บทที่11 หยิกหลังจากสิงหราชออกจากบ้านไปทำงานที่คาสิโน ใยไหม ก็ทำตัวเป็นเหมือนเงาตามตัวของ น้ำหวาน เธอไม่ยอมปล่อยให้หลานคลาดสายตาแม้แต่วินาทีเดียว แม้แต่ตอนจะลงมาเอาขวดนมที่ห้องครัว เธอก็ต้องอุ้มหลานแนบอกไว้แน่น เพราะความหวาดระแวงว่าภัยเงียบในบ้านหลังนี้จะจู่โจมหลานสาวเธออีกตอนไหนขณะที่กำลังจะเดินผ่านโถงนั่งเล่นเพื่อกลับขึ้นชั้นบน เสียงแหลมเล็กของ เจนนี่ ก็ดังขัดขึ้นมาเสียก่อน"อุ๊ย ตายจริง จะรีบเดินไปไหนล่ะคะใยไหม?" เจนนี่ที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหรูเคียงข้างคุณจินตนาเอ่ยขึ้น แววตาที่มองมาเต็มไปด้วยความจิกกัด "แหม กลัวหลานหายขนาดนั้นเลยเหรอ ถึงได้อุ้มไว้ไม่วางแบบนั้นน่ะ"น้ำหวานที่ซุกหน้าอยู่กับไหล่ของน้าสาว ทันทีที่ได้ยินเสียงเจนนี่ ร่างเล็กๆ ก็เริ่มสั่นเทา มือป้อมๆ กำเสื้อของใยไหมไว้แน่นจนเห็นรอยย่น"น้ำหวานซนค่ะ ไหมเลยต้องดูแลใกล้ชิดหน่อย" ใยไหมตอบเสียงเรียบ พยายามคุมอารมณ์ไม่ให้สั่นตามหลาน"ซนจนมีรอยเขียวรอยช้ำไปทั้งตัวเลยหรือเปล่าจ๊ะ?" เจนนี่แสร้งถามด้วยน้ำเสียงสงสารแต่แฝงความสะใจ "เด็กวัยนี้เนี่ยนะ ยิ่งอุ้มยิ่งโอ๋แกก็ยิ่งสำออย มาหาพี่นี่มาน้ำหวาน มาให้พี่เช็กดูหน่อยสิว่าซนจนเจ็
Read more