All Chapters of บอสขา... เจ้าขามาอ่อย: Chapter 11 - Chapter 20

เมื่อมาถึงหอพักที่ทรุดโทรมของเธอ เจ้านายของเธอก็บอกให้ย้ายของออกมาทั้งหมดในครั้งเดียว จะได้ไม่ต้องเทียวไปเทียวมา ทำให้เขาจำเป็นต้องขึ้นไปช่วยเธอยกของลงมาจากห้อง“ที่นี่แหละห้องของเจ้าขา… ไม่ค่อยน่าอยู่เท่าไหร่ใช่ไหมคะ” ชุติมณณ์พูดด้วยเสียงแผ่วเบา พลางหันมองรอบห้องดวงตาคมกวาดมองรอบห้องพัก ที่ไม่รู้ว่าจะตกใจกับสภาพห้องที่ทรุดโทรมกว่าที่เขาคาดไว้ หรือภาพของเขาในอิริยาบถต่างๆ ที่ถูกติดบนผนังห้อง รอยยิ้มเขินอายปรากฏบนใบหน้าของเจ้าของห้องสุทินที่ยืนมองอยู่ไม่ไกล หัวเราะออกมาเบาๆ ขณะที่ชุติมณณ์ยืนหน้าแดง รู้สึกเขินอายจนพูดไม่ออก“เอ่อ…เป็นภาพที่เจ้าขาปริ้นมาจากเพจบริษัทกับในข่าวที่ออกเท่านั้นนะคะ ไม่มีการแอบถ่ายท่านรองแน่นอนค่ะ” เธอรีบอธิบายเสียงรัว ใบหน้าแดงก่ำปรเมศก์หัวเราะในลำคอ“หึหึ ถ้าไม่บอก ผมคงคิดว่าคุณเป็นสตอล์กเกอร์” เขาพูดแซว พร้อมส่งยิ้มเล็กๆ ที่มุมปาก“อ่า…ไม่ใช่นะคะ ท่านรอง”สองมือเล็กรีบปลดภาพทั้งหมดออกจากผนังอย่างรวดเร็ว แล้วเก็บลงกล่องอย่างดี ปรเมศก์มองแล้วอดยิ้มมุมปากไม่ได้ อยากจะรั้งร่างเล็กๆ นั้นมากอดให้หายหมั่น

ก๊อก ก๊อก ก๊อกเสียงเคาะโต๊ะทำงานเบา ๆ เรียกความสนใจของชุติมณณ์ที่กำลังจดจ่อกับข้อมูลในคอมพิวเตอร์ จนไม่ทันสังเกตว่ามีใครเข้ามาใกล้“อ้าว พี่ธีร์! นี่สองทุ่มแล้วหรอคะ” ใบหน้าน่ารักของเธอรีบก้มมองนาฬิกาข้อมือ แก้มยุ้ย ๆ พองออกเมื่อเห็นว่าเวลาเพิ่งจะทุ่มยี่สิบนธีร์ดันแว่นขึ้นเล็กน้อย ดวงตาเรียวใต้กรอบแว่นมองแก้มยุ้ยๆ นั้น แล้วต้องหักห้ามใจไม่ให้เอื้อมมือไปสัมผัส“เปล่าหรอก แต่พี่เห็นว่าในแผนกเหลือแค่เจ้าขาคนเดียว เลยแวะมาดูว่าทำงานถึงไหนแล้ว เหนื่อยไหม”เธอส่งยิ้มให้เขา พลางส่ายหน้า “ไม่เหนื่อยค่ะ พี่ธีร์”“ไหน ขอพี่ดูงานที่แก้หน่อยนะ” เขาลากเก้าอี้มานั่งข้าง ๆ อย่างเป็นกันเอง ความใกล้ชิดทำให้เธอรู้สึกเกร็งเล็กน้อยเมื่อเขาเอื้อมมือมาจับเมาส์เพื่อเลื่อนดูงานในคอมพิวเตอร์“อืม…ตรงนี้แก้ดีแล้วครับ แต่พี่ว่าอาจต้องเสริมข้อมูลอีกหน่อยจะสมบูรณ์ขึ้น” นธีร์หันมาสบตาเธอด้วยรอยยิ้มอบอุ่น“เจ้าขามีกระดาษปากกาไหม”“มีค่ะ เดี๋ยวเจ้าขาหยิบให้” เธ

เช้าวันรุ่งขึ้น ชุติมณณ์รีบไปที่ห้องของปารณี หัวหน้าฝ่ายการตลาด เพื่อขออนุญาตนำงานขึ้นไปให้พี่อัมพรดูตามคำสั่งของท่านรองก๊อก ก๊อก ก๊อก“เจ้าขาเองค่ะพี่ปลา”“เข้ามาได้เลย”“สวัสดีค่ะพี่ปลา เจ้าขามาขออนุญาตเอางานขึ้นไปให้พี่อัมพรช่วยดูค่ะ” เธอพูดพร้อมส่งยิ้มเจื่อน ๆ ด้วยความกังวล กลัวว่าปารณีจะคิดว่าเป็นการข้ามหน้าข้ามตาตนเองที่เป็นถึงหัวหน้าฝ่ายปารณีมองใบหน้าเจื่อนๆ ของลูกน้องในทีม ก่อนส่งยิ้มอบอุ่นให้ “ไปเถอะ ยัยพรบอกพี่ไว้แล้ว ไม่เห็นต้องเกรงใจอะไรเลย ท่านรองเขาสั่งตรงมาเอง ทำไมต้องทำหน้าเหมือนแมวหงอยขนาดนั้นด้วย”ปารณีกับอัมพรอยู่บริษัทนี้มานานจนเรียกได้ว่าเป็นผู้อาวุโสของที่นี่ ทำให้พวกเธอทั้งคู่นั้นสนิทสนมกันเป็นพิเศษใบหน้าน่ารักหัวเราะอย่างร่าเริง “ขอบคุณค่ะพี่ปลา สัญญาว่าจะแก้งานให้เสร็จไวๆ แล้วจะรีบลงมานะคะ”“โอเคจ้ะ ทำตัวดีๆ ล่ะ อย่าซน ตั้งใจแก้งานให้เรียบร้อย” ปารณีให้กำลังใจด้วยรอยยิ้มชุติมณณ์พยักหน้าและเดินออกจากห้องด้วยความมั่นใจมากขึ

ตั้งแต่ที่มารดาเข้าโรงพยาบาล ชุติมณณ์ใช้เวลาทุกเย็นหลังเลิกงานแวะมาเยี่ยมท่านที่โรงพยาบาล วันที่คุณหมออนุญาตให้มารดากลับบ้านได้ เธอจึงขอลางานครึ่งวัน เพื่อมาจัดการเรื่องค่าใช้จ่ายและพามารดากับน้องสาวกลับบ้านชุติมณณ์โล่งอกที่ค่ารักษาทั้งหมดไม่เกินวงเงินของบัตรเครดิตที่เธอมี ยอดทั้งหมดสี่วันอยู่ที่หกหมื่นเจ็ดพันบาท หากเธองดมื้อกลางวัน รวมกับช่วงนี้ที่ไม่ต้องจ่ายค่าเช่าหอพัก น่าจะสามารถชำระหนี้ก้อนหนี้ได้หมดภายในสิบเดือน และหากท่านรองใช้บริการ ‘แฟนจำเป็น’ อีก เธอก็อาจจะชำระหนี้ทั้งหมดได้เร็วขึ้นกว่าทั้งหมดจะกลับมาถึงทาวน์เฮาส์หลังเล็กชั้นเดียวก็ค่ำแล้ว เธอเช่าไว้ให้แม่กับน้องสาวอยู่อาศัยใกล้กับมหาลัยที่ชิชานันท์เรียน เพื่อให้เดินทางได้สะดวก และแม่ก็ยังได้อยู่ใกล้กับน้อง ชุติมณณ์ประคองมารดาเข้าบ้าน เธอพามารดาเข้าไปนอนพักในห้อง ขณะกำลังจะผละตัวออกไป จู่ๆ มารดาก็เอื้อมมือมารั้งเธอเอาไว้“เจ้าขา อยู่คุยกับแม่ก่อนลูก” ชลดาพูดเบาๆ ก่อนเอื้อมหยิบกล่องเหล็กที่วางไว้ที่หัวเตียงออกมา เปิดหยิบสมุดบัญชีธนาคารเล่มหนึ่งส่งให้เธอชุติมณณ์คุกเข่าลงที่หน้าเตียงรับสมุดบัญชี

สองชั่วโมงถัดมา…กริ๊งงง กริ๊งงงง เสียงเรียกเข้าดังขึ้นในโทรศัพท์ของชุติมณณ์ร่างเล็กที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จอยู่ในชุดนอนสายเดี่ยวสุดเซ็กซี่ของน้องสาว รีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู เมื่อเห็นว่าเป็นสายจากปรเมศก์ เธอก็กดรับสายโดยไม่ลังเล“ค่ะ บอส” เสียงหวานดังขึ้นเบาๆ ไม่อยากรบกวนให้มารดากับน้องสาวตื่นเสียงทุ้มอบอุ่นอันคุ้นเคยจากปลายสายดังขึ้นทันที“ผมอยู่ตรงจุดที่คุณส่งโลเคชั่นมา ออกมาหาหน่อย”ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจ เธอรีบแง้มผ้าม่านดู และเห็นรถหรูของเขาจอดอยู่เยื้องๆ บ้านหลังถัดไป เธอรีบก้าวออกจากบ้านทั้งที่ยังอยู่ในชุดนอนของน้องสาวเมื่อปรเมศก์เห็นร่างเล็กเดินออกมาผ่านกระจกมองข้าง เขารีบคว้าเสื้อสูทจากเบาะหลังลงจากรถมาสวมให้ทันที สายตาเหลือบมองกลุ่มวัยรุ่นที่นั่งดื่มกันอยู่หน้าบ้านใกล้ๆ อย่างระวัง ก่อนจะหันมาดุคนตัวเล็กข้างกาย“ทำไมออกมาทั้งที่แต่งตัวแบบนี้”ชุติมณณ์ก้มหน้ามองชุดที่ตัวเองสวมใส่ แล้วตอบอย่างร้อนรน“ขอโทษค่ะ เจ้าขาลืมตัว นี่เป็นชุดนอนของน้องสาว”ปรเมศก์ถอนหายใจ เขายกมือใหญ่ลูบหัวเธอเบาๆ อย่าง