All Chapters of ยอดชีวาชายาพระราชทาน: Chapter 21 - Chapter 30

ท่านอาสะใภ้ผู้นี้มาจากสกุลหาน หานอวี้เจิน เป็นบุตรสาวของพ่อค้าที่มั่งมีในเมืองเหลียนเซียวแห่งนี้ ตบแต่งเข้าจวนอ๋องก็เพื่อครอบครัวจะได้มีเส้นสายเข้ารับราชการได้ ซึ่งอดีตท่านอ๋องผู้เฒ่าก็ช่วยเหลือครอบครัวสะใภ้ผู้นี้ไปไม่ใช่น้อย น้องชายของนางต่างได้รับราชการในเมืองหลวง เหล่าลูกหลานก็ได้รับราชการอยู่ในเมืองต่าง ๆ ต่อให้เป็นตำแหน่งเล็ก ๆ แต่ก็เป็นบันไดแห่งการไต่เต้าขึ้นที่สูงในวันข้างหน้าหากจะอ้างว่าเลี้ยงดูท่านอ๋องมา แต่เทียบกับบุญคุณของจวนอ๋องที่มอบให้แก่นางแล้วก็ถือว่าไม่มีอะไรติดค้าง แต่กลับอ้างตนในจวนอ๋องบ่อยครั้งก็ถือว่านางปรารถนาในอำนาจยศศักดิ์ คล้ายคนที่อยากเติมเต็มความปรารถนาของตนนางหานเกิดมาในครอบครัวมีอันจะกินไม่ขาดแคลนเงินทอง แต่ไร้อำนาจบารมี สิ่งที่นางปรารถนาจึงไม่พ้นเป็นการนับหน้าถือตาอยากให้คนยำเกรงทั้งหมดนี่ล้วนเป็นการวิเคราะห์จากสิ่งที่จ้าวสวี่รู้ผ่านสาวใช้ทั้งสอง ที่อยู่ในจวนอ๋องมาหลายปี และมักเห็นนางหานมาที่นี่บ่อยครั้ง หากคนไม่รู้คงคิดว่าท่านอาสะใภ้เป็นมารดาของท่านอ๋องแล้วกระมังแต่นั่นก็ไม่สำคัญเท่านางจะรับมือกับนางหานผู้นี้อย่างไร“ท่านอาสะใภ้” จ้าวสวี่กล่าวทักทายผ

เจิ้นเป่ยอ๋องกลับเข้าจวนอ๋องในช่วงเย็นย่ำ ทว่าการกลับเข้าจวนในครานี้แตกต่างจากทุกครั้ง อาจเพราะในจวนมีสตรีอีกคนที่คอยอยู่ ซ้ำยังจัดแจงทุกอย่างคอยต้อนรับเอาไว้พร้อมสรรพชายาของเจิ้นเป่ยอ๋องเมื่อเห็นว่าผู้เป็นสามีเช่นตนกลับมาแล้วก็เร่งรุดมาต้อนรับ ช่วยจัดแจงอย่างรู้หน้าที่ต่อให้เป็นบุตรสาวที่ถูกเลี้ยงอย่างส่ง ๆ แต่ก่อนจะแต่งเข้าจวนอ๋องทางสกุลจ้าวก็คงบ่มเพาะมาไม่ใช่น้อยเพื่อไม่ให้ต้องมาขายหน้าที่นี่กู้เหิงมองคนที่กำลังนำผ้าสะอาดมาเช็ดมือให้แก่ตน และเอ่ยถึงเรื่องในวันนี้ขึ้นมา “พี่ชายของเจ้าข้าส่งกลับไปแล้ว”“รบกวนท่านอ๋องแล้ว ที่ผ่านมาเขาสร้างความรำคาญให้ท่านอ๋องไม่น้อย”“สร้างความรำคาญหรือ...” กู้เหิงทวนคำพูดของจ้าวสวี่ ไยนางจึงคิดว่าตนรำคาญคนสกุลจ้าวผู้นั้น ทั้ง ๆ ที่ความจริงหากไม่นับเรื่องระหว่างเดินทางการพบหน้าคนผู้นั้นก็ถือว่ามีไม่กี่ครั้ง แต่ละครั้งก็พูดกันไม่กี่คำ ทว่านางก็ไม่คิดพูดอะไรอีก หันไปสั่งสาวใช้ให้เอาอ่างล้างมือไปเก็บเสียกู้เหิงจึงได้แต่เก็บความสงสัยนี้เอาไว้ แล้วหันไปสนใจเรื่องอื่นเพราะวันนี้ชายาของตนวุ่นวายไปที่นั่นที่นี่ไม่พักเช่นกัน“วันนี้สนุกหรือไม่เล่า...”“เจ้

กู้เหิงตื่นขึ้นมาก็เห็นว่าทุกอย่างพร้อมสรรพโดยไม่ต้องเอ่ยปาก และตระหนักว่าชีวิตของตัวเองเป็นระเบียบถ้วนถี่มากกว่าแต่ก่อนเพียงใดตั้งแต่ตื่นลืมตาขึ้นมา อ่างน้ำก็พร้อมอยู่ข้างกาย อาภรณ์ชุดใหม่ที่อบจนหอมฟุ้งมาอย่างดีก็ถูกจัดเตรียมเอาไว้ให้ อาหารเช้าที่มีพร้อมสรรพก็ถูกเตรียมเอาไว้โดยไม่ต้องเอ่ยปากเรียกบุรุษที่แต่งภรรยาแล้วเป็นเช่นนี้เอง...แม้ว่าผู้เป็นภรรยาจะมาให้เห็นหน้าเพียงครู่แล้วหายลับไป เป็นอย่างนี้ตลอดทั้งวัน และเป็นเช่นนี้ทุกวันก็ตามทีจ้าวสวี่จะมาให้กู้เหิงเห็นหน้าก็ยามที่ต้องร่วมโต๊ะอาหาร รับอาหารเสร็จนางก็อยู่คอยว่าตนจะเอ่ยปากสั่งอะไรหรือไม่ หากไม่มีสิ่งใดนางก็ปลีกตัวไปจัดการธุระของตัวเองในจวนอ๋อง ซึ่งหากจะพูดให้ถูกต้องพูดว่าเป็นธุระของจวนอ๋องที่นางรับไปดูแลเสียมากกว่าส่วนเรื่องของบ้านท่านอารอง หลังจากเกิดเรื่องในวันนั้น ท่านอาสะใภ้ของกู้เหิงก็ได้ออกไปดูแลกิจการห้างร้านของตน ส่วนผู้เป็นสามีที่หน้าบางก็เอาแต่ซ่อนตัวอยู่ในจวนไม่รับแขก อาจจะต้องให้เวลาท่านอารองของตนทำใจเสียหน่อย แต่เพราะแบบนี้บ้านรองเลยเลิกมายุ่มย่ามในจวนอ๋อง อาจจะมีบ้างที่ท่านอาสะใภ้จะแวะเวียนมา แต่มิได้มาเพื่

การใช้ชีวิตโดยมีอีกคนร่วมจวนนั้นค่อย ๆ กลายเป็นความเคยชินของกู้เหิง จนตอนนี้เขาอนุญาตให้จ้าวสวี่เข้าออกห้องตำราที่เป็นทั้งที่นอน และที่ทำงานของตน โดยไม่อนุญาตให้บ่าวหรือสาวใช้คนใดเข้าไปวุ่นวาย ด้วยตระหนักว่าอย่างไรเสียให้นางเข้าไปก็ดีกว่าให้คนอื่นไปยุ่มย่ามดังนั้นชีวิตสามีภรรยาแม้จะดูแปลกแต่ก็ไม่ถือว่าประหลาดเกินไปนักในตอนนี้ที่นางกำลังนั่งฝนหมึก และกู้เหิงกำลังเขียนรายงานทางทหารก็กลายเป็นเรื่องปกติธรรมดาไปเสียแล้ว“จ้าวสวี่” กู้เหิงเอ่ยโดยยังไม่ละสายตาไปจากตัวอักษรที่กำลังจะเขียน“เจ้าคะ”“ที่นี่อากาศหนาว ให้สาวใช้หาคนตัดชุดให้ตัวเองใหม่สักสองสามชุด จะได้ไม่ต้องอุดอู้อยู่แต่ในเรือน”“ท่านอาสะใภ้เคยพูดเอาไว้แล้วเจ้าค่ะ แต่ข้ามีเรื่องที่ต้องเรียนรู้ในจวนอีกเยอะจึงได้แต่เอ่ยปัดไป”“ก็หาวันว่างไปจัดการเสีย อย่างไรก็เป็นพระชายาเจิ้นเป่ยอ๋อง ย่อมมีคนเชิญเจ้าไปร่วมงานบ่อย ๆ ถึงเวลานั้นจะได้ไม่ต้องไปทนหนาว”เรื่องพวกนี้หาใช่เรื่องแปลกใหม่ นางอยู่ที่นี่ย่อมมีคนอยากเข้าหา เตรียมตัวเอาไว้ก่อนย่อมเป็นเรื่องที่เหมาะสม“เจ้าค่ะ”“ส่วนเรื่องเงินก็จัดสรรเอาที่คิดว่าควร อย่างไรบัญชีจวนอ๋องเจ้าก็เป็

เมื่อเตรียมทุกอย่างพร้อมสรรพ เทียบเชิญก็มาถึงมือจริง ๆ ดังนั้นยามที่ได้เห็นคำเชิญ จ้าวสวี่จึงไม่ได้แสดงทีท่าใด เพียงแต่ไปถามท่านอ๋องว่าหากถึงวันงานแล้วจะว่างหรือไม่ ซึ่งท่านอ๋องก็ยากจะให้คำตอบ“เวลาของข้าไม่แน่นอน ต้องดูด้วยว่าในกองทัพมีเรื่องด่วนอะไรไหม เอาเป็นว่าเจ้าล่วงหน้าไปก่อน หากทางข้าไม่มีงานติดพันใดข้าจะไปรับเจ้ากลับด้วยตัวเอง”“เจ้าค่ะ”เมื่อได้ยินดังนั้น จ้าวสวี่ก็ไม่คิดรบกวนเวลาทำงานของท่านอ๋อง นางหันหลังกลับเพื่อเดินออกจากห้องตำรา ทว่าท่านอ๋องก็เรียกรั้งตัวนางเอาไว้“เดี๋ยวก่อน”คนที่ถูกรั้งตัวเอาไว้ก็หันกลับไปมองท่านอ๋องที่ยกยิ้มตรงมุมปาก ก่อนจะยกกล่องอาหารขึ้นมาวางบนโต๊ะ และเชื้อชวนให้นางเข้าไปใกล้ ๆ“ปลารากบัวหอมหมื่นลี้จากภัตตาคารเทียนเชียง”คนที่ได้ยินก็ตาลุกวาว มองอาหารตรงหน้าสลับกับคนที่นำมันมาให้“ข้าผ่านไปพอดีเลยแวะซื้อมาให้เจ้า เอาไปสิ”“ขอบคุณท่านอ๋อง” คนที่ได้ของอร่อยตอบรับด้วยรอยยิ้ม “แล้วท่านอ๋องไม่กินด้วยกันหรือ”“...”“ข้าไปให้บ่าวจัดสำรับให้ดีกว่าแล้วมากินด้วยกัน”“อือ”กู้เหิงไม่คิดขัดหรือนึกแย้งอะไร ไม่นานมื้ออาหารมื้อเล็ก ๆ ระหว่างตนและจ้าวสวี่ก็เริ่มต