้นเป็นข้ออ้างให้กู้เซินและเซี่ยโมมีอิสระที่จะรักกันได้

ฉันอยู่กับกู้เซินมาหลายปี ฉันรู้ว่ากู้เซินมีเรื่องที่เสียใจอยู่สามเรื่อง เพราะมันถูกบันทึกไว้ในสมุดโน้ตของเขา

"เสียใจที่แต่งงานกับแอนนี่ เสียใจที่ไม่ได้ต่อต้านการคลุมถุงชนของที่บ้าน และเสียใจที่ช่วยชีวิตเซี่ยโม่ไว้ไม่ได้"

ตอนนี้ เมื่อถอนหมั้นได้สำเร็จ ความเสียใจเรื่องแรกของเขาก็ถือว่าได้รับการเติมเต็มแล้วสินะ

ฉันเดินออกมาพร้อมกับข้อตกลงยกเลิกการหมั้นที่คุณปู่เซ็นแล้ว แล้วส่งมันให้กับกู้เซิน

เขามองฉันด้วยสายตาดูถูกเหยียดหยามพร้อมยื่นมือจะเปิดดูข้อตกลงนั้น

ฉันกดมือเขาไว้แล้วยิ้มอย่างอ่อนโยน "ตอนนี้อย่าเพิ่งรีบดูเลยค่ะ รอวันพรุ่งนี้ดีกว่า"

กู้เซินเหลือบมองฉัน "ไร้สาระ แอนนี่ เธอคิดลูกไม้อะไรใหม่อีกแล้ว? หรือดีใจจนเสียสติที่ได้แต่งกับพี่?”

ก็ดีใจจริงๆ นั่นแหละ เพราะในที่สุดฉันก็ได้เห็นกู้เซินอีกครั้ง

ฉันยิ้ม "พี่กู้เซิน ในโลกใบนี้ ไม่ว่าจะเป็นหน้าตาหรือความสามารถ พี่คือคนที่ดีที่สุดเท่าที่ฉันเคยเจอ การได้แต่งงานกับพี่คือเรื่องที่โชคดีที่สุดในชีวิต"

กู้เซินได้ยินแล้วก็หัวเราะอย่างเย็นชา ก่อนหันหลังพูดว่า "กลับบ้าน"

ระหว่างทางกลับบ้าน รถติดพอดี ฉันบังเอิญได้ยินผู้คนพูดคุยกันว่า

"วันนี้เป็นวันวาเลนไทน์ ได้ยินมาว่าถ้าไปอธิษฐานที่โบสถ์จะได้รับพรจากคิวปิด ให้ได้อยู่กับคนรักไปตลอดไป"

ฉันได้ยินคำนั้นแล้วก็ได้แต่ยิ้มอย่างข่มขื่นให้กับตัวเอง

ชาติที่แล้วพอได้ยินแบบนี้ ฉันก็อ้อนวอนขอให้กู้เซินพาไปอธิษฐานที่โบสถ์

ตอนนั้นพอกู้เซินได้ยิน เขาก็ไม่ใส่ใจ แถมยังเยาะเย้ยความคิดนี้ของฉันว่า "แอนนี่ เรื่องที่พี่ไม่ชอบเธอน่ะ ต่อให้ใครมาช่วยก็ช่วยไม่ได้หรอก"

“แล้วเรื่องแบบนี้ฟังก็รู้ว่าโกหก มีแต่ยัยโง่อย่างเธอเท่านั้นแหละที่เชื่อ อย่าลากพี่ให้โง่ด้วยเลย"

เมื่อนึกย้อนกลับไปอีกครั้ง ฉันอดไม่ได้ที่จะตัวสั่น

ฉันหันหน้ากลับมา ไม่มองออกไปนอกหน้าต่างอีก และไม่กล้าที่จะมีความหวังใดๆ ในใจอีกแล้ว

แต่ไม่คิดเลยว่า กู้เซินกลับพูดออกมาเรียบๆ ว่า "ทำไม อยากไปเหรอ?"

"วันนี้พี่ไม่มีธุระอะไรพอดี พาเธอไปที่โบสถ์ได้ แต่หลังจากงานแต่งงานกัน พี่จะยุ่งมาก อย่าหาเรื่องไร้สาระมาให้พี่อีกก็แล้วกัน"

ฉันมองกู้เซินอย่างไม่อยากเชื่อ และรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย

แต่พอมาคิดดูอีกที มันก็ดูเป็นสิ่งที่กู้เซินน่าจะทำจริงๆ

เมื่อก่อนเขาก็เป็นแบบนี้ ปากแข็งเย็นชา แต่สุดท้ายก็ยอมแพ้ให้กับความดื้อดึงของฉันเสมอ

อาจเป็นเพราะเขาใจดี

ไม่อย่างนั้นทำไมทั้งที่ไม่รักฉัน แต่กลับต้องเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อช่วยฉันซ้ำแล้วซ้ำเล่าถึงสี่ครั้ง

ครั้งแรก ฉันถูกลอบสังหาร เขาปกป้องฉันจนถูกกระสุนยิงทะลุแขน หลังจากนั้นเขาก็ไม่สามารถถืออาวุธหนักได้อีกเลย

ครั้งที่สอง ฉันไข้สูงไม่ลด กู้เซินได้ยินว่าถ้ามีใครยอมอธิษฐานท่ามกลางหิมะที่หนาวเหน็บจะมีทางรอด เขาก็ทำแบบนั้นจริงๆ ยืนใส่เสื้อตัวเดียวท่ามกลางลมหนาวทั้งวันทั้งคืน จนเกือบเอาชีวิตไม่รอด

ครั้งที่สาม มีคนลอบวางเพลิงในคฤหาสน์ ทุกคนหนีตายกันหมด มีเพียงกู้เซินที่ยอมย้อนกลับมาช่วยฉัน

ครั้งที่สี่ พวกเราถูกลอบสังหารอีกครั้ง กู้เซินปกป้องฉันด้วยการรับกระสุนแทน และตายในอ้อมกอดของฉัน

กู้เซินดีกับฉันมาก แต่ความใจดีนั้นไม่ได้มาจากความรัก

เมื่อได้เริ่มต้นใหม่อีกครั้ง ฉันรู้แล้วว่า ต่อให้ไปที่โบสถ์ ก็ไม่ได้หมายความว่าจะได้อยู่ด้วยกันตลอดไปจริง ๆ

แต่ถึงอย่างนั้น ฉันก็ยังห้ามความดีใจที่เอ่อล้นในใจไม่ได้ จึงพยักหน้าตอบว่า "ค่ะ"