Short
สุดทางรักครั้งที่ 99

สุดทางรักครั้งที่ 99

بواسطة:  หนุ่มใส เฟ่ยหยางหยางمكتمل
لغة: Thai
goodnovel4goodnovel
10فصول
0وجهات النظر
قراءة
أضف إلى المكتبة

مشاركة:  

تقرير
ملخص
كتالوج
امسح الكود للقراءة على التطبيق

ภรรยาเคยรักผมขนาดไหนน่ะเหรอ? ตอนนั้นเธออยากแต่งงานกับผมมาก ถึงกับขอผมแต่งงานตั้ง 99 ครั้ง จนกระทั่งครั้งที่ 100 ในที่สุดผมก็พ่ายแพ้ให้กับความมั่นคงของเธอ วันแต่งงานผมเอาบัตรขอคืนดีให้เธอ 99 ใบ ผมสัญญาว่าถ้ายังใช้บัตรขอคืนดีไม่หมด ผมก็จะยังอยู่เคียงข้างเธอ แต่งงานกันมาได้ห้าปี เธอใช้บัตรขอคืนดีทุกครั้งที่ออกไปอยู่กับหนุ่มในดวงใจ เมื่อเธอใช้บัตรขอคืนดีถึงใบที่ 97 จู่ๆ ภรรยาก็สังเกตเห็นว่าผมเปลี่ยนไป ผมไม่ร้องไห้โวยวายและไม่รั้งเธออีกแล้ว ตอนเธอขาดสติเพราะเลขาหนุ่มหล่อไทป์หมาเด็ก ผมถามเธอด้วยเสียงแผ่วเบาว่า “ถ้าเธอไปอยู่กับเขา ฉันใช้บัตรขอคืนดีได้ไหม?” หญิงสาวชะงักเล็กน้อย เธอใจอ่อนอย่างที่ไม่ค่อยได้เห็นบ่อยนัก “ได้สิ เพิ่งใช้ไปได้แค่ 60 กว่าใบเอง นายอยากใช้ก็ใช้สิ” ผมขานรับและปล่อยให้เธอออกไป ที่แท้เธอไม่รู้เลยสินะว่าเธอใช้บัตรขอคืนดีไป 97 ใบแล้ว และบัตรขอคืนดีของเราเหลือเพียงแค่ 2 ใบสุดท้าย

عرض المزيد

الفصل الأول

บทที่ 1

วันนี้เป็นงานเลี้ยงฉลองที่หลินซื่อกรุ๊ปได้โปรเจกต์ที่เขตตะวันออกของเมือง

แล้วก็เป็นวันที่สามที่ผมออกจากโรงพยาบาลหลังจากการผ่าตัดตับ

แต่ตอนที่เลขาหนุ่มหล่อไทป์หมาเด็กของหลินเยียนหรานชนแชมเปญหกใส่หุ้นส่วนจนเลอะไปทั้งตัว

สิ่งแรกที่หลินเยียนหรานทำคือปกป้องเลขาของตัวเอง

แล้วก็พูดสั่งผมอย่างไม่ลังเล

“ฉีอวี่ รีบขอโทษประธานหลิวสิ”

ผมชะงักเล็กน้อย ไม่อยากเชื่อเลยจริงๆ

หุ้นส่วนก็สีหน้าขุ่นมัว ชี้หน้าจางเฉินอี้ด้วยความโมโห

“ประธานหลิน เขาคือคนผิด ฉันต้องการคำขอโทษจากเขาเท่านั้น”

จางเฉินอี้น้ำตาคลอเบ้า ดึงแขนเสื้อหลินเยียนหรานเหมือนขอความช่วยเหลือ ท่าทางเหมือนโดนรังแกยังไงยังงั้น

หลินเยียนหรานแตะมือเขาอย่างอ่อนโยน จากนั้นมองมาทางผมอย่างเย็นชา

“มัวอึ้งอะไรอยู่ล่ะ ทำโทษตัวเองด้วยการดื่มไวน์เดี๋ยวนี้”

“ถ้าดื่มแก้วเดียวแล้วประธานหลิวยังไม่หายโกรธก็เพิ่มเป็นสองแก้ว ถ้าสองแก้วไม่พอก็เพิ่มเป็นสามแก้ว ดื่มจนกว่าประธานหลิวจะหายโกรธ”

เธอลืมไปแล้วว่าผมเพิ่งออกจากโรงพยาบาล ดื่มแอลกอฮอล์ไม่ได้

หรือเธออาจจะไม่สนใจเลยก็ได้

คนรอบๆ อดซุบซิบไม่ได้ สายตาที่มองผมเต็มไปด้วยความดูหมิ่น

ทุกคนรู้ว่านี่ไม่ใช่ความผิดของผม

ทุกคนดูออกว่ายังไงหลินเยียนหรานก็ต้องปกป้องจางเฉินอี้ให้ได้

ตอนแรกผมจะปฏิเสธ แต่เหมือนหลินเยียนหรานเดาได้ เธอขยับปากพูดกับผมแบบไม่ออกเสียง

[บัตรขอคืนดี]

ตอนนั้นหลินเยียนหรานอยากแต่งงานกับผมมาก เคยขอผมแต่งงานตั้ง 99 ครั้ง ซึ่งผมก็ปฏิเสธเธอไป 99 ครั้ง

ผมนึกว่าเธอจะยอมแพ้ จนกระทั่งครั้งที่ 100 หลินเยียนหรานเรียกคนในครอบครัวและเพื่อนทุกคนของผมมา แล้วก็ให้สัญญาต่อหน้าทุกคน

“ฉีอวี่ ชีวิตนี้ฉันเลือกนายเพียงคนเดียว ถ้านายไม่ยอมแต่งงานกับฉัน ฉันก็จะขอนายแต่งงานไปเรื่อยๆ จนกว่านายจะยอม”

ผมยอมแต่งงาน เพราะพ่ายแพ้ให้กับความรักที่มั่นคงของเธอ

ในคืนวันแต่งงาน ผมตั้งใจทำบัตรขอคืนดี 99 ใบ เพื่อตอบแทนความรักที่เธอมีให้ผม

เราสัญญากันว่าถ้ายังใช้บัตรขอคืนดีไม่หมด เราก็จะไม่มีวันแยกจากกัน

เมื่อสามปีก่อน หลินเยียนหรานหวงบัตรขอคืนดีมาก ไม่เคยใช้เลยสักใบ

จนกระทั่งจางเฉินอี้โผล่มาในชีวิต ระยะเวลาสั้นๆ เพียงแค่สองปี เธอใช้บัตรขอคืนดีไป 96 ใบแล้ว

ตอนนี้คือใบที่ 97

ผมกำแก้วไวน์แน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ฝืนยิ้มแล้วเดินมาข้างหน้าหุ้นส่วน

“ประธานหลิว ฉันขอดื่มไวน์เป็นการขอโทษ”

หุ้นส่วนถอนหายใจ บอกให้ผมดื่มแค่นิดหน่อยก็พอแล้ว

แต่ผมก็ยังยิ้มแล้วดื่มไวน์จนหมดแก้ว

หางตาผมเหลือบไปเห็นหลินเยียนหรานกำลังแตะจมูกจางเฉินอี้ด้วยความเอ็นดูพร้อมกับพูดอย่างอ่อนโยน

“เจ้าทึ่ม ครั้งหน้าอย่าวิ่งเร็วแบบนั้น ขืนบาดเจ็บขึ้นมาจะทำยังไง?”
توسيع
الفصل التالي
تحميل

أحدث فصل

فصول أخرى
لا توجد تعليقات
10 فصول
บทที่ 1
วันนี้เป็นงานเลี้ยงฉลองที่หลินซื่อกรุ๊ปได้โปรเจกต์ที่เขตตะวันออกของเมืองแล้วก็เป็นวันที่สามที่ผมออกจากโรงพยาบาลหลังจากการผ่าตัดตับแต่ตอนที่เลขาหนุ่มหล่อไทป์หมาเด็กของหลินเยียนหรานชนแชมเปญหกใส่หุ้นส่วนจนเลอะไปทั้งตัวสิ่งแรกที่หลินเยียนหรานทำคือปกป้องเลขาของตัวเองแล้วก็พูดสั่งผมอย่างไม่ลังเล“ฉีอวี่ รีบขอโทษประธานหลิวสิ”ผมชะงักเล็กน้อย ไม่อยากเชื่อเลยจริงๆหุ้นส่วนก็สีหน้าขุ่นมัว ชี้หน้าจางเฉินอี้ด้วยความโมโห“ประธานหลิน เขาคือคนผิด ฉันต้องการคำขอโทษจากเขาเท่านั้น”จางเฉินอี้น้ำตาคลอเบ้า ดึงแขนเสื้อหลินเยียนหรานเหมือนขอความช่วยเหลือ ท่าทางเหมือนโดนรังแกยังไงยังงั้นหลินเยียนหรานแตะมือเขาอย่างอ่อนโยน จากนั้นมองมาทางผมอย่างเย็นชา“มัวอึ้งอะไรอยู่ล่ะ ทำโทษตัวเองด้วยการดื่มไวน์เดี๋ยวนี้”“ถ้าดื่มแก้วเดียวแล้วประธานหลิวยังไม่หายโกรธก็เพิ่มเป็นสองแก้ว ถ้าสองแก้วไม่พอก็เพิ่มเป็นสามแก้ว ดื่มจนกว่าประธานหลิวจะหายโกรธ”เธอลืมไปแล้วว่าผมเพิ่งออกจากโรงพยาบาล ดื่มแอลกอฮอล์ไม่ได้หรือเธออาจจะไม่สนใจเลยก็ได้คนรอบๆ อดซุบซิบไม่ได้ สายตาที่มองผมเต็มไปด้วยความดูหมิ่นทุกคนรู้ว่านี่ไม่
اقرأ المزيد
บทที่ 2
จางเฉินอี้จับมือเธอ แววตาเต็มไปด้วยรอยยิ้ม“เข้าใจแล้วครับประธานหลิน คุณดีกับผมมากเลย”ใช่ เธอดีกับนายมากเลยผมเพิ่งรู้ตัวว่าไวน์ที่ดื่มไปนั้นทำให้แสบคอจนรู้สึกร้อนผ่าวที่ขอบตาไม่เป็นไรผมบอกตัวเองยังไงก็เหลือแค่ 2 ใบแล้วหลังจากฉลองกันเสร็จ ผมกำลังจะเปิดประตูรถเข้าไปนั่งที่เบาะข้างคนขับด้วยความเคยชินแต่เพิ่งจับประตูรถ ผมก็ได้ยินเสียงล็อกประตูรถหลินเยียนหรานลดกระจกรถลง มองผมด้วยสายตาเย็นชา“นายเรียกแท็กซี่กลับเถอะ ฉันเพิ่งล้างรถ ตัวนายมีแต่กลิ่นเหล้า เหม็นจะแย่”เหมือนเธอลืมไปแล้วว่ากลิ่นเหล้าบนตัวผมมาจากไหน ความรังเกียจที่ฉายออกมาจากดวงตาชัดเจนยิ่งกว่าความสว่างของไฟถนนถ้าตามปกติผมจะรีบดื่มน้ำ งอแงแล้วอธิบายให้เธอฟังว่า: ดื่มนิดหน่อยเอง กลิ่นไม่แรงหรอกหรือไม่ก็โวยวายกลางถนน ถามเธอด้วยความโมโหว่า: เมื่อกี้ทำไมต้องให้ฉันขอโทษแทนจางเฉินอี้ด้วย?ทว่าครั้งนี้ผมทำเพียงแค่ยิ้มแล้วพยักหน้า“โอเค ขับรถระวังด้วยนะ”หลินเยียนหรานคลายมือที่กำพวงมาลัยอยู่ เธอหันมามองผมทันที“ฉีอวี่ นาย......”เพิ่งจะอ้าปากพูด จางเฉินอี้ก็เดินมาพร้อมรอยยิ้มแล้วดันผมออกไป“ประธานหลินครับ ผมเก
اقرأ المزيد
บทที่ 3
ผมวางสายแล้วปิดคอมพิวเตอร์ด้วยท่าทีเรียบเฉย“ไม่มีอะไรหรอก ฉันคุยเรื่องหย่ากับอาจารย์น่ะ”สีหน้าหลินเยียนหรานเปลี่ยนไปทันที เธอแทบจะพุ่งเข้ามาหาผม“หย่าอะไร? นายจะหย่ากับฉันเหรอ?”ผมถอยหลังเล็กน้อย ทำเป็นพูดอย่างไม่ใส่ใจว่า“ไม่ใช่ เป็นคดีความของคนอื่นน่ะ อาจารย์แค่ถามความเห็นฉัน”หญิงสาวถอนหายใจอย่างโล่งอก ยื่นถุงกระดาษในมือมาให้ผม“นี่ของนาย”ลายบนถุงกระดาษเป็นลายของร้านเค้กที่ผมชอบมากก่อนแต่งงานกัน เวลาที่หลินเยียนหรานทำให้ผมโกรธ เธอจะไปซื้อเค้กร้านนี้ให้ผมตลอดร้านนี้ดังมาก ทุกครั้งที่ไปซื้อต้องต่อคิวถึงสองชั่วโมงขอแค่ผมเอ่ยปากว่าอยากกิน ไม่ว่าฝนตกหรือแดดออก เธอก็ไปต่อคิวซื้อมาง้อผมบางครั้งผมสงสารเธอ เลยบอกให้เธอจ้างคนไปซื้อมาให้แต่หลินเยียนหรานกลับพูดว่า“อาอวี่ ไม่เป็นไรเลย ฉันยินดีทำให้นายด้วยความเต็มใจ”เมื่อคิดถึงเรื่องพวกนี้ ผมรู้สึกอบอุ่นในใจ อดยิ้มออกมาไม่ได้ ผมรับถุงกระดาษมาเปิดดู“คิดไม่ถึงว่าเธอยังจำ......นี่อะไร?”ผมมองเธออย่างตกตะลึง รู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีในถุงกระดาษไม่ใช่เค้กอย่างที่ผมคิดไว้ แต่เป็นเสื้อผ้าสองชิ้นที่มีกลิ่นเหล้าชิ้นแรกเป็นสูทของ
اقرأ المزيد
บทที่ 4
ผมชะงักเล็กน้อย เผลอมองมือตัวเองโดยไม่รู้ตัวเพราะทำงานบ้านมาหลายปี ทำให้ผิวหนังที่มือหยาบขึ้นเยอะ มิน่าล่ะเธอถึงรังเกียจผมผมไม่อยากฟังต่อแล้ว รีบหนีเข้าไปในห้องน้ำด้วยความรู้สึกกระอักกระอ่วนเล็กน้อยหลังผ่านไปสิบนาที หลินเยียนหรานมาเคาะประตู“ฉีอวี่ ที่บริษัทมีเรื่องนิดหน่อย ฉันต้องไปดูก่อน นายรีบเข้านอนนะ”ผมขานรับก่อนเธอจะออกไป จู่ๆ ผมพูดขึ้นมาว่า“หลินเยียนหราน ถ้าเธอไม่กลับมา ฉันใช้บัตรขอคืนดีได้ไหม?”ผมมองเธอ ยังมีหยดน้ำเกาะอยู่ที่หัวตาเพราะรีบจนไม่ทันเช็ดมันหญิงสาวชะงักปลายเท้าแล้วหันกลับมาทันที“ได้สิ”หลินเยียนหรานยิ้มให้ผมด้วยสีหน้าผ่อนคลาย“นายไม่ต้องห่วง ฉันกลับบ้านก่อนเที่ยงคืนแน่นอน นายไม่ต้องใช้บัตรขอคืนดีหรอก”ผมมองใบหน้าเธอที่ไม่ค่อยต่างจากห้าปีก่อนสักเท่าไร สะกดกลั้นความขมขื่นในใจแล้วยิ้มบางๆ“โอเค ฉันจะรอเธอนะ”เหลืออีกสามชั่วโมงจะเที่ยงคืนผมจ้างคนไปซื้อเค้กมาให้ แถมยังให้ค่าจ้างแพงมากด้วยเสี่ยวเจิ้งผู้ช่วยของหลินเยียนหรานโพสต์ลงในโซเชียลมีเดียบ่นว่าตอนนี้ยังทำโอทีอยู่เลย ทั้งบริษัทเหลือแค่เธอคนเดียวหลินเยียนหรานส่งข้อความมาว่า[เพิ่งถึงบริ
اقرأ المزيد
บทที่ 5
ผมไม่สนใจมือถือที่สั่นไม่หยุด กดปิดเครื่องทันทีตั้งแต่นี้ไป ชีวิตคู่ห้าปีของผมกับหลินเยียนหรานสิ้นสุดลงแล้วที่โรงแรม หลังจากหลินเยียนหรานเห็นข้อความของผม เธอส่งข้อความหาผมอย่างบ้าคลั่ง[หย่าเหรอ? อย่างี่เง่า บัตรขอคืนดีเหลือตั้งเยอะ จะใช้หมดเร็วขนาดนั้นได้ยังไง?][ไม่ชอบของขวัญที่ฉันให้เหรอ? งั้นฉันเลือกให้ใหม่ดีไหม?][ฉีอวี่ รับสายสิ เรามาคุยกันดีๆ][ปิดเครื่องทำไม? นายโกรธจริงเหรอ?]หญิงสาวยังคงไม่เชื่อว่าผมจะเมินเธอ เอาแต่โทรหาผมอย่างไม่ยอมแพ้หลังจากได้ยินเสียงตอบรับอัตโนมัติอันเยือกเย็นในครั้งที่ 39 หลินเยียนหรานเริ่มใจคอไม่ดีแล้ว“เป็นไปไม่ได้......เป็นไปไม่ได้......ก่อนออกมายังดีๆ อยู่เลย......”ท่าทีของผมตอนพูดถึงบัตรขอคืนดีแวบเข้ามาในหัวเธอ ตอนนั้นผมดูนิ่งมากนิ่งจนเหมือน......ไม่รู้สึกอะไรแล้วเมื่อคิดได้เช่นนี้ หลินเยียนหรานรีบหยิบเสื้อมาใส่จางเฉินอี้เอามือโอบรอบคอหลินเยียนหราน เอาหน้าซุกหน้าอกเธอเหมือนอ้อน“ประธานหลิน คุณสัญญาว่าจะอยู่กับผมทั้งคืน......”หลินเยียนหรานดันเขาออกอย่างร้อนใจ เธอรีบวิ่งออกไปโดยไม่อธิบายอะไรสักคำเธอโทรหาผมตลอดทาง โทรซ้ำๆ อยู่อ
اقرأ المزيد
บทที่ 6
หลังจากนั้นเธอถึงกับช็อกอีกครั้งในตู้โชว์ที่วางเรียงรายอยู่ตรงกำแพง เต็มไปด้วยของขวัญที่เธอซื้อให้ผมเมื่อสังเกตดูดีๆ จะเห็นนาฬิกาข้อมือที่เหมือนกันสามเรือนวางอยู่ตรงตู้ที่อยู่ตรงกลางหนึ่งในนั้นมีใบเสร็จที่เพิ่งออกเมื่อวานนี้เธอเผลอนึกถึงนาฬิกาข้อมือรุ่น Midnight Pont des Amoureux ที่ซื้อให้เลขาหนุ่มเมื่อวานนี้หลังจากเห็นหุ่นผอมบางน่าทะนุถนอมของจางเฉินอี้ เธอรีบส่งคนไปสั่งทำนาฬิกาที่ฝรั่งเศสทันทีแล้วก็ส่งมาในคืนนั้นไม่ว่าจะเป็นเรื่องราคาหรือเรื่องความตั้งใจ ของทั้งตู้นี้ไม่สามารถเทียบได้เลยหลินเยียนหรานจมอยู่กับความคิดความรักที่เธอเคยมีให้ผมเพียงคนเดียว กลายเป็นข้าวของราคาถูกที่ซ้ำซากจำเจแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไรกันนะ?คืนนั้นเธอนั่งอยู่ในห้องนั่งเล่น ดื่มไวน์ในตู้ไวน์จนหมดก็ยังไม่ได้คำตอบที่ต้องการหลินเยียนหรานเพิ่งมาถึงบริษัท จางเฉินอี้ก็ตามเข้ามาในห้องทำงาน“ประธานหลิน นี่คือสัญญาเมื่อวานนี้ครับ”จางเฉินอี้วางเอกสารลงบนโต๊ะแล้วเดินมาข้างหลินเยียนหรานด้วยความเคยชิน จากนั้นวางมือข้างหนึ่งลงบนไหล่ของเธอเมื่อก่อนนี่คือความสัมพันธ์คลุมเครือที่รู้กันแค่สองคนทว่าตอนนี้
اقرأ المزيد
บทที่ 7
แม้เธอเอาแต่พูดปลอบใจตัวเองไม่หยุด แต่พอเห็นโต๊ะทำงานที่ว่างเปล่าของผมเธอก็ยังกระวนกระวายใจอยู่ดีแม้แต่ตอนทำงานก็ยังไม่มีสมาธิหลินเยียนหรานเห็นโต๊ะทำงานที่ว่างเปล่าของผม เธอรู้สึกใจคอไม่ดีขึ้นเรื่อยๆสุดท้ายเธอทนไม่ไหว เรียกหัวหน้าฝ่ายบุคคลมาพบ“ประธานหลิน มีงานอะไรให้ผมจัดการหรือเปล่าครับ?”“วันนี้ฉีอวี่ลาเหรอ?”หญิงสาวอ่านเอกสารตรงหน้าแล้วถามเหมือนไม่ใส่ใจหัวหน้าฝ่ายบุคคลชะงักเล็กน้อย มองเธอด้วยใบหน้าประหลาดใจ“หัวหน้าฉีลาออกแล้วครับ”“อะไรนะ?!”มือที่กำลังเซ็นชื่อชะงักไปทันที เธอกดปลายปากกาจนกระดาษฉีก“ลาออกเมื่อไร? ใครอนุมัติ? ทำไมฉันไม่รู้เลย?”หัวหน้าฝ่ายบุคคลพูดด้วยความงุนงง“เขายื่นลาออกเมื่อคืน คุณเป็นคนกดอนุมัติเมื่อเช้าครับ!”คำพูดพวกนี้ทำให้หลินเยียนหรานรู้สึกเหมือนโดนอะไรฟาดใส่ เธอถึงกับช็อกไปเลยเธอเปิดคอมพิวเตอร์แล้วกวาดตาดูอีเมลอย่างรวดเร็ว กดเปิดอีเมลใบลาออกเพียงฉบับเดียวด้วยมืออันสั่นเทาเมื่อเห็นชื่อของฉีอวี่ที่อยู่ด้านล่าง ความหวาดกลัวมหาศาลถาโถมใส่เธอทันที“ยกเลิกใบลาออกฉบับนี้! เดี๋ยวนี้!”หัวหน้าฝ่ายบุคคลปาดเหงื่อบนหน้าผาก พูดด้วยเสียงสั่นเ
اقرأ المزيد
บทที่ 8
แม้แต่ธุรกิจที่ต่างประเทศ เธอก็ยังให้คนสนิทอย่างผมเอาสัญญาที่เธอลงชื่อเรียบร้อยไปจัดการแทนเธอ“เกิดอะไรขึ้นกันแน่? ทำไมจู่ๆ ก็จะไปต่างประเทศล่ะ?”อีกฝ่ายถามจี้หลินเยียนหรานเงียบครู่หนึ่งแล้วถอนหายใจออกมา“ฉีอวี่ไปแล้ว......”“ห้ะ?” อีกฝ่ายตกใจเล็กน้อย ที่แปลกคืออีกฝ่ายไม่ได้ถามอะไรต่อ“ฉันขอถามหน่อย สามปีมานี้พวกเธอรู้สึกว่าฉันปฏิบัติกับจางเฉินอี้เกินขอบเขตไปหน่อยหรือเปล่า? รู้สึกว่าฉันทำผิดต่อฉีอวี่หรือเปล่า?”คำพูดของเธอทำให้เพื่อนสนิทเงียบกริบบางครั้งความเงียบก็คือคำตอบที่ดีที่สุด“ฉันเข้าใจแล้ว”หลินเยียนหรานพูดด้วยสีหน้าเจ็บปวด“ฉันผิดเอง ตั้งแต่จางเฉินอี้เข้ามาในชีวิต ฉันก็หลงเขาโดยไม่รู้ตัว”“ฉันรู้สึกว่าบางครั้งเขาเหมือนฉีอวี่ตอนวัยรุ่น มีแต่ความสดใสร่าเริง”“แต่ฉันควรแยกแยะให้ชัดเจนว่าพวกเขาไม่ใช่คนเดียวกัน”“สองปีมานี้ฉันใช้โอกาส 99 ครั้งที่ฉีอวี่ให้ฉันจนหมด”“ฉันไม่เคยคิดที่จะแยกทางกับเขาเลย แต่ตอนนี้เขาไม่ต้องการฉันแล้ว”เมื่อพูดจบ เสียงของหญิงสาวแผ่วเบาและสั่นเครือ มีเสียงสะอื้นที่กลั้นเอาไว้ด้วยเพื่อนสนิทเงียบอยู่นานก่อนจะพูดว่า“โอเค ฉันเข้าใจแล้ว”
اقرأ المزيد
บทที่ 9
“สองปีมานี้ฉันให้ความสำคัญกับจางเฉินอี้มากเกินไป เพราะฉันเห็นว่าเขาเหมือนนายเมื่อเก้าปีก่อน ฉันเข้าใจผิดว่าตัวเองชอบเขา”“แต่หลังจากนายจากฉันไป ฉันเพิ่งรู้ว่าฉันไม่ได้ชอบเขาเลย มันเป็นแค่ภาพลวงตา คนที่ฉันรักมาตลอดคือนาย”ผมมองเธอพร้อมกับแสยะยิ้มมุมปาก สะกดกลั้นความรู้สึกพะอืดพะอมเอาไว้หญิงสาวยังคงพรั่งพรูสิ่งที่ตัวเองเข้าใจว่ามันคือความในใจสุดซึ้งออกมา“หลายปีมานี้ฉันเห็นการทำงานของนายมาตลอด อาจเป็นเพราะนายทำงานเก่งจนทำให้ฉันรู้สึกกดดัน ทำให้ฉันรู้สึกว่านายเปลี่ยนไป”“นายเป็นคนฉลาดและแข็งแกร่ง เหมือนเครื่องจักรที่เย็นชาและไร้ความรู้สึก”“พอมีจางเฉินอี้โผล่มาในชีวิต ฉันก็เลยอยากทำความรู้จัก เหมือนฉันได้เห็นนายตอนเจอกันครั้งแรกอีกครั้ง......”“อาอวี่ ฉันไม่อยากหย่า แล้วก็ไม่อยากเสียนายไป เห็นแก่ที่ฉันต่อสู้กับความกลัวเพื่อบินมาหานายที่ต่างประเทศ ช่วยอภัยให้ฉันสักครั้งได้ไหม?”ระหว่างพูด หลินเยียนหรานร้องไห้ออกมา แต่ในใจผมหลงเหลือเพียงความเฉยเมยนี่คือผู้หญิงที่ผมรัก เธอเป็นคนนอกใจผมแท้ๆ แต่ยังพยายามแก้ตัวให้ตัวเองไม่หยุดแถมยังบอกว่าผมเป็นสาเหตุที่ทำให้เธอนอกใจด้วยเธอบอกว่าผ
اقرأ المزيد
บทที่ 10
บางครั้งถ้าเหนื่อยๆ ก็จะไปพักที่หมู่บ้านชาวประมงที่ลิกูเรียหนึ่งสัปดาห์เวลาผ่านไปหนึ่งปี ผมได้เป็นทนายที่มีหุ้นส่วนในสำนักงานกฎหมาย หน้าที่การงานก้าวหน้าและมั่นคงขึ้นเรื่อยๆทุกอย่างกำลังไปได้สวย ยกเว้นตอนเห็นสีหน้าเศร้าสร้อยของหลินเยียนหรานที่ใต้ตึกเป็นบางครั้ง ทำให้ผมรู้สึกอารมณ์เสียนิดหน่อยแยกทางกันหนึ่งปี เธอได้สัญญาหย่าร้าง 99 ฉบับ แต่เธอไม่ยอมเซ็นสักทีดูเหมือนเธอจะใช้ความกล้าเหมือนตอนที่เริ่มตามจีบผมอย่างไม่อายอะไรทั้งนั้น เพื่อให้ผมรู้สึกเห็นใจ แล้วก็กลับไปคบกับเธออีกครั้งช่วงแรกๆ ผมก็รู้สึกหวั่นไหวอยู่บ้างแต่หลังจากเห็นข้อความที่เพื่อนร่วมงานส่งมา ความรู้สึกเห็นใจบ้าๆ บอๆ ก็หายไปทันทีหลินเยียนหรานไปหาพ่อแม่ของผม เล่าทุกอย่างให้พวกท่านฟัง ร้องไห้สะอึกสะอื้นบอกว่าเสียใจกับสิ่งที่ตัวเองทำลงไปแต่เธอคงลืมไปสินะว่าลูกได้นิสัยมาจากพ่อแม่สิ่งที่เธอทำมันเลวร้ายจนผมไม่อาจรับได้ เธอคิดว่าพ่อแม่ผมจะรับได้อย่างนั้นเหรอแม่ฟังจบแล้วไล่เธอออกไปทันที ท่านรีบโทรหาผมแล้วบอกว่าทำถูกแล้วที่ตัดสินใจหย่าความกังวลในตอนแรกหายไปทันทีตั้งแต่นั้นมาหลินเยียนหรานก็ไม่โผล่มาใต้ตึกบริษั
اقرأ المزيد
استكشاف وقراءة روايات جيدة مجانية
الوصول المجاني إلى عدد كبير من الروايات الجيدة على تطبيق GoodNovel. تنزيل الكتب التي تحبها وقراءتها كلما وأينما أردت
اقرأ الكتب مجانا في التطبيق
امسح الكود للقراءة على التطبيق
DMCA.com Protection Status