All Chapters of เกิดใหม่ครานี้ข้าจะกำหนดชะตาเอง: Chapter 11 - Chapter 20

ตอนที่ 12 มือสังหารวังหลังสายลมเย็นพัดพาระลอกกลีบดอกเหมยปลิวไสว มู่ถิงถิงและหลินชิงอวี้ ก้าวเดินออกจากตำหนักขององค์หญิงหลีเหยียนถิง หลังจากที่องค์หญิงเสด็จไปเข้าเฝ้าไทเฮาแล้ว ทั้งสองนางค่อย ๆ ก้าวตามทางเดินที่ปูด้วยหินอ่อนขาวเมื่อก้าวผ่านเรือนรับรองลี่ฮวา หลินชิงอวี้เหลือบไปมองเห็น นางกำนัลกำลังเช็ดถูกพื้นห้อง ดูเหมือนว่าการทำความสะอาดกำลังจะเสร็จสิ้น ไฟตะเกียงในเรือนนั้นมืดสนิท ไร้ซึ่งเงาของผู้อาศัยดวงตากลมโตหรี่ลงเล็กน้อย ในใจพลันเกิดคำถาม ‘เขากลับแล้วหรือ? กลับไปอย่างไร? ตอนไหน?’หลินชิงอวี้ชะงักเท้าเล็กน้อยเมื่อเห็นเหล่าขันทีน้อยเดินผ่านไป ในใจนางพลันเกิดความคิดบางอย่างขึ้น“ชิงอวี้?”มู่ถิงถิงหันมามองเมื่อเห็นว่านางหยุดเดิน หลินชิงอวี้หันไปสบตาสหายก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบ แต่แววตาจริงจัง“ถิงถิง เจ้ากลับไปก่อนเถอะ”มู่ถิงถิงขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความสงสัยก่อนจะเอ่ยถาม“แล้วเจ้าจะไปไหนหรือ?”“ข้ามีบางอย่างต้องไปดูให้แน่นใจ…ไม่ต้องห่วงข้าไม่ก่อเรื่องอันใดหรอก”“อืม”มู่ถิงถิงพยักหน้าตอบ ก่อนจะหันหลังเดินจากไปหลินชิงอวี้มองตามแผ่นหลังของสหาย ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึกแล้วค่อย ๆ เดินตรงไ

ตอนที่14ปิดปากยามจื่อณ ห้องของขันทีน้อยเซียวอันภายใต้แสงจันทร์ที่สาดส่องผ่านม่านแพรบางเข้ามากระทบกับพื้นห้อง เซียวอันนั่งอยู่ในห้องเล็กเงียบสงัด มือเรียวกำถ้วยชาแน่น พลางทอดสายตาออกไปนอกประตู ดวงหน้าเต็มไปด้วยความกังวล เมื่อไม่เห็นวี่แววของหลินชิงอวี้ ญาติผู้พี่เลยแม้แต่น้อย“ชิงอวี้…เหตุใดจึงไปนานเยี่ยงนี้”เสียงพึมพำแผ่วเบาแฝงความร้อนรน มือเรียวรินชาใส่ถ้วยชาแล้วยกขึ้นจิบอย่างลวก ๆ ก่อนจะลุกขึ้นยืนเดินวนไปมา พลางถอนหายใจครั้งแล้วครั้งเล่า ในใจเริ่มเกิดความกระวนกระวายขึ้น เมื่อคิดถึงความปลอดภัยของญาติผู้พี่ไม่นานนัก เสียงเคาะประตูแผ่วเบาดังขึ้น เซียวอันสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะรีบก้าวไปเปิดประตูอย่างรวดเร็ว ทันทีที่บานประตูแง้มออก ดวงตากลมโตของขันทีน้อยเซียวอันก็เบิกกว้าง เมื่อเห็นร่างของหลินชิงอวี้ในชุดสีขาวอาภรณ์ขององค์รัชทายาท ใบหน้าแดงระเรื่อ ผมยาวยุ่งเหยิง สภาพนั้นทำให้เซียวอันพอจะคาดเดาสถานการณ์ได้ เพราะเขาเองก็เคยเห็นสตรีในวังหลังที่รับใช้ฮ่องเต้ยามค่ำคืนมาไม่น้อย“ชิงอวี้…นี่…นี่เจ้า…”หลินชิงอวี้ไม่รีรอให้เซียวอันเอ่ยคำใด รีบยกมือปิดปากเขาทันที แล้วดึงร่างของขันทีน้อยเซียวอั

ตอนที่16หึงตำหนักรัชทายาทแสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านม่านแพรบางในห้องบรรทมของรัชทายาทหลี่เหวินเทียนค่อย ๆ ลืมตาตื่น ดวงตาคมกวาดมองไปรอบเตียง แต่กลับไม่พบร่างของหลินชิงอวี้ที่ควรอยู่ข้างกาย“ชิงอวี้!”เขาพึมพำเสียงเบา ร่างสูงลุกขึ้นจากเตียง ดวงตาคมเหลืบไปเห็นคราบโลหิตจางบนผ้าปูสีขาว ร่องรอยแห่งการร่วมรักของทั้งสองยังคงอยู่ แต่กลับไร้เงาของนางหลี่เหวินเทียนก้าวลงจากเตียงด้วยความเร่งร้อน พลันกวาดสายตามองไปรอบ ๆ เพื่อหาร่างของหลินชิงอวี้ เขาก้าวผ่านฉากกั้นห้องตรงไปยังอ่างอาบน้ำ ภาพเมื่อวานยังเด่นชัดในใจ สายตาพลันสะดุดกับสิ่งหนึ่ง ชั้นในบางสีขาวปักลวยลายดอกท้อที่ยังคงเปียกชื้น ถูกวางไว้อย่างไร้การจัดเก็บ เขายื่นมือหยิบมันขึ้นมาอย่างเบามือ นิ้วเรียวลูบไล้เนื้อผ้านุ่มพลางคลี่ยิ้มบาง“นางจากไปตั้งแต่เมื่อใดกัน…”เสียงพึมพำแผ่วเบา หลี่เหวินเทียนพลันเดินกลับไปยังเตียง ก่อนจะหยุดยืนอยู่หน้าราวผ้า ราวที่เคยแขวนอาภรณ์ของเขาไว้ บัดนี้กลับว่างเปล่า อาภรณ์นั้นได้หายไปเสียแล้ว…ริมฝีปากหยักยกยิ้มขึ้นรับรู้ได้ทันทีว่านางคงจะใส่อาภรณ์ของเขาไปเสียแล้วเขาก้าวตรงไปยังเตียง วางชั้นในบางลงอย่างทะนุถนอม ก่อนจ

มืออีกข้างของเขาเลื่อนลงมาลูบไล้แนบลำตัวอรชร ก่อนจะหยุดลงที่สองเต้าอวบอั๋น มือใหญ่ขยำเบา ๆ อย่างทะนุถนอม แววตาคมสะท้อนความหลงใหล ริมฝีปากยังคงไล่เลียริมฝีปากบางอย่างลึกซึ้ง หลินชิวอวี้รู้สึกอ่อนระทวยอยู่ใต้ร่างแกร่ง“ชิงอวี้~”เสียงกระซิบเรียกแผ่วเบาแทรกผ่านจุมพิตอันเร่าร้อน หลินชิงอวี้หลับตาลง ปล่อยใจล่องลอยไปกับสัมผัสอ่อนโยนของเขาริมฝีปากหยักเลื่อนลงไปที่ลำคอขาวของนาง แล้วพรมจูบอย่างหลงใหลจนร่างบางสะท้าน“อา~”มือใหญ ปลดอาภรณ์เบาบางบนร่างบางออกทีละชิ้นจนเผยผิวขาวเนียนหลี่เหวินเทียนมองร่างบางด้วยแววตาเร่าร้อน แล้งโน้มใบหน้าลง สูดกลิ่นหอมจากสองเต้านุ่มที่กระเพื่อมตามลมหายใจ ทำเอานางครวญครางเสียงหวานออกมา“อื้อ~”มือเรียวของนางเลื่อนปลดอาภรณ์ของเขาออกจากร่างกายแกร่งเผยแผงอกกว้างที่เต็มไปด้วยเนื้อแน่น หลี่เหวินเทียนเงยหน้าขึ้นก่อนจะสบตาหวานนั้นด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความปรารถนา แล้วก้มลงจูบพรมสลับกันไปมาบนสองเต้านุ่มนิ่มแล้วหยุดอยู่เต้าด้านซ้ายอ้าปากดูดยอดถันสีชมพูพร้อมกับตวัดลิ้นเลียเบา ๆ จนร่างบางสะท้าน“อาา~อื้อ~”มือใหญ่ลูบไปยังสะโพกมน แล้วรูดกางเกงเบาบางลงช้า ๆ ก่อนจะวางมือหยาบลงบ

ตอนที่20รางวัลณ ลานจัดเลี้ยงงานล่าสัตว์แสงอาทิตย์สีทองทอดยาวไปทั่วลานกว้าง บรรยากาศในลานยังคงครึกครื้นจากการแข่งขันล่าสัตว์ที่เพิ่งสิ้นสุดลง เหล่าขุนนางและเชื้อพระวงศ์ต่างรวมตัวกันที่ลานจัดเลี้ยง รอคอยผลการประลองขันทีอาวุโส ก้าวออกมาจากด้านหลังพร้อมกับประสานมือคารวะเบื้องหน้าพระพักตร์องค์จักรพรรดิ ก่อนเอ่ยประกาศด้วยน้ำเสียงหนักแน่น“ผู้ชนะในการล่าสัตว์ประจำฤดูใบไม้ผลิครั้งนี้คือ องค์ชายสาม หลี่ซุนเทียน”เหล่าขุนนางต่างพยักหน้าให้กันแสดงความยินดีด้วยความชื่นชม ในความสามารถขององค์ชายสามหลี่ซุนเทียน ก้าวออกมายืนประสานมือคุกเข่าคารวะต่อหน้าองค์จักรพรรดิ ฮ่องเต้ยิ้มบาง ๆ แววพระเนตรฉายความพอพระทัย ตรัสขึ้นด้วยน้ำเสียงอบอุ่น“ดีมาก ซุนเทียน”ขันทีประจำกายฮ่องเต้ก้าวเข้ามาพร้อมกับถาดทองคำประดับหยก บนถาดมี ธนูเงินลายมังกรวางอยู่ หลี่ซุนเทียนรับมาด้วยท่าทางนอบน้อม ประสานมือคารวะอีกครั้ง“ขอบพระทัยฝ่าบาท พ่ะย่ะค่ะ”ฮ่องเต้แย้มพระสรวลอีกครั้ง ก่อนจะทรงลุกขึ้นเสด็จกลับกระโจมด้วยสีพระพักตร์เปี่ยมไปด้วยความพอพระทัย เหล่าขุนนางและเชื้อพระวงศ์ต่างประสานมือคารวะตามเสด็จ….ยามเย็นหลังเสร็จสิ้นพิธี