Semua Bab บอสขา... เจ้าขามาอ่อย: Bab 31 - Bab 39

เช้าวันถัดมา ชุติมณณ์ตื่นขึ้นมาในห้องนอนที่ไม่คุ้นเคย เตียงกว้างที่เธอนอนอยู่ทำให้เธอรู้สึกประหม่าเล็กน้อย ก่อนที่เธอจะค่อยๆ ตระหนักว่า นี่ไม่ใช่ห้องของเธอที่คอนโด และไม่ใช่ห้องที่เธอเคยมาพักที่บ้านท่านรองเธอพยายามขยับตัว แต่กลับรู้สึกถึงแรงกอดรัดจากแขนแข็งแรงที่เอวของเธอ ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจ พลางหันกลับไปมองคนข้างกาย เมื่อเห็นว่าเป็นท่านรองไม่ใช่ใครอื่น เธอก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก แล้วค่อยๆ ก้มลงสำรวจตัวเองพบว่าเธอสวมชุดนอนของท่านรองอยู่ ก็พอจะเดาได้ว่าเขาคงเป็นคนเปลี่ยนชุดให้เธอเองแต่เพียงคิดถึงข่าวลือเรื่องการหมั้นของเขา ชุติมณณ์ก็รีบตั้งสติ พยายามดึงแขนเขาออกจากเอวอย่างแผ่วเบา“จะไปไหน” น้ำเสียงงัวเงียดังขึ้นมา ทั้งที่ดวงตาของเขายังคงปิดอยู่“จะไปอาบน้ำค่ะ” เธอตอบเสียงเบา พยายามไม่รบกวนเขา“ยังเช้าอยู่เลย” เขาพ

ดวงตาคมกวาดมองไปรอบห้องแต่งตัวด้วยความไม่พอใจ เขาแบ่งพื้นที่ครึ่งหนึ่งของห้องให้ลูกแมวตัวโตทันทีหลังจากที่พาเธอกลับมาอยู่ด้วยกัน แต่เสื้อผ้าของเธอที่มีอยู่น้อยนิดกลับถูกจัดวางได้เพียงมุมเล็กๆ ของห้องเสื้อผ้าขนาดใหญ่มือหนาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรออกไปยังปลายสายที่เป็นเลขาส่วนตัว รอเพียงครู่เดียว อัมพรก็กดรับสายด้วยน้ำเสียงนอบน้อม“ช่วยจัดการเรื่องเสื้อผ้าให้ลูกแมวของผมด้วยนะครับ ใช้บัตรเครดิตที่ผมให้ไว้ได้เลย งบไม่จำกัดเอาที่มองว่าเหมาะสม” เขาเอ่ยสั่งด้วยน้ำเสียงราบเรียบก่อนจะเสริมเบาๆ ด้วยน้ำเสียงที่ฟังแล้วรู้ว่าเจ้าตัวกำลังอารมณ์ดีเป็นพิเศษ“เดี๋ยวสิ้นปี ผมมีโบนัสพิเศษให้”ภายในวันเดียว ห้องแต่งตัวที่เคยโล่งก็ถูกเติมเต็มไปด้วยเสื้อผ้าผู้หญิงในสไตล์น่ารักสดใส กระเป๋า รองเท้า เครื่องสำอาง ครีมบำรุง น้ำหอม และแม้กระทั่งชุดชั้นใน ทุกอย่างถูกจัดเตรียมอย่างพิถ

ปรเมศก์หันไปเรียกสุทินที่ยืนรออยู่ด้านนอกอย่างใจเย็น“สุทิน ขอเอกสารด้วย”ชลดา ซึ่งยืนมองสถานการณ์อยู่ใกล้ ๆ แสดงสีหน้าขุ่นเคืองและเอ่ยถามลูกสาวด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ“เจ้าขา แฟนแกจะทำอะไร มายุ่งวุ่นวายกับบ้านเราแบบนี้ทำไม”ขณะที่เธอพยายามจะอธิบาย ปรเมศก์กลับพูดแทรกขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ“ขอเวลาไม่นานครับ” เขารับเอกสารจากสุทิน และหันไปกล่าวต่อ“ขอใช้โต๊ะม้าหินหน้าบ้านสักครู่นะครับ”เขาจูงมือชุติมณณ์ไปนั่งด้วยกัน ขณะที่นพรัตน์ เจ้าของบ้านเช่าเดินตามมาด้วยท่าทีเงียบสงบ ส่วนชลดายืนมองจากระยะห่างด้วยสายตาเต็มไปด้วยความสงสัยและความไม่พอใจ“นี่คือโฉนดบ้านหลังนี้ครับ” นพรัตน์วางโฉนดและเอกสารอื่น ๆ ลงบนโต๊ะด้วยท่าทีสงบนิ่ง ปรเมศก์ตรวจสอบเอกสารอย่างละเอียด ก่อนจะหยิบเช็คมูลค่าหนึ่งล้านเก้าแสนบาทออก

พรุ่งนี้จะเป็นวันเปิดตัวสินค้าที่พวกเธอในฝ่ายการตลาดต่างเฝ้ารอ แม้จะไม่ได้ไปหน้างาน มีเพียงฝ่ายมีเดีย ฝ่ายสถานที่ ฝ่ายบริหาร และฝ่ายที่เกี่ยวข้องกับสินค้าเท่านั้นที่ต้องเตรียมพร้อม แต่ชุติมณณ์ก็ตื่นเต้นที่จะได้ชมผลงานทั้งหมดผ่านสื่อออนไลน์งานจะจัดขึ้นที่ห้องบอลรูมของห้างบีเทน ซึ่งเป็นห้างสรรพสินค้าของบริษัท มีแขกสำคัญ ทั้งนักข่าว ดารา และอินฟลูเอนเซอร์สายแม่และเด็กเข้าร่วมมากมายเย็นวันนี้ที่โต๊ะอาหาร…“พรุ่งนี้ไปงานเปิดตัวสินค้าด้วยกันนะครับ” ปรเมศก์เอ่ยชวนระหว่างทานมื้อเย็นชุติมณณ์นิ่งไปเล็กน้อยก่อนตอบ“อย่าเลยค่ะ เจ้าขารอชมผ่านสื่อออนไลน์ดีกว่า” ความมั่นใจที่ยังมีไม่มากพอ ทำให้เธอยังไม่กล้าก้าวออกไปเคียงข้างเขาต่อหน้าคนอื่นปรเมศก์พยักหน้าอย่างเข้าใจ“ไม่เป็นไร ถ้าพร้อมเมื่อไหร่บอกพี่ได้เสมอ” เขากุมมือเธอเบาๆ เพื่อให้กำลังใจ“พรุ่งนี้เสร็จงานเปิดตัว พี่ต้องไปสนามบิน รอบหน้าไปด้วยกันนะครับ พี่ให้อัมพรเตรียมเรื่องเอกสารสำหรับเจ้าขาไว้เรียบร้อยแล้ว” ตั้งแต่มีเธออยู่เคียงข้าง เขารู้สึกว่าตัวเองพูดเยอะขึ้นเรื่อยๆ บางครั้งก็แทบไม่รู้ตัวร่างเล็กชะงักไปเล็กน้อย ก่อนยิ้มตอบรับอย่างออดอ้อ