All Chapters of สุดทางรักครั้งที่ 99: Chapter 1 - Chapter 10

วันนี้เป็นงานเลี้ยงฉลองที่หลินซื่อกรุ๊ปได้โปรเจกต์ที่เขตตะวันออกของเมืองแล้วก็เป็นวันที่สามที่ผมออกจากโรงพยาบาลหลังจากการผ่าตัดตับแต่ตอนที่เลขาหนุ่มหล่อไทป์หมาเด็กของหลินเยียนหรานชนแชมเปญหกใส่หุ้นส่วนจนเลอะไปทั้งตัวสิ่งแรกที่หลินเยียนหรานทำคือปกป้องเลขาของตัวเองแล้วก็พูดสั่งผมอย่างไม่ลังเล“ฉีอวี่ รีบขอโทษประธานหลิวสิ”ผมชะงักเล็กน้อย ไม่อยากเชื่อเลยจริงๆหุ้นส่วนก็สีหน้าขุ่นมัว ชี้หน้าจางเฉินอี้ด้วยความโมโห“ประธานหลิน เขาคือคนผิด ฉันต้องการคำขอโทษจากเขาเท่านั้น”จางเฉินอี้น้ำตาคลอเบ้า ดึงแขนเสื้อหลินเยียนหรานเหมือนขอความช่วยเหลือ ท่าทางเหมือนโดนรังแกยังไงยังงั้นหลินเยียนหรานแตะมือเขาอย่างอ่อนโยน จากนั้นมองมาทางผมอย่างเย็นชา“มัวอึ้งอะไรอยู่ล่ะ ทำโทษตัวเองด้วยการดื่มไวน์เดี๋ยวนี้”“ถ้าดื่มแก้วเดียวแล้วประธานหลิวยังไม่หายโกรธก็เพิ่มเป็นสองแก้ว ถ้าสองแก้วไม่พอก็เพิ่มเป็นสามแก้ว ดื่มจนกว่าประธานหลิวจะหายโกรธ”เธอลืมไปแล้วว่าผมเพิ่งออกจากโรงพยาบาล ดื่มแอลกอฮอล์ไม่ได้หรือเธออาจจะไม่สนใจเลยก็ได้คนรอบๆ อดซุบซิบไม่ได้ สายตาที่มองผมเต็มไปด้วยความดูหมิ่นทุกคนรู้ว่านี่ไม่

ผมวางสายแล้วปิดคอมพิวเตอร์ด้วยท่าทีเรียบเฉย“ไม่มีอะไรหรอก ฉันคุยเรื่องหย่ากับอาจารย์น่ะ”สีหน้าหลินเยียนหรานเปลี่ยนไปทันที เธอแทบจะพุ่งเข้ามาหาผม“หย่าอะไร? นายจะหย่ากับฉันเหรอ?”ผมถอยหลังเล็กน้อย ทำเป็นพูดอย่างไม่ใส่ใจว่า“ไม่ใช่ เป็นคดีความของคนอื่นน่ะ อาจารย์แค่ถามความเห็นฉัน”หญิงสาวถอนหายใจอย่างโล่งอก ยื่นถุงกระดาษในมือมาให้ผม“นี่ของนาย”ลายบนถุงกระดาษเป็นลายของร้านเค้กที่ผมชอบมากก่อนแต่งงานกัน เวลาที่หลินเยียนหรานทำให้ผมโกรธ เธอจะไปซื้อเค้กร้านนี้ให้ผมตลอดร้านนี้ดังมาก ทุกครั้งที่ไปซื้อต้องต่อคิวถึงสองชั่วโมงขอแค่ผมเอ่ยปากว่าอยากกิน ไม่ว่าฝนตกหรือแดดออก เธอก็ไปต่อคิวซื้อมาง้อผมบางครั้งผมสงสารเธอ เลยบอกให้เธอจ้างคนไปซื้อมาให้แต่หลินเยียนหรานกลับพูดว่า“อาอวี่ ไม่เป็นไรเลย ฉันยินดีทำให้นายด้วยความเต็มใจ”เมื่อคิดถึงเรื่องพวกนี้ ผมรู้สึกอบอุ่นในใจ อดยิ้มออกมาไม่ได้ ผมรับถุงกระดาษมาเปิดดู“คิดไม่ถึงว่าเธอยังจำ......นี่อะไร?”ผมมองเธออย่างตกตะลึง รู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีในถุงกระดาษไม่ใช่เค้กอย่างที่ผมคิดไว้ แต่เป็นเสื้อผ้าสองชิ้นที่มีกลิ่นเหล้าชิ้นแรกเป็นสูทของ

ผมไม่สนใจมือถือที่สั่นไม่หยุด กดปิดเครื่องทันทีตั้งแต่นี้ไป ชีวิตคู่ห้าปีของผมกับหลินเยียนหรานสิ้นสุดลงแล้วที่โรงแรม หลังจากหลินเยียนหรานเห็นข้อความของผม เธอส่งข้อความหาผมอย่างบ้าคลั่ง[หย่าเหรอ? อย่างี่เง่า บัตรขอคืนดีเหลือตั้งเยอะ จะใช้หมดเร็วขนาดนั้นได้ยังไง?][ไม่ชอบของขวัญที่ฉันให้เหรอ? งั้นฉันเลือกให้ใหม่ดีไหม?][ฉีอวี่ รับสายสิ เรามาคุยกันดีๆ][ปิดเครื่องทำไม? นายโกรธจริงเหรอ?]หญิงสาวยังคงไม่เชื่อว่าผมจะเมินเธอ เอาแต่โทรหาผมอย่างไม่ยอมแพ้หลังจากได้ยินเสียงตอบรับอัตโนมัติอันเยือกเย็นในครั้งที่ 39 หลินเยียนหรานเริ่มใจคอไม่ดีแล้ว“เป็นไปไม่ได้......เป็นไปไม่ได้......ก่อนออกมายังดีๆ อยู่เลย......”ท่าทีของผมตอนพูดถึงบัตรขอคืนดีแวบเข้ามาในหัวเธอ ตอนนั้นผมดูนิ่งมากนิ่งจนเหมือน......ไม่รู้สึกอะไรแล้วเมื่อคิดได้เช่นนี้ หลินเยียนหรานรีบหยิบเสื้อมาใส่จางเฉินอี้เอามือโอบรอบคอหลินเยียนหราน เอาหน้าซุกหน้าอกเธอเหมือนอ้อน“ประธานหลิน คุณสัญญาว่าจะอยู่กับผมทั้งคืน......”หลินเยียนหรานดันเขาออกอย่างร้อนใจ เธอรีบวิ่งออกไปโดยไม่อธิบายอะไรสักคำเธอโทรหาผมตลอดทาง โทรซ้ำๆ อยู่อ

แม้เธอเอาแต่พูดปลอบใจตัวเองไม่หยุด แต่พอเห็นโต๊ะทำงานที่ว่างเปล่าของผมเธอก็ยังกระวนกระวายใจอยู่ดีแม้แต่ตอนทำงานก็ยังไม่มีสมาธิหลินเยียนหรานเห็นโต๊ะทำงานที่ว่างเปล่าของผม เธอรู้สึกใจคอไม่ดีขึ้นเรื่อยๆสุดท้ายเธอทนไม่ไหว เรียกหัวหน้าฝ่ายบุคคลมาพบ“ประธานหลิน มีงานอะไรให้ผมจัดการหรือเปล่าครับ?”“วันนี้ฉีอวี่ลาเหรอ?”หญิงสาวอ่านเอกสารตรงหน้าแล้วถามเหมือนไม่ใส่ใจหัวหน้าฝ่ายบุคคลชะงักเล็กน้อย มองเธอด้วยใบหน้าประหลาดใจ“หัวหน้าฉีลาออกแล้วครับ”“อะไรนะ?!”มือที่กำลังเซ็นชื่อชะงักไปทันที เธอกดปลายปากกาจนกระดาษฉีก“ลาออกเมื่อไร? ใครอนุมัติ? ทำไมฉันไม่รู้เลย?”หัวหน้าฝ่ายบุคคลพูดด้วยความงุนงง“เขายื่นลาออกเมื่อคืน คุณเป็นคนกดอนุมัติเมื่อเช้าครับ!”คำพูดพวกนี้ทำให้หลินเยียนหรานรู้สึกเหมือนโดนอะไรฟาดใส่ เธอถึงกับช็อกไปเลยเธอเปิดคอมพิวเตอร์แล้วกวาดตาดูอีเมลอย่างรวดเร็ว กดเปิดอีเมลใบลาออกเพียงฉบับเดียวด้วยมืออันสั่นเทาเมื่อเห็นชื่อของฉีอวี่ที่อยู่ด้านล่าง ความหวาดกลัวมหาศาลถาโถมใส่เธอทันที“ยกเลิกใบลาออกฉบับนี้! เดี๋ยวนี้!”หัวหน้าฝ่ายบุคคลปาดเหงื่อบนหน้าผาก พูดด้วยเสียงสั่นเ

“สองปีมานี้ฉันให้ความสำคัญกับจางเฉินอี้มากเกินไป เพราะฉันเห็นว่าเขาเหมือนนายเมื่อเก้าปีก่อน ฉันเข้าใจผิดว่าตัวเองชอบเขา”“แต่หลังจากนายจากฉันไป ฉันเพิ่งรู้ว่าฉันไม่ได้ชอบเขาเลย มันเป็นแค่ภาพลวงตา คนที่ฉันรักมาตลอดคือนาย”ผมมองเธอพร้อมกับแสยะยิ้มมุมปาก สะกดกลั้นความรู้สึกพะอืดพะอมเอาไว้หญิงสาวยังคงพรั่งพรูสิ่งที่ตัวเองเข้าใจว่ามันคือความในใจสุดซึ้งออกมา“หลายปีมานี้ฉันเห็นการทำงานของนายมาตลอด อาจเป็นเพราะนายทำงานเก่งจนทำให้ฉันรู้สึกกดดัน ทำให้ฉันรู้สึกว่านายเปลี่ยนไป”“นายเป็นคนฉลาดและแข็งแกร่ง เหมือนเครื่องจักรที่เย็นชาและไร้ความรู้สึก”“พอมีจางเฉินอี้โผล่มาในชีวิต ฉันก็เลยอยากทำความรู้จัก เหมือนฉันได้เห็นนายตอนเจอกันครั้งแรกอีกครั้ง......”“อาอวี่ ฉันไม่อยากหย่า แล้วก็ไม่อยากเสียนายไป เห็นแก่ที่ฉันต่อสู้กับความกลัวเพื่อบินมาหานายที่ต่างประเทศ ช่วยอภัยให้ฉันสักครั้งได้ไหม?”ระหว่างพูด หลินเยียนหรานร้องไห้ออกมา แต่ในใจผมหลงเหลือเพียงความเฉยเมยนี่คือผู้หญิงที่ผมรัก เธอเป็นคนนอกใจผมแท้ๆ แต่ยังพยายามแก้ตัวให้ตัวเองไม่หยุดแถมยังบอกว่าผมเป็นสาเหตุที่ทำให้เธอนอกใจด้วยเธอบอกว่าผ