บทที่ 3

ผมวางสายแล้วปิดคอมพิวเตอร์ด้วยท่าทีเรียบเฉย

“ไม่มีอะไรหรอก ฉันคุยเรื่องหย่ากับอาจารย์น่ะ”

สีหน้าหลินเยียนหรานเปลี่ยนไปทันที เธอแทบจะพุ่งเข้ามาหาผม

“หย่าอะไร? นายจะหย่ากับฉันเหรอ?”

ผมถอยหลังเล็กน้อย ทำเป็นพูดอย่างไม่ใส่ใจว่า

“ไม่ใช่ เป็นคดีความของคนอื่นน่ะ อาจารย์แค่ถามความเห็นฉัน”

หญิงสาวถอนหายใจอย่างโล่งอก ยื่นถุงกระดาษในมือมาให้ผม

“นี่ของนาย”

ลายบนถุงกระดาษเป็นลายของร้านเค้กที่ผมชอบมาก

ก่อนแต่งงานกัน เวลาที่หลินเยียนหรานทำให้ผมโกรธ เธอจะไปซื้อเค้กร้านนี้ให้ผมตลอด

ร้านนี้ดังมาก ทุกครั้งที่ไปซื้อต้องต่อคิวถึงสองชั่วโมง

ขอแค่ผมเอ่ยปากว่าอยากกิน ไม่ว่าฝนตกหรือแดดออก เธอก็ไปต่อคิวซื้อมาง้อผม

บางครั้งผมสงสารเธอ เลยบอกให้เธอจ้างคนไปซื้อมาให้

แต่หลินเยียนหรานกลับพูดว่า

“อาอวี่ ไม่เป็นไรเลย ฉันยินดีทำให้นายด้วยความเต็มใจ”

เมื่อคิดถึงเรื่องพวกนี้ ผมรู้สึกอบอุ่นในใจ อดยิ้มออกมาไม่ได้ ผมรับถุงกระดาษมาเปิดดู

“คิดไม่ถึงว่าเธอยังจำ......นี่อะไร?”

ผมมองเธออย่างตกตะลึง รู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดี

ในถุงกระดาษไม่ใช่เค้กอย่างที่ผมคิดไว้ แต่เป็นเสื้อผ้าสองชิ้นที่มีกลิ่นเหล้า

ชิ้นแรกเป็นสูทของหลินเยียนหราน ส่วนอีกชิ้นเป็นเสื้อเชิ้ตที่จางเฉินอี้ใส่วันนี้

พอเจอคำถามของผม หลินเยียนหรานดูกระอักกระอ่วนอย่างที่ไม่ค่อยได้เห็นบ่อยนัก

“เสื้อของเฉินอี้เปื้อนไง ฉันคิดว่านายทำงานบ้านเป็นปกติอยู่แล้ว ไหนๆ นายก็ต้องซักผ้าอยู่แล้ว ฉันก็เลยเอากลับมาด้วย”

พอพูดจบ เธอนึกอะไรขึ้นมาได้อีก พูดออกมาอย่างมั่นอกมั่นใจว่า

“อย่างมากก็แค่ใช้บัตรขอคืนดีอีกหนึ่งใบ ยังเหลืออีกตั้งหลายใบ นายจะได้ไม่ต้องคิดเล็กคิดน้อย”

ประโยคนี้ทำให้ผมพูดอะไรไม่ออกเลย

ผมอยากบอกเธอว่า

หลินเยียนหราน บัตรขอคืนดีหมดแล้ว

บัตรขอคืนดี 99 ใบ เหลือเพียงหนึ่งใบสุดท้าย

แต่คำพูดติดอยู่ที่ปาก ผมจ้องหน้าเธอเพียงเสี้ยววินาที แล้วก็เอาเสื้อยัดลงไปในเครื่องซักผ้า

เพื่อความสะอาดของเสื้อผ้าเธอ เมื่อก่อนผมไม่เคยใช้เครื่องซักผ้าเลย ผมซักมือด้วยความตั้งใจทุกครั้ง

มาคิดดูตอนนี้ ผมนี่มันโง่จริงๆ

ผมคิดไปเองว่านี่คือการให้อภัย แต่ผมกลายเป็นแม่บ้านที่เธอไม่ต้องเสียค่าจ้างซะอย่างนั้น

ผมหัวเราะเยาะความโง่ของตัวเองแล้วปิดประตูกลับมาที่ห้องนอน

หลินเยียนหรานเห็นผมกลับมาเร็วมาก เธอชะงักเล็กน้อย

“ทำไมกลับมาเร็วจัง? ซักสะอาดแล้วเหรอ? นี่เป็นเสื้อเชิ้ตตัวโปรดของเฉินอี้เลยนะ ฉันรับปากเขาว่าจะให้นายซักให้สะอาด”

ผมขานรับแล้วไปล้างหน้าแปรงฟัน

คิดในใจว่าร้านซักผ้าร้านไหนมีบริการรับเสื้อผ้าถึงบ้านบ้าง

ขณะที่กำลังคิดอยู่ เสียงเรียกเข้าที่คุ้นเคยดังมาจากด้านนอก

หลินเยียนหรานแอบมองหน้าผมเล็กน้อย จากนั้นหยิบมือถือแล้วเดินหลบไปที่ระเบียง

ผมแอบตามไปดู ได้ยินเสียงออดอ้อนของจางเฉินอี้พอดี

“ประธานหลิน เค้กที่คุณซื้อให้อร่อยมากเลย! ผมไม่เคยกินเค้กที่อร่อยขนาดนี้มาก่อน”

“แต่คุณต้องต่อคิวนานมาก ผมสงสารคุณจัง”

หลินเยียนหรานมองมาทางห้องนอน จากนั้นพูดตอบด้วยความเอ็นดู

“ไม่เป็นไร ขอแค่นายอยากกิน ฉันซื้อให้ได้เสมอ”

“ฉันยินดีทำให้นายด้วยความเต็มใจ”

จางเฉินอี้หัวเราะออกมา จากนั้นพูดอย่างเสแสร้งว่า

“แล้วคุณฉีซักเสื้อให้ผมแบบนี้ ดูไม่ค่อยเหมาะสมหรือเปล่าครับ?”

“ผมไม่อยากทำให้คุณลำบากใจ”

หลินเยียนหรานหัวเราะเบาๆ

“ลำบากใจอะไรกันล่ะ เขาทำจนชินแล้ว นายนั่นแหละ มือออกจะสวยขนาดนั้น ให้ไปซักผ้าทำงานบ้าน ฉันคงปวดใจแย่”