เกิดใหม่ครานี้ข้าจะกำหนดชะตาเอง

ตอนที่1ความลับ ปีไห่ซื่อ เดือนหนึ่งตอนต้น เมื่อรถม้าเคลื่อนตัวออกจากวังหลวง ลมเย็นพัดผ่านม่าน แพรเบา ๆ จนปลิวไหว เผยให้เห็นใบหน้าของเสนาบดีหลินหยุนเชิง ในวัยราวสี่สิบห้าปี แต่ยังคงสง่างาม เขานั่งนิ่งอยู่ในรถ ดวงตา เหลือบมองทิวทัศน์ภายนอกด้วยสีหน้าเรียบสงบ ขณะนั้นสายตาก็เหลือบไปเห็นโรงน้ำชาหลังหนึ่งตั้งอยู่ไม่ ไกลนัก ป้ายไม้เก่าเขียนว่า ‘เฟิงหวง’ โบกไหวไปตามแรงลม กลิ่น ชาอ่อน ๆ ลอยมาแตะปลายจมูก กลิ่นหอมทำให้เขาเกิดอยากลงไป ลิ้มลอง ก่อนจะสั่งให้รถม้าหยุดลงหน้าร้านเฟิงหวง “หยุดรถ” เสนาบดีหลินก้าวลงจากรถม้าด้วยท่วงท่าราบเรียบแต่มั่นคง เดินผ่านประตูไม้แล้วเลือกนั่งริมหน้าต่างชั้นล่าง ไม่นานนัก เสี่ยวเอ้อก็นำถาดกาน้ำชาตรงเข้ามาวางไว้บนโต๊ะไม้อย่างนอบน้อม เสนาบดีหลินหยิบถ้วยชาร้อนเบื้องหน้า ยกขึ้นจิบพลางทอดสายตา มองถนนเบื้องล่าง ดวงตาคมกริบคล้ายจะอ่อนลงเล็กน้อยรู้สึกผ่อน คลาย ทว่าสิ่งที่อยู่ในสายตาต่อมา กลับทำให้อารมณ์สงบถูกรบกวน เงาร่างคุ้นตาผู้หนึ่งปรากฏขึ้นตรงทางเข้าร้าน “องค์ชายรองหลี่จิ่งอวี๋” เขาพึมพำกับตนเองเสียงแผ่ว คิ้วเข้มขมวดเขาหากันด้วยความสงสัย ท่าทีของอีกฝ่ายดูรีบร้อน

ตอนที่3ขอร้องท่าน หลังจากงานเลี้ยงฉลองสิ้นสุดลง ขณะที่ฮ่องเต้ยังมิทันเสวยสุราจอกสุดท้าย ขันทีคนสนิทก็ก้าวเข้ามา กระซิบเสียงเบา “ฝ่าบาท…เจ้ากรมการคลังจางเจียน ขอเข้าเฝ้า บัดนี้ทรง รออยู่ที่ห้องทรงอักษร พ่ะย่ะค่ะ” ฮ่องเต้วางจอกสุรา ก่อนจะลุกขึ้นเสด็จออกจากท้องพระโรงโดยมิเอื้อนเอ่ยคำใด ขันทีเดินตามหลังไปโดยทันที เมื่อมาถึงห้องทรงอักษร จางเจียนเจ้ากรมการคลัง นั่งคุกเข่ารออยู่แล้ว ครั้นเห็นฮ่องเต้เสด็จมาถึง ก็รีบประสานมือ เหนือศีรษะ ยื่นห่อเอกสารออกมา “กระหม่อมขอถวายหลักฐานสำคัญเกี่ยวกับการก่อกบฏ ขององค์รัชทายาทและเสนาบดีหลิน พ่ะย่ะค่ะ” ฮ่องเต้รับมาเปิดดู ลายมือที่ปรากฏบนกระดาษ หนักแน่นมั่นคง มิอาจปลอมแปลง ตราประทับแดงฉานประทับอยู่ข้างล่าง เป็นตราของหลี่เหวินเทียนและเสนาบดีหลินโดยแท้ ทันใดนั้น ขันทีอีกคนหนึ่งรีบเข่ามาคุกเข่ารายงานเสียงเร่งร้อน “ถวายบังคม ฝ่าบาท…มีคนพบว่าองค์รัชทายาทกับสตรีนามหลินชิงอวี้ ลักลอบมีสัมพันธ์กันในวังหลัง พ่ะย่ะค่ะ” นัยน์ตาเยือกเย็นเปลี่ยนเป็นดุดันทันที แม้หลักฐานจะชี้ชัด แต่ก็ยังคงมีความลังเลอยู่บ้าง แต่เมื่อได้ยินรายงานนี้ความโกรธก็ แล่นขึ้นมายิ่งทำให้

ตอนที่5งานชมดอกเหมยณ งานชมดอกเหมยณ ลานกว้างกลางอุทยานหลวง ดอกเหมยนับร้อยบานสะพรั่งกลางสายลมหนาว เหล่าบุตรสาวขุนนางต่างสวมอาภรณ์งามวิจิตร เดินชมดอกไม้กันอย่างเพลิดเพลิน บรรยากาศเต็มไปด้วยความคึกคัก หลินชิงอวี้เองก็อยู่ท่ามกลางฝูงชนเหล่านั้น โดยมีองค์หญิงหลีเหยี่ยนถิงประทับอยู่ด้วยแม้จะรายล้อมไปด้วยเสียงหัวเราะของเหล่าสตรีทั้งหลาย นางกลับรู้สึกใจไม่สงบ สายตากวาดมองไปเบื้องหน้า แล้วจู่ ๆ ดวงตากลมโตก็ชะงักลง เมื่อเห็นบุรุษผู้หนึ่งในอาภรณ์สีดำขลับก้าวเดินอย่างสง่างามออกจากฝูงชนนางเผยรอยยิ้มออกมา ก่อนจะรีบหันไปกระซิบองค์หญิงที่นั่งอยู่เคียงข้าง“องค์หญิงเพคะ หม่อมฉันขอตัวสักครู่นะเพค่ะ”องค์หญิงเพียงพยักหน้าให้น้อย ๆ โดยมิได้เอ่ยสิ่งใดหลินชิงอวี้จึงลุกขึ้น ก้าวแยกออกจากหมู่สาวงาม รีบรุดตามร่างสูงนั้นไป โดยมีสาวใช้คนสนิทติดตามมาเงียบ ๆ แต่เดินได้ไม่กี่ก้าว เงาร่างที่นางหมายตากลับอันตรธานไปเสียแล้ว“หายไปเสียแล้วหรือ?”นางถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะหมุนกายกลับด้วยความเสียดาย ทว่าทันใดนั้นเอง เสียงหนึ่งพลันดังขึ้นมาจากด้านข้าง“คุณหนูหลิน”เสียงนั้นทำเอาหัวใจของนางสะท้านวาบ หยุดเท้าไว้เพียงช่วงอ

ตอนที่7ดวงชะตา จวนตระกูลฉู่ ห้องหนังสือ สายลมอ่อนพัดต้องม่านแพรบาง ชายผู้หนึ่งในอาภรณ์สีม่วงเข้ม นั่งหลังตรงดวงตาแน่วนิ่งอ่านตำราด้วยสีหน้าจริงจัง พลางเอื้อมมือไปหยิบถ้วยชาขึ้นจิบ ไม่นานนัก เสียงฝีเท้ากระชั้นเร่งดังขึ้นหน้าห้อง ก่อนจะหยุดลงหน้าประตูห้องหนังสือ บ่าวรับใช้คุกเข่าลงแล้วเอ่ยเสียงนอบน้อม “เรียนท่านมหาเสนา มีนักพรตผู้หนึ่งมาขอพบขอรับ” มหาเสนาฉู่หานอี้ละสายตาจากตัวอักษร คิ้วขมวดเล็กน้อย ดวงตาพราวแววครุ่นคิด ก่อนเอ่ยเสียงเรียบ “พาเขาเข้ามาพบข้าที่นี่” “ขอรับ” บ่าวรับให้รับคำ ก่อนจะลุกขึ้นแล้วถอยกายออกไป มหาเสนาฉู่หานอี้วางตำราในมืออย่างแช่มช้า มือข้างหนึ่งยกถ้วยชาขึ้นจิบ ไม่นานนัก เสียงฝีเท้าที่กำลังเดินตรงมาก็มาหยุดอยู่หน้าประตูห้อง “เชิญขอรับ” บ่าวรับใช้เอ่ยพลางถอยหลบไปด้านข้าง ชายหนุ่มในอาภรณ์นักพรต ดวงหน้าเรียบเฉยก็ก้าวเข้ามาภายในห้อง ก่อนยกมือประสานคำนับ กล่าวด้วยน้ำเสียงมั่นคง “คารวะมหาเสนาฉู่ ผู้น้อยแซ่ลู่ นามว่า ลู่ซางเฉิน นักพรตจากเขาหลิงเหยียน วันนี้ข้านำคำพยากรณ์จากอาจารย์มาส่งมอบให้ท่าน” พูดจบ เขาเอื้อมมือหยิบสมุดบันทึกเล่มหนึ่ง วางลงเบื้องหน้ามหาเสนาฉ

ตอนที่9 ท่านจะยอมช่วยข้าได้หรือไม่ ภายในห้องรับรองลี่ฮวา กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของกำยานลอยอบอวลไปทั่วห้อง ม่านแพรบางพลิวไหวไปตามแรงลมที่เล็ดลอดเข้ามาผ่านหน้าต่างไม้ หลี่เหวินเทียนนั่งอยู่บนเตียง ใบหน้าแดงก่ำจากฤทธิ์ของสุราปนกับฤทธิ์ยาปลุกกำหนัด มือใหญ่ค่อย ๆ หยิบขวดยาถอนพิษขึ้นจิบลงคอ เมื่อดื่มจนหมดแล้วจึงซ่อนขวดหยกนั้นกลับเข้าอกเสื้ออย่างเงียบงัน ขณะนั้นเสียงประตูไม้ถูกผลักออก ร่างของหลินชิงอวี้ รีบก้าวเข้ามา ปิดประตูลงในทันที ใบหน้านางแสดงความร้อนรน นางกวาดสายตามองทั่วห้อง ก่อนจะสะดุดเข้ากับบุรุษที่นั่งอยู่บนเตียง ท่าทางนั้นดูผิดแปลกจนเห็นได้ชัด ใบหน้าแดงจัด ลมหายใจหอบขัด ราวกับคนเพิ่งดื่มสุราแรงมา นางรีบเดินตรงเข้าไปหาเขาทันที ก่อนจะเอ่ยขึ้นเสียงอ่อนโยน “องค์รัชทายาทเพคะ…” หลี่เหวินเทียนค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมอง ใบหน้างามที่คุ้นเคยด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสงสัย “เจ้ามาที่นี่ได้อย่างไร…” “หม่อมฉันมาช่วยพระองค์เพคะ” หลินชิงอวี้ตอบกลับทันที ก่อนจะเหลือบมองไปรอบห้อง สายตานางก็ไปหยุดอยู่ที่กระถางกำยานข้างเตียง กลิ่นที่โชยออกมานั้นชัดเจนว่าผิดปกติ นางรีบยกมือขึ้นปิดจมูก แล้วใช้มืออีกข้างหน