All Chapters of ยอดชีวาชายาพระราชทาน: Chapter 1 - Chapter 10

เมื่อครั้งปฐมฮ่องเต้รวบรวมดินแดนที่แบ่งแยกกลับมาเป็นปึกแผ่น ในครั้งนั้นได้แต่งตั้งให้แม่ทัพผู้สร้างความดีความชอบให้เป็นอ๋องต่างแซ่ มีศักดินาปกครองดินแดนต่าง ๆ เพื่อความสงบสุขของแผ่นดินวันเวลาล่วงเลยมาหลายทศวรรษ อ๋องต่างแซ่ที่ได้รับการสืบทอดตำแหน่ง จากที่ได้รับความไว้วางพระทัยพระราชทานดินแดนศักดินาให้ปกครอง กลับแปรเปลี่ยนเป็นความคลางแคลงพระทัยเพราะอ๋องต่างแซ่พวกนั้นเริ่มแข็งแกร่ง แต่ราชสำนักกลับอ่อนแอ...ดินแดนต้าจิ้นมีอ๋องต่างแซ่อยู่สี่แซ่ เว่ย หรง เสิ่น และกู้ อ๋องต่าง ๆ ไม่ได้ยุ่งย่ามในราชสำนัก มีโอกาสสร้างผลงานตามวาระ แต่อ๋องที่สร้างผลงานโดดเด่นมาโดยตลอดนั้นคือเจิ้นเป่ยอ๋องกู้เหิง...อ๋องแซ่กู้ที่ขับไล่ศัตรูต่างแคว้น และไล่ปราบศัตรูช่วงชิงดินแดนทางเหนือมาให้ต้าจิ้นจนเปิดเส้นทางการค้าใหม่ ทำให้ต้าจิ้นมั่งคั่งเป็นเท่าทวี จนทั่วทั้งแผ่นดินต่างขานนามเจิ้นเป่ยอ๋องว่าเก่งกล้ามากความสามารถทว่าหลังจากนั้นคำเล่าลือของเจิ้นเป่ยอ๋องก็ค่อย ๆ เปลี่ยนไป คนไม่ได้สนใจความกล้าหาญของเจิ้นเป่ยอ๋องอีกต่อไปแล้ว เพราะมีคนนำไปพูดต่อ ๆ กันว่าท่านอ๋องนั้นกระหายเลือด เพราะเกิดและเติบโตในสนามรบจึงทำให้เป็น

จ้าวสวี่ก้าวเท้ากลับมาที่จวนอันเล่อโหวอีกครั้ง เมื่อประตูบานใหญ่เปิดออกความทรงจำอันเลือนรางก็ค่อย ๆ กลับมาชัดเจนขึ้นมันไม่ใช่ความทรงจำที่ดีอะไร แต่ก็ถือว่าเป็นช่วงเวลาหนึ่งที่นางได้อยู่อย่างสบาย เป็นคุณหนูในจวนขุนนาง ก่อนที่จะถูกขับไล่ไสส่งออกไปไม่ต่างจากคนไร้ค่าพร้อมกับผู้เป็นมารดาทว่าในวันนี้คนในจวนเล่ออันโหวกลับมองนางต่างออกไปสายตายังคงเย้ยหยันหยามเกียรติ แต่กลับเสแสร้งว่ายินดีที่นางหวนกลับมาเพียงเพราะนางมีผลประโยชน์ให้กับจวนแห่งนี้เล่ออันโหวเป็นตำแหน่งที่ได้รับพระราชทานมาตั้งแต่เมื่อครั้งปฐมฮ่องเต้ ท่านปู่ของนางเป็นแม่ทัพมีความสามารถ เป็นหนึ่งในขุนพลที่รวบรวมแผ่นดินกลับมาเป็นหนึ่งเดียวกันอีกครั้ง ด้วยความดีความชอบอันยากจะพรรณนาจึงได้แต่งตั้งให้เป็นเล่ออันโหวและให้ทายาทสืบทอดตำแหน่งได้ สกุลจ้าวเลยเป็นที่นับหน้าถือตา ทว่าหลัง ๆ มากลับพบสถานการณ์ที่ยากลำบากเพราะค่อย ๆ ถูกลดทอนอำนาจในมือไปเรื่อย ๆท่านปู่ของจ้าวสวี่เป็นแม่ทัพ คุมทหารเรือนแสน ทว่าเมื่อผลัดแผ่นดินฮ่องเต้พระองค์ใหม่ก็ค่อย ๆ เรียกคืนทหารเหล่านั้น พอสิ้นท่านปู่มาสมัยท่านพ่อ อาจเพราะบิดาของนางไม่ได้สนใจเรื่องการรบ และสง

“จ้าวสวี่เป็นบุตรสาวที่เกิดจากสตรีแซ่เกา เป็นหลานของอดีตรองเจ้ากรมกลาโหมที่ต้องโทษประหารไปพร้อมกับชินอ๋อง ญาติพี่น้องอื่น ๆ ก็พลอยเดือดร้อนไปด้วย ได้ยินว่าสกุลจ้าวถึงขั้นส่งนางกับมารดาไปอยู่ยังบ้านที่ชนบทเพราะอับอายที่มีคนจากตระกูลทรยศอยู่ในจวน” เว่ยจงองครักษ์ข้างกายเจิ้นเป่ยอ๋องรายงานภูมิหลังของว่าที่พระชายาอย่างถ้วนถี่อีกครั้ง หลังจากราชโองการสมรสพระราชทานมาส่งยังหน้าจวนอ๋องก่อนหน้านี้พอจะมีข่าวเลื่องลือมาบ้างว่าฮ่องเต้จะจับสตรีในจวนขุนนางมาตบแต่งกับเจิ้นเป่ยอ๋อง เพราะอยากถ่วงดุลอำนาจที่มากมายของเจิ้นเป่ยอ๋อง แม้ว่าจะมีเรื่องที่น่าสงสัยก็ตามที“หากพระประสงค์คือระแวงในอำนาจของท่านอ๋อง ไยไม่ส่งองค์หญิงหรือท่านหญิงสักคนมาสมรสเล่า นั่นไม่เท่าดึงเจิ้นเป่ยอ๋องไปเป็นคนในครอบครัวหรอกหรือ” เว่ยอี้น้องชายฝาแฝดเว่ยจงจึงถามอย่างตรงไปตรงมา ว่าหากฮ่องเต้ประสงค์เช่นนั้นก็มิวิธีที่ง่ายและตรงไปตรงมากว่านี้มิใช่หรือ“คิดง่ายเกินไป...หากเป็นเช่นนั้นก็เหมือนหาความชอบธรรมให้ข้าชิงบัลลังก์ เขาไม่ทำเช่นนั้นหรอก อีกอย่างสตรีสูงส่งพวกนั้นเป็นดั่งของล้ำค่า แล้วจะมอบของล้ำค่าให้คนโหดเหี้ยมอำมหิตเช่นข้าได้อย่

เมื่อได้รับฤกษ์ที่เหมาะสม ไม่นานเหล่าชาวเมืองก็ต้องตื่นตะลึงกับขบวนสินสอดที่ทอดยาวไปทั่วทั้งถนน งานสมรสพระราชทานที่ลือลั่นไปทั้งแว่นแคว้นถูกพูดถึงอีกครั้งเมื่อเห็นขบวนส่งสินสอดที่ยาวจนสุดสายตา หีบมากมายวางเรียงตั้งแต่ประตูจวนอันเล่อโหวยาวไปจนสุดถนน นั่นคือสินสอดที่เจิ้นเป่ยอ๋องเตรียมให้กับว่าที่พระชายาผู้ที่ส่งสินสอดนั้นก็คือเจิ้งเต๋อเสียง สหายสนิทของเจิ้นเป่ยอ๋อง หมอเทวดาจากสกุลเจิ้ง ตระกูลของอดีตหมอหลวงผู้เลืองชื่อ แต่ออกจากราชสำนักและไปยังดินแดนเจิ้นเป่ยตั้งแต่สมัยรุ่นปู่ ซึ่งต่อให้อดีตฮ่องเต้หรือฮ่องเต้องค์ปัจจุบันจะขอร้องให้ลูกหลานสกุลเจิ้งกลับมารับตำแหน่งหมอหลวงในราชสำนักก็ไม่มีผู้ใดตอบรับ ยิ่งทำให้ชื่อเสียงของตระกูลหมอแห่งเจิ้นเป่ยระบือไกล ทั้งความสามารถที่ยากจะหาใครเทียบ และความหยิ่งผยองยากจะหาใครเทียมกระนั้น เพราะงานสมรสของเจิ้นเป่ยอ๋องก็ทำให้เจิ้นเต๋อเสียง ผู้นำสกุลเจิ้ง ท่านหมอใหญ่แห่งเจิ้นเป่ยมายังเมืองหลวงได้ เพราะเจิ้นเป่ยอ๋องให้นำสินสอดมามอบให้กับเล่ออันโหวเมื่อมาถึงก็ได้รับการต้อนรับเป็นอย่างดี คนที่ได้รับมอบหมายก็จัดแจงยื่นบัญชีสินสอดให้กับอันเล่อโหวด้วยท่าทีสุขุม

“นี่ ๆ จับข้าที”“เรื่องมาก ลำบากแล้วยังจะตามมา” เจิ้นเป่ยอ๋องบ่นผู้เป็นสหาย เอื้อมมือไปจับเจิ้งเต๋อเสียงที่ทรงตัวอยู่บนกำแพงจวนอันเล่อโหวอย่างทุลักทุเล ก่อนจะพากันปีนไปยังต้นไม้ใหญ่ข้าง ๆ กำแพง อาศัยร่มเงาจากกิ่งไม้เป็นที่กำบัง“ก็ใครเล่าบอกว่าจะไม่มา แต่สุดท้ายก็ลากข้ามาแบบนี้น่ะ!”“ชู่…เงียบ ๆ หน่อย ประเดี๋ยวก็มีคนเห็นพอดี” เอ่ยปรามคนที่เสียงดัง ก่อนจะชี้ไปยังเรือนหลังหนึ่งที่อยู่ในระยะสายตา “นางอยู่เรือนนี้แน่นะ”“แน่นอนวันนี้ข้าแอบหลอกถามบ่าวในจวนมาแล้ว”“เรื่องพวกนี้ล่ะเก่งเสียจริง”“ข้ามันก็เก่งแต่เรื่องพิเรนทร์ ๆ แบบนี้แหละ แล้วท่านอ๋องจะเชื่อคำยุของข้าทำไมกันเล่า”“เพราะหากข้าไม่มา เจ้าก็พูดไม่หยุด ข้ารำคาญเลยมาให้จบ ๆ ไป”“อ้อ เป็นแบบนี้นี่เอง”“ชู่~” เป็นอีกครั้งที่เจิ้นเป่ยอ๋องส่งสัญญาณให้เจิ้งเต๋อเสียงเงียบ เพราะที่เรือนหลังนั้นมีการเคลื่อนไหวสาวใช้นางหนึ่งถืออ่างน้ำร้อนมาส่งให้กับคุณหนูของจวน แต่ก็น่าแปลกที่ทั้งเรือนมีเพียงนางและสาวใช้เพียงหนึ่งคนอีกทั้งสาวใช้นางนั้นก็ดูไม่ได้เคารพคุณหนูของจวนเสียเท่าใดนัก...นางเพียงถืออ่างน้ำเข้าไปยังด้านในแล้วกลับออกมา ไม่ได้อยู่จัด