Semua Bab บอสขา... เจ้าขามาอ่อย: Bab 21 - Bab 30

“คืนนี้…อยู่กับเจ้าขาได้ไหมคะ” น้ำเสียงอ่อนหวานที่เปล่งออกมาทำให้ใจของเขาอ่อนยวบลงอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ทันทีที่เขาสบตากับเธอ ความอดทนต่อร่างในอ้อมแขนที่กักเก็บไว้นานในใจก็พลันทะลายลง“เจ้าขา เป็นของผมได้ไหม” เขากระซิบข้างใบหูของเธอ ด้วยน้ำเสียงแหบพร่าชุติมณณ์ เดิมทีก็เป็นคนว่าง่าย ยิ่งกับคนที่ชื่อปรเมศก์ สว่างวงศ์ตระกูลแล้ว เธอยิ่งกว่าว่าง่ายกับเขา แต่เรื่องแบบนี้…ก็ต้องเป็นเขาเท่านั้น“ค่ะ ท่านรอง” เธอตอบเสียงแผ่วเบาปรเมศก์ค่อยๆ ดันร่างเล็กลงบนเตียงกว้าง ก่อนที่ใบหน้าหล่อเหลาของเขาจะโน้มตามลงมา ริมฝีปากหยักได้รูปค่อยๆ ประกบลงบนริมฝีปากเล็กอย่างแผ่วเบา จูบที่เริ่มต้นจากความอ่อนโยนค่อยๆ เปลี่ยนเป็นหนักหน่วงและลึกซึ้งมากขึ้นเรื่อยๆนิ้วเรียวทั้งสิบต่างก็ทำหน้าที่ของมันอย่างคล่องแคล่ว เขาปลดเสื้อสูทของตนออกร่างเล็กตรงหน้า จากนั้นเกี่ยวสายชุดนอนสายเดี่ยวออกจากไหล่มนให้เลื่อนลงมากองอยู่ที่เอว ดวงตาคมจ้องมองผิวขาวๆ ของเธอ ที่ตัดกับชุดชั้นในสีดำ“เจ้าขา ทำไมคุณน่าเอาขนาดนี้” เขากระซิบ น้ำเสียงเจือความหลงไหลชุติมณณ์เขินอายกับคำพูดของเขา เ

“เจ้าขา ใจเย็นๆ” เขาเอ่ยเสียงนุ่ม“ท่านรอง เจ้าขารอไม่ไหวแล้ว…” เธอร้องขออย่างไม่อายอีกต่อไป เมื่อร่างกายของเธอต้องการให้เขาเข้ามาเติมเต็ม สองแขนเล็กของเธอโน้มลำคอเขาลงมาจูบร้อนแรงอีกครั้งดวงตาของปรเมศก์มืดลง ก่อนน้ำเสียงแหบพร่าจะถูกเอ่ยชิดใบหู“เจ็บหน่อยนะ” เขาเอ่ย ก่อนบดขยี้ริมฝีปากเธอ พร้อมกับมือของเขาที่จับแก่นกายจ่อปลายหัวเข้ามา จากนั้นเขาผลักดันตัวตนเข้ามาพรวดเดียวมิดลำกึก!ความรู้สึกทั้งจุก ทั้งแน่น และเจ็บ เหมือนร่างกายจะฉีกออกจากกัน หยาดน้ำตาไหลลงจากหางตา ความเจ็บที่เกิดขึ้นทำให้เธอเผลอกัดริมฝีปากเขาอย่างแรงเพื่อระบายมัน เมื่อรู้สึกถึงกลิ่นคาวเลือดในปาก“เจ้าขาขอโทษ” เธอเอ่ยขอโทษเขาน้ำเสียงสั่นเครือเขายกมือขึ้นปาดเลือดออกลวกๆ “ไม่เป็นไร”ใบหน้าน่ารักเหยเก หยาดน้ำตาหยดลงเปรอะเปื้อนใบหน้า แต่เธอก็ไม่กล้าร้องส่งเสียงออกมา ในเมื่อเธอเป็นคนขอให้เขาสอดใส่เข้าไปเองปรเมศก์มองคนที่ร้องไห้เงียบๆ อย่างสงสาร แต่เขาก็ไม่อาจหยุดตัวเองได้อีกต่อไป เขาแช่ค้าง

จะช่วยแนะนำเรื่องหาที่พักใหม่ให้เธอได้“ฮัลโหล เจ๊ส้มโอจ๋า” ชุติมณณ์กรอกเสียงหวานอย่างออดอ้อน‘อย่ามาทำเสียงอย่างนี้ใส่ฉันนะยะ ขนลุก มีอะไรยะ นังชะนี’ ศรรัณย์ตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงแปร๊ดๆ ตามสไตล์“เจ๊พอจะรู้ไหมว่าตอนนี้ในบริษัทมีใครกำลังหารูมเมตอยู่บ้าง เจ้าขาอยากย้ายออกจากหอพักเดิมแล้วค่ะ”‘อ้าว ได้ฤกษ์แล้วหรือ’ ศรรัณย์แซว‘นี่เจ๊บอกให้ย้ายตั้งแต่เห็นห้องนั่นครั้งแรก ทนอยู่ได้ไงตั้งเป็นปี’“ห้องนั้นมันถูกสุดแล้วน่ะเจ๊” เธอเอ่ยเสียงอ่อย‘นังชะนีตัวดี แหม งั้นดีเลย ตอนนี้เจ๊เพิ่งได้ข่าวว่ายัยลูกน้ำที่แผนกมีเดีย นางกำลังหาคนแชร์ห้องอยู่พอดี แต่ว่าคอนโดของนางเป็นแบบสามห้องนอนนะ’ ศรรัณย์แนะนำชุติมณณ์นึกถึงลูกน้ำในแผนกมีเดีย เธอจำได้ว่าอีกฝ่ายเป็นคนอารมณ์ดี ผมสั้นใส่แว่

“หุหุ… ข่าวว่า ท่านรองไปคุยเรื่องหมั้นกับคุณแอ๋ม ลูกสาวเจ้าสัวบุญยง”หัวใจของชุติมณณ์สั่นไหวทันที ชื่อของหญิงสาวที่ออกจากปากศรรัณย์นั้นตรงกับสรรพนามที่หญิงสาวคนนั้นใช้เรียกแทนตัวเองในวิดีโอคอลเมื่อคืน“แหม่ เขาเหมาะสมกันดีเนอะ คนหนึ่งก็ทายาทธุรกิจอสังหาริมทรัพย์และห้างสรรพสินค้า อีกคนก็ทายาทธุรกิจสิ่งทอ” ไปรยาเอ่ยอย่างเคลิบเคลิ้มศรรัณย์ที่เห็นใบหน้าของชุติมณณ์ซีดเผือดลงก็หันมาเอ่ยปลอบ“นังชะนี ท่องไว้เลยนะว่าแกเป็นแค่แฟนคลับ กฎของแฟนคลับคือเขารักใคร แกก็ต้องรักด้วยนะ”“เจ้าขารู้แล้วค่ะ เจ๊ไม่ต้องห่วง” เธอยิ้มบางๆ แต่ในใจกลับรู้สึกเจ็บแปลบอย่างห้ามไม่ได้ทีมสีชมพูทั้งหมดต่างก็รวมตัวกันที่ดาดฟ้าของลานจอดรถ บรรยากาศเต็มไปด้วยความคึกคัก ความจริงจังที่ไม่ค่อยได้เห็นในการแข่งกีฬาสีประจำปีแต่ละครั้งแผ่ซ่านไปทั่ว นั่นก็เพราะปีนี้มีข่าวว่าผู้บริหารทุกคนจะเข้าร่วมและติดตามผลการแข่งขันอย่างใกล้ชิดจนถึงขั้นมีการจัดขึ้นในสนามกีฬาขนาดใหญ่ระดับประเทศ มีสื่อหลายสำนักจ่อทำข่าว อีกทั้งเงินรางวัลก

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วจนถึงวันงานกีฬาสี ข้อดีของการย้ายมาอยู่กับพี่ลูกน้ำที่คอนโดทำให้ชุติมณณ์ไม่ต้องกังวลเรื่องการเดินทาง เธอติดรถไปกับพี่ลูกน้ำได้ทุกวัน แม้จะเกรงใจอยู่บ้าง แต่พี่ลูกน้ำกลับหัวเราะและบอกว่าแค่ได้หยิกแก้มยุ้ย ๆ ของเธอเป็นค่าโดยสารก็พอแล้ว วันนี้ทั้งสองมาถึงสนามกีฬาแต่เช้า สีชมพูได้พื้นที่อัฒจันทร์ที่อยู่ตรงข้ามกับปะรำพิธีพอดี ชุติมณณ์ยืนมองปะรำพิธีที่ยังว่างเปล่าด้วยความรู้สึกที่ปนเปความคิดถึง เธอรู้ดีว่าวันนี้เขาจะกลับมา และเธอจะได้เห็นเขาอีกครั้ง “มาแล้วก็รีบไปแต่งตัวเร็ว ยัยชะนี” เสียงของศรรัณย์ดังขึ้น ทำให้ชุติมณณ์สะดุ้ง เธอหลุดออกจากภวังค์ก่อนหันมายกมือไหว้ทุกคนอย่างอารมณ์ดี “สวัสดีค่ะ มีอะไรให้เจ้าขาช่วยไหมคะ” เธอถามด้วยน้ำเสียงสดใส “ไม่ต้องย่ะ” ศรรัณย์ตอบพร้อมชี้นิ้วไปที่ไปรยา “มิ้วกี้ รีบพายัยลูกสาวฉันไปแต่งตัวเร็วเข้า”