All Chapters of ยอดชีวาชายาพระราชทาน: Chapter 11 - Chapter 20

เมื่อถึงวันงาน พิธีมากมายก็เริ่มต้นขึ้น จ้าวสวี่ถูกจับแต่งตัวประทินโฉมตั้งแต่เช้า ทำพิธีภายในจวนเล่ออันโหว มีคำกล่าวลาและสั่งสอนไม่กี่คำจากผู้หลักผู้ใหญ่ที่ไม่พ้นกำชับว่าทำอะไรก็ให้คิดถึงหน้าท่านพ่อผู้ล่วงลับและเห็นแก่หน้าผู้ใหญ่ในจวนนี้ สวนเล่ออันโหวก็ไม่ได้พูดอะไรมากมายนอกจากพูดว่าให้นางรักษาตัว ไม่ว่าอะไรเกิดขึ้นนางก็ยังมีจวนเล่ออันโหวหนุนหลังช่างเป็นคำพูดที่เปี่ยมด้วยความปรารถนาดีที่เสแสร้ง...ต่อหน้าผู้คนเขาก็พูดได้ทุกอย่าง แต่พออยู่กันตามลำพังแม้แต่ชายตามองเขายังไม่คิดทำสิ่งที่นางทำได้จึงไม่พ้นก้มหน้ายอมรับ เดินขึ้นเกี้ยวเจ้าสาว โดยมีจ้าวหยวนลูกพี่ลูกน้องสกุลจ้าวเป็นผู้ไปส่งเจ้าสาวด้วยตัวเอง และมีเจิ้งเต๋อเสียงนำอยู่หน้าขบวนพร้อมกับทหารที่เจิ้นเป่ยอ๋องส่งมาคุ้มกันโดยเฉพาะ และพาขบวนเจ้าสาวที่ตระการตาออกจากเมืองหลวง ท่ามกลางสายตาของคนทั้งเมืองจ้าวสวี่ลอบมองผู้คนมากมายผ่านม่านที่พลิ้วไหว ผู้คนมากมายยิ้มยินดี แต่ภายในใจของนางกลับว่างเปล่า ต่อให้เป็นการแต่งงานที่เต็มไปด้วยเบื้องหลังมากมาย แต่ในชีวิตของสตรีก็ใช่ว่าจะมีโอกาสแบบนี้หลายครั้งเสียที่ใดกัน สิ่งที่จ้าวสวี่นึกเสียดายหาใช่ก

ระหว่างการเดินทาง ต่อให้เจิ้นเป่ยอ๋องจะเตรียมม้าและขบวนรถม้าที่แข็งแกร่งสักเพียงใดมาให้ แต่เพราะคนที่อยู่ในเกี้ยวเป็นสตรี จะดันทุรังเดินทางอย่างไม่แวะพักย่อมเป็นไปไม่ได้ เจิ้งเต๋อเสียงที่ทำหน้าที่ดูแลขบวนเจ้าสาวก็ไม่คิดทรมารสตรีจนเกินไป หากคุณหนูจ้าวเหนื่อยก็สามารถแวะพักให้ได้เสมอ แต่นางก็ไม่เคยคิดบ่นแม้แต่ครึ่งคำ ทว่าสาวใช้ของนางกลับเป็นปากแทนเจ้านาย “เดินทางแบบนี้คุณหนูเหนื่อยแวะพักได้หรือไม่เจ้าคะ” “โหมเดินทางแบบนี้สุขภาพของคุณหนูจะแย่เอาได้” “หากไม่มีเมืองให้แวะพัก จะนอนกลางทางเช่นนี้จะปลอดภัยหรือ” “อาหารที่มีเกรงว่าคุณหนูจะไม่ถูกปาก” คำอ้างมากมายที่เจิ้งเต๋อเสียงได้ยินก็นึกขัน คนที่ใช้ชีวิตอย่างยากลำบากมาโดยตลอด จะกล้าบ่นกับเรื่องพวกนี้หรือ…คนที่อยากบ่นคงเป็นสาวรับใช้ผู้นี้มากกว่าผู้เป็นนายเสียกระมัง แต่ยิ่งได้ยินกับหู ได้เห็นกับตา เจิ้งเต๋อเสียงก็อดนึกถึงคำพูดของกู้เหิงก่อนออกเดินทางไม่ได้ ‘จับตาดูสาวใช้ของจ้าวสวี่ให้ดี’ เจิ้งเป่ยอ๋องคงรู้อะไรมาแน่ ๆ จึงได้สั่งเอาตั้งแต่เนิ่น ๆ

ในสถานที่ที่ไม่คุ้นเคย ในสถานการณ์ที่ไม่รู้ว่าควรต้องรู้สึกอย่างไรยิ่งบีบให้จ้าวสวี่ตัวเล็กลงราวกับต้นไม้ใบหญ้าที่ถูกพัดมาเรื่อย ๆ ตามแรงลมจากเมืองหลวงจนมาถึงเจิ้นเป่ยเหตุการณ์มากมายเกิดขึ้นจนจ้าวสวี่ตั้งตัวไม่ทัน นางถูกส่งมาแต่งงาน แต่กลับมาเห็นโศกนาฏกรรม เหตุการณ์ก่อนหน้านี้ยังติดตา ถึงไม่รู้ที่มาที่ไปแต่ย่อมไม่ใช่เรื่องธรรมดาแน่ ๆ แต่ก็อาจกล่าวได้ว่านางยังโชคดีที่รักษาชีวิตอันไร้ค่าของตัวเองเอาไว้ได้ ไม่ทำให้สกุลจ้าวเสียเรื่องอย่างน้อยก็ยังโชคดีที่เจิ้นเป่ยอ๋องส่งทหารมีฝีมือมาคุ้มกันนางจนทำให้รอดชีวิตมาได้“คุณหนูจ้าว”!!!เสียงที่ดังขึ้นทำให้จ้าวสวี่ตกใจขึ้นมาอีกหน นางมองเงาที่ฉาบอยู่บนประตูห้อง“ข้าเอง…เจิ้งเต๋อเสียง”เมื่อรู้ว่าคนที่มาหาคือใคร จึงได้คลายความกังวล และเดินไปเปิดประตูห้อง“คุณชายเจิ้ง”“วันนี้เกิดเรื่อง ท่านคงจะกลัวไม่น้อยกระมัง”นางมิได้ตอบอะไร แต่การเงียบก็เหมือนดั่งคำตอบที่ชัดเจนที่สุด“วันนี้มีโจรป่า ตั้งใจจะดักปล้นขบวนเจ้าสาว แต่วางใจได้…เจิ้นเป่ยอ๋องจัดการเรียบร้อยแล้ว”“เป็นเช่นนั้นเอง” เรื่องวุ่นวายในวันนี้ก็เพราะมีโจรป่าหมายจะปล้นชิงขบวนเจ้าสาว“ท่านอ๋อง

เมื่อถึงฤกษ์ยามอันเป็นมงคล ทั่วทั้งเจิ้นเป่ยก็ต่างเฝ้ารอพิธีวิวาห์ของเจิ้นเป่ยอ๋อง ขบวนเจ้าสาวเคลื่อนมายังอำเภอเหลียนเซียง อำเภอหลักที่เป็นที่ตั้งของจวนอ๋อง สองข้างทางเต็มไปด้วยชาวบ้านที่เซ็งแซ่หน้าจวนอ๋อง เจิ้นเป่ยอ๋องในอาภรณ์สีแดงเข้มยืนสงบนิ่ง เบื้องหลังยังมีพี่น้องทหาร และญาติมิตรที่มาร่วมยินดีในงานมงคลครั้งนี้ กระทั่งเกี้ยวเจ้าสาวมาอยู่ต่อหน้า เจิ้นเป่ยอ๋องจึงได้ก้าวเข้าไปเลิกม่านเกี้ยวด้วยตัวเองจ้าวสวี่ที่นั่งอยู่ในเกี้ยว มองผ่านผ้าโปร่งก็เห็นมือกร้านที่ถูกยื่นเข้ามา ท่านอ๋องมิได้พูดสิ่งใด นางเองจึงทาบทับมือของนางลงบนฝ่ามือของเขาแล้วก้าวลงจากเกี้ยวเจ้าสาวหลังจากผ่านเรื่องราวมากมายมาได้จ้าวสวี่คิดว่าในชีวิตนี้คงไม่มีสิ่งใดทำให้นางประหม่าได้อีกแล้ว ทว่านางก็คิดผิด ตั้งแต่เมื่อลงจากเกี้ยวนางก็เต็มไปด้วยความประหม่า โชคดีที่มีผ้าคลุมหน้าไม่เช่นนั้นคงได้ทำท่านอ๋องขายหน้าแล้วก็เป็นได้ส่วนพิธีต่าง ๆ นั้นก็เริ่มต้นตั้งแต่หน้าประตูจวน จ้าวสวี่ต้องข้ามกระถางไฟเพื่อเผาสิ่งชั่วร้าย เหยียบอานม้าเพื่อสื่อถึงความสงบสุข แล้วเดินตรงไปยังโถงพิธีท่านอ๋องสูญเสียบิดาไปแล้ว ซ้ำมารดาก็มิได้มาร่วมง

เช้าวันใหม่เริ่มต้นขึ้นแล้ว จ้าวสวี่เดิมทีไม่ใช่คนขี้เกียจนอนตื่นสาย แต่เพราะเมื่อคืนกว่านางจะข่มตาให้หลับได้ก็เกือบสว่าง ยามที่ลืมตาขึ้นมาแล้วพบว่าทั้งห้องสว่างเพราะแสงจากด้านนอกส่องเข้ามาแล้วนางจึงตื่นตกใจ รีบลุกขึ้นจากเตียงขึ้นมาในทันที พอหันมองข้างกายก็ไร้ร่างของบุรุษที่นอนร่วมเตียงกัน เมื่อเอื้อมมือไปสัมผัสก็พบว่าที่ว่างข้าง ๆ เริ่มเย็น แสดงว่าท่านอ๋องออกไปนานแล้ว ซ้ำยังไม่คิดปลุกนางขึ้นมา...“พระชายาตื่นแล้วหรือเจ้าคะ”ตื่นได้ไม่นานก็มีสาวใช้คนหนึ่งถืออ่างน้ำเข้ามาด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม จ้าวสวี่ก็ขานรับ มองการกระทำของบ่าวผู้นี้อย่างสนใจ“ท่านอ๋องให้ข้าน้อยมาดูแลท่าน มาเถอะเจ้าคะ”จ้าวสวี่ยังไม่ทันจะได้เอ่ยปาก สาวใช้อีกคนก็เข้ามาพร้อมกับถาดอาภรณ์ชุดใหม่ที่ถูกจัดเตรียมเอาไว้ให้เป็นอย่างดี“พระชายา นี่คือชุดที่ท่านอ๋องเตรียมเอาไว้ให้ มาเปลี่ยนกันเถอะเจ้าค่ะ”จ้าวสวี่มองการปรนนิบัติจากเหล่าสาวใช้ เมื่อวานนี้นางยังเป็นจ้าวสวี่ที่ถูกส่งมาสมรสเพื่อตระกูล มาวันนี้นางกลายเป็นชายาของเจิ้นเป่ยอ๋องเต็มตัวเสียแล้ว“พวกเจ้าชื่ออะไรกันหรือ”“ข้าน้อยหลินเม่ยหลิงเจ้าค่ะ”“ส่วนข้าจางซิ่วอิง”“เม่ยหลิ