All Chapters of เกิดใหม่ครานี้ข้าจะกำหนดชะตาเอง: Chapter 21 - Chapter 30

ตอนที่22กลับวังสายลมเย็นพัดโชยมากระทบร่างบางที่นอนหลับไหลอยู่บนเตียงนอนเส้นผมปลิวไหวเล็กน้อยไปตามแรงลมร่างบอบบางของหลินชิงอวี้ค่อย ๆ ขยับเปลือกตาเปิดออก ดวงตากลมโตทอดมองเพดานไม้ก่อนจะกวาดสายตามองโดยรอบ แล้วขยับกายลุกขึ้นนั่งอย่างช้า ๆทว่าเพียงขยับ รอยแผลที่หัวไหล่พลันเจ็บแล่นขึ้นมาจนใบหน้าเรียบต้องเหยเกเล็กน้อย มือเรียวรีบยกขึ้นแตะผ้าพันแผลที่พันไว้แน่น“เจ้าฟื้นแล้วหรือ?”เสียงสตรีดังขึ้นจากหน้าประตูห้อง ร่างบางในชุดเรียบง่าย ก้าวเข้ามาด้วยท่าทางสงบนิ่ง มือหนึ่งถือถ้วยยาสมุนไพรที่ยังมีไอร้อนลอยกรุ่น เดินตรงเข้ามายังเตียงหลินชิงอวี้หันมองตามเสียงนั้นทันที ใบหน้าแสดงความระแวงปนสงสัย“เจ้าเป็นใคร? เจ้าช่วยข้าเอาไว้หรือ? แล้วรัช…เอ่อ…บุรุษที่มากับข้า เจ้าเห็นเขาหรือไม่?”หญิงสาวมิได้ตอบในทันที นางวางถ้วยยาลงในมืออีกข้าง แล้วหย่อนกายลงนั่งข้างเตียงด้วยท่าทางสำรวม ยื่นถ้วยยาในมือให้หลินชิงอวี้“ยาสมุนไพร รีบดื่มเสีย จะได้ฟื้นตัวเร็วขึ้น”หลินชิงอวี้รับถ้วยยามาด้วยความลังเลเล็กน้อย ก่อนจะยกขึ้นดื่มจนหมด แล้วส่งคืนให้อีกฝ่าย หญิงสาวรับถ้วยคืนมา ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ“ข้าชื่อเยว่

ตอนที่24จวนตระกูลหลินห้องหลินชิงอวี้หลินชิงอวี้นั่งอยู่หน้ากระจกทองเหลืองโดยมีลี่ซินหวีผมให้อย่างอ่อนโยน ขณะนั้นสายตาของหลินชิงอวี้พลันเหลือบไปเห็นเงาร่างบุรุษที่คุ้นเคยอยู่หลังม่านแพรบางนางขยับริมฝีปากเบา ๆ“ลี่ซิน เจ้าไปพักเถิด ข้าจะนอนแล้ว”“เจ้าค่ะ”สาวใช้วางหวีลงแล้วเดินก้าวตรงไปยังประตูห้อง ก่อนจะปิดประตูเบา ๆ แล้วเดินจากไปเมื่อบานประตูปิดลง หลินชิงอวี้ก็ก้าวตรงไปลงกลอนอย่างเร่งรีบ ทันใดนั้นร่างสูงของหลี่เหวินเทียน ก็โผล่จากเงามืดเข้ามาโอบกอดนางจากด้านหลัง กลิ่นกายบุรุษที่คุ้นเคยอบอวล ริมฝีปากหยักแนบลงต้นคอขาวทำให้นางสะท้านหลินชิงอวี้หันกลับมาช้า ๆ ใบหน้าแดงระเรื่อขึ้นทันใด เมื่อสบตากับสายตาคมเข้มของเขา“ชิงอวี้…”เขาเอ่ยเสียงต่ำ แววตาเต็มไปด้วยความปรารถนาหลี่เหวินเทียนก้มลงจูบริมฝีปากบางของนางอย่างแนบแน่น ลิ้นร้อนของเขาเกี่ยวกระหวัดเข้ามาอย่างโหยหา จนร่างบางแทบทรุดอยู่ในอ้อมแขนเขาช้อนร่างนางขึ้นแนบอก ก้าวตรงไปยังเตียง แล้ววางร่างบางลงอย่างทะนุถนอมพร้อมกับโน้มตัวขึ้นคร่อมริมฝีปากหยักกดแนบลงอีกครั้ง ก่อนจะไล่จูบลงยังซอกคอขาวเนียน ดูดเม้มเบา ๆ พรมจูบทั่วลำคอขาวพร้อมสูดกลิ

ตอนที่26รัชทายาทหลี่เหวินเทียนณ ตำหนักรัชทายาทหลังเหตุการณ์ที่โรงน้ำชาเหมยฮวา องค์รัชทายาทหลี่เหวินเทียนถูกกักบริเวณอยู่ในตำหนักจางกงกงขันทีอาวุโสประจำกายฮ่องเต้ ก้าวเข้ามาในตำหนักพร้อม ราชโองการขององค์จักรพรรดิ หลี่เหวินเทียนเมื่อเห็นจางกงกง มาพร้อมราชโองการก็เดินตรงออกมาคุกเข่าลงจางกงกงหยุดยืนเบื้องหน้า คลี่ราชโองการออกอย่างนอบน้อม แล้วอ่านราชโองการเสียงดังชัด“องค์รัชทายาทหลี่เหวินเทียน พลั้งมือสังหารเสนาบดีหลิน ถือเป็นโทษร้ายแรง นับจากวันนี้ถูกปลดจากตำแหน่งรัชทายาท ลดขั้นเป็น หนานอู่อ๋อง ไปประจำการยังชายแดนใต้ ให้เตรียมออกเดินทางภายในสามวันนับจากนี้ จบราชโองการ”หลี่เหวินเทียนเงยพระพักตร์ขึ้นช้า ๆ รับฟังโดยปราศจากถ้อยคำคัดค้าน พระสุรเสียงราบเรียบเปล่งขึ้น“กระหม่อม…น้อมรับราชโองการ”จางกงกงพับราชโองการแล้วยื่นส่งใส่มือพระองค์อย่างแผ่วเบา จากนั้นเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสะกดสะกลั้นความเศร้า“รัชทายาท…พระองค์ทำไมไม่อธิบาย กระหม่อมรู้ว่าพระองค์คงจะมีเหตุผลในการทำเช่นนั้น”หลี่เหวินเทียนยิ้มจาง ๆ เอ่ยเสียงเรียบนิ่ง“คงมีแต่ท่านที่เชื่อข้า…”“รัชทายาท เดียวกระหม่อมจะไปกราบทูลไทเฮาให้ช่ว

ตอนที่28งานศพจวนตระกูลหลินวันตั้งศพเสนาบดีหลินภายในจวนหลินถูกตกแต่งด้วยผ้าแพรสีขาว กลิ่นธูปลอยคละคลุ้ง เหล่าบรรดาขุนนางทยอยเข้ามาร่วมพิธีไว้อาลัยหลินชิงอวี้ในอาภรณ์ไว้ทุกข์สีขาวสะอาด ยืนอยู่ข้างโรงศพบิดาด้วยแววตาเต็มไปด้วยความปวดร้าว ไม่นานนักลี่ซินสาวใช้คนสนิทก็ก้าวเข้ามาด้วยฝีเท้าเร่งรีบ ก้าวมาหยุดลงข้างๆ หลินชิงอวี้พร้อมกับกระซิบเสียงแผ่ว“คุณหนู…ฮูหยินยังไม่พบเลยเจ้าค่ะ”หลินชิงอวี้เม้มริมฝีปากแน่น ดวงตาพร่าเลือนอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพยักหน้าเบา ๆ นางล้วงถุงเงินจากแขนเสื้อ แล้วยื่นให้ลี่ซินพร้อมกับจดหมายฉบับหนึ่งออกมาส่งให้พร้อมกล่าวเสียงขรึม“เพิ่มคนตามหา นำหยกชิ้นนี้ไปให้พี่มู่อวิ๋นบอกว่าข้าขอร้อง ให้ช่วยค้นหาอย่างเงียบที่สุด”“เจ้าค่ะ”ลี่ซินรับของมาพร้อมค้อมกายอย่างนอบน้อม ก่อนจะหมุนกายก้าวออกไปทันทีหลินชิงอวี้ทอดสายตามองตามแผ่นหลังของสาวใช้ก่อนจะลับสายตาไป ทันใดนั้นร่างสูงที่คุ้นเคยก็พลันปรากฏอยู่หน้าประตูเรือนหลี่เหวินเทียนก้าวเข้ามาในเรือนด้วยท่าทางสงบนิ่ง หยุดยืนอยู่เบื้องหน้าโรงศพ ก่อนจะจุดธูปแล้วค้อมกายเคารพต่อหน้าโรงศพเสนาบดีหลินเมื่อเคารพเสร็จแล้ว เขาหันมาหานาง ริมฝ

ตอนที่30ราชโองการจวนตระกูลหลินภายในห้องที่เงียบสงัด มีเพียงสายลมยามเย็นยะเยือกในยามราตรี พัดผ่านบานหน้าต่างเบา ๆ ผ้าม่านบางพลิ้วไหว หลินชิงอวี้นอนหลับใหล อยู่บนเตียงไม้ หางตายังคงเปื้อนหยาดน้ำตาทันใดนั้น เงาดำร่างหนึ่งพลันปรากฏแทรกเข้ามากับสายลมเย็น ร่างสูงในชุดดำก้าวเข้ามาอย่างแผ่วเบา ก่อนจะมาหยุดอยู่เบื้องหน้านาง เขานั่งลงข้างเตียง ทอดสายตามองไปยังใบหน้าที่งดงามนั้นอย่างห่วงใยมือใหญ่ของเขาเอื้อมไปแตะข้างแก้มนาง เช็ดหยาดน้ำตาที่ไหลซึมออกมาอย่างเบามือ พลัน เปลือกตาของหลินชิงอวี้ค่อย ๆ ลืมตาขึ้นอย่างเชื่องช้าเมื่อเห็นใบหน้าที่มิอาจลืมเลือน ใจนางราวหยุดเต้น นางค่อย ๆ ลุกขึ้นนั่งโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะโผเข้ากอดร่างเขาแน่น น้ำตาพรั่งพรูออกมาอย่างมิอาจห้ามได้“ท่านยังมีชีวิตอยู่…ท่านยังไม่ตาย”หลี่เหวินเทียนไม่เอ่ยคำใด เพียงโอบกอดร่างบางของหลินชิงอวี้ไว้แน่น ท่ามกลางความเงียบงันในยามราตรี….แสงอรุณสาดส่องเข้ามากระทบร่างบางที่กำลังหลับไหลอยู่บนเตียง“คุณหนู! คุณหนูเจ้าค่ะ!”เสียงของลี่ซินดังขึ้นนอกห้องตามด้วยเสียงฝีเท้าที่เร่งรีบ หลินชิงอวี้ลืมตาขึ้นอย่างสะลึมสะลือ กวาดสายตามองหาผู้มาเยือ