หนี้รักนายมาเฟีย

บทที่1 ใยไหมบรรยากาศวันรับปริญญาที่มหาวิทยาลัยชื่อดังดูสดใสและเต็มไปด้วยรอยยิ้ม ใยไหม ในชุดครุยสีน้ำเงินขลิบทองดูโดดเด่นสะดุดตา ใบหน้าสวยหวานที่แต่งแต้มเพียงบางเบายิ่งขับเน้นความบริสุทธิ์ของสาววัย 23 ปีให้ดูน่ามองจนเพื่อนๆ แซวกันไม่หยุด“อีไหม! สวยขนาดนี้ เตรียมตัวรับดอกไม้จากหนุ่มๆ จนกล้ามขึ้นแน่มึง” มิ้น เพื่อนสาวสุดซ่าพูดขึ้นพร้อมกับจัดทรงผมให้เพื่อน“โอ๊ย! หนุ่มที่ไหนจะกล้ามึง ทรงอีไหมมันทรงแม่พระ เรียนไปเลี้ยงหลานไป หนุ่มๆ กระเจิงหมด” กาน พูดขำๆ พลางหยิบกล้องขึ้นมาเตรียมถ่ายรูปกลุ่ม โดยมี แก้ว เพื่อนสาวอีกคนยืนโพสท่ารออยู่ข้างๆ“พวกมึงก็พูดไป กูแค่อยากเรียนให้จบ จะได้หางานดีๆทำและเลี้ยงน้ำหวานได้เต็มที่สักที” ใยไหมยิ้มตอบด้วยแววตาแห่งความหวังแต่แล้วเสียงเล็กๆ ที่คุ้นเคยก็ดังแทรกฝูงชนเข้ามา “น้าไหมมมมม! น้าไหมขาาาา หนูมาแย้วค้าาา!”ร่างกลมป้อมของ น้องน้ำหวาน เด็กหญิงวัย 2 ขวบเศษในชุดกระโปรงลายลูกไม้สีชมพู วิ่งเตาะแตะฝ่าฝูงชนตรงมาหาใยไหมด้วยความเร็วเท่าที่ขาเล็กๆ จะอำนวย ใยไหมตาโตด้วยความดีใจรีบก้มลงอ้าแขนรับร่างนุ่มนิ่มของหลานสาวเข้ามากอดแนบอก“น้ำหวาน! มาได้ยังไงคะ” ใยไหมหอมแก้

บทที่3 ค่ำคืนแห่งความเจ็บปวดNCเมื่อก้าวเท้าเข้าสู่คฤหาสน์อัครเดชโภคิน ใยไหม รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังเดินเข้าสู่เขาวงกตที่มองไม่เห็นทางออก แม่บ้านหลายคนยืนเรียงแถวรอรับคำสั่งอย่างเป็นระเบียบ บางส่วนรีบเข้ามาช่วยถือกระเป๋าและของใช้เด็กอ่อนด้วยท่าทางนอบน้อม แต่สายตาที่พวกเขามองมายังใยไหมนั้นมีทั้งความสงสัยและความเวทนาปะปนกันสิงหราช เดินนำขึ้นไปยังชั้นบนสุดของบ้าน ซึ่งเป็นพื้นที่ส่วนตัวที่อนุญาตให้เพียงคนสนิทเท่านั้นที่ขึ้นมาได้ เขาเปิดประตูบานคู่ขนาดใหญ่เผยให้เห็นห้องนอนที่กว้างขวางและหรูหราจนน่าใจหาย"พาเด็กไปจัดการให้เรียบร้อย แล้วอย่าให้ฉันรอนาน" ลีโอสั่งเสียงเข้มก่อนจะเดินไปนั่งที่โซฟาหนังตัวยาวในมุมหนึ่งของห้องใยไหมไม่ตอบอะไร เธอก้มหน้าอุ้มน้ำหวานเดินเข้าห้องน้ำที่กว้างพอๆ กับห้องนอนเก่าของเธอ เธอพยายามสะกดกลั้นอารมณ์ ค่อยๆ ถอดเสื้อผ้าและอาบน้ำให้หลานสาวอย่างเบามือ น้ำอุ่นช่วยให้น้ำหวานที่ขวัญเสียเริ่มผ่อนคลายขึ้นหลังจากแต่งตัวให้หลานเสร็จ ใยไหมก็นั่งลงที่ขอบเตียงเสริมเล็กๆ ที่ป้าสายจัดเตรียมไว้ให้ เธอจัดการชงนมใส่ขวดที่เตรียมมา แล้วยื่นให้หลานสาวที่นอนตาแป๋วอยู่"ไม่ต้องกลัวนะคะ

บทที่5 สู้คนนะค่ะ"น้าไหมจ๋า หนูกลัว" น้ำหวานกอดเธอแน่น ตัวสั่น"พวกคุณเป็นใครคะ เข้ามาได้ยังไง!" ใยไหมลุกขึ้นยืนบังหลานสาวไว้ ขณะที่แม่บ้าน 2-3 คนวิ่งตามเข้ามาพยายามจะห้ามแต่ก็สู้แรงกลุ่มผู้หญิงที่กำลังบ้าคลั่งไม่ได้"อย่ามาทำไขสือ! นังหน้าซื่อใจคด มึงนี่เองที่อ่อยพี่ลีโอจนเขาเขี่ยพวกกูทิ้ง!" จอย แผดเสียงลั่นพร้อมก้าวเข้ามาประจันหน้าใยไหมพยายามระงับสติอารมณ์ เธอหันไปส่งตัวน้ำหวานให้แม่บ้านที่สนิทกัน "ป้าคะ! พาน้ำหวานขึ้นไปข้างบนเร็วค่ะ อย่าให้แกเห็นอะไรไม่ดี" แม่บ้านรีบอุ้มเด็กน้อยที่เริ่มร้องไห้จ้าหนีออกไปทันทีเมื่อหลานสาวพ้นอันตราย ใยไหมก็หันกลับมาเผชิญหน้ากับกลุ่มผู้หญิงตรงหน้า "ถ้าพวกคุณหมายถึงพี่ลีโอ ฉันว่าคุณควรไปคุยกับเขาเองนะคะ ไม่ใช่มาพาลใส่คนอื่นแบบนี้""ปากดีนักนะมึง! รู้ไหมว่ากูอยู่กับพี่ลีโอมานานแค่ไหน เด็กเมื่อวานซืนอย่างมึงใช้ท่าไหนล่ะเขาถึงได้พามาอยู่ที่นี่!" จอยขยับเข้าใกล้พลางใช้ปลายนิ้วจิ้มมาที่ไหล่ของใยไหมอย่างดูถูก"ฉันไม่ได้เรียกร้องให้เขาทิ้งใคร" ใยไหมตอบเสียงเรียบแต่แววตาแข็งกร้าว "ถ้าคุยกันดีๆ ไม่รู้เรื่อง ก็เชิญออกไปเถอะค่ะ ก่อนที่ฉันจะให้คนโทรแจ้งความ""แ

บทที่7 ผ้าเช็ดตัวNCสิงหราช จ้องมองร่างบางในชุดผ้าเช็ดตัวผืนเดียวด้วยสายตาที่ลุกโชนไปด้วยความกระหาย เขาพยายามสะกดกลั้นอารมณ์ไว้ครู่หนึ่งก่อนจะตะโกนเรียกแม่บ้านเสียงเข้ม"ป้าสาย! มารับตัวน้ำหวานไปข้างล่าง จัดข้าวเช้าแล้วพาแกไปนั่งดูการ์ตูนฝึกทักษะที่ห้องรับแขก ห้ามใครขึ้นมาบนนี้จนกว่าฉันจะสั่ง!""ค่ะนาย!" ป้าสายรีบวิ่งขึ้นมาอุ้มน้ำหวานที่กำลังงงๆ ออกไปทันที ทันทีที่ประตูห้องปิดลง ลีโอก็ไม่รอช้า เขาพุ่งเข้าไปรวบเอวบางของ ใยไหม เข้ามาปะทะอกแกร่งแล้วบดจูบลงบนริมฝีปากอิ่มอย่างหิวกระหาย มือหนาซุกซนลูบไล้ไปตามแผ่นหลังเนียนละเอียดก่อนจะกระชากปมผ้าเช็ดตัวผืนบางให้หลุดล่วงลงไปกองกับพื้น"อ๊ะ พี่ลีโอ" ใยไหมครางประท้วงในลำคอ แต่ร่างสูงไม่ฟัง เขาอุ้มเธอขึ้นไปวางบนเตียงกว้างแล้วตามลงมาคร่อมร่างเธอไว้ทันทีสายตาคมกริบจดจ้องที่เนินเนื้อสาวที่เป็นสีกุหลาบ ลีโอโน้มใบหน้าลงไปซุกไซ้ดูดเลียความหวานอย่างเอาเป็นเอาตาย ลิ้นร้อนปาดไล้ไปตามร่องแยกที่เริ่มชุ่มฉ่ำจนใยไหมบิดกายเร่าด้วยความสยิว"อ๊าาา~พะ พี่ลีโอ อ๊ะ!""อ้าออกกว้างๆ ให้ฉันเห็นชัดๆ" ลีโอกระซิบเสียงพร่าพลางใช้มือแกร่งจับขาเรียวทั้งสองข้างของเธ

บทที่9 ข้าวเย็นหลังจากเหตุการณ์ที่แสนวุ่นวายที่คาสิโน สิงหราช ตัดสินใจยุติการตรวจงานทั้งหมดแล้วพา ใยไหม กลับมายังคฤหาสน์ทันที บรรยากาศในบ้านช่วงหัวค่ำดูอบอุ่นผิดกับความตรึงเครียดที่คาสิโนอย่างลิบลับบนโต๊ะอาหารมื้อค่ำ สิงหราชนั่งนิ่งกินข้าวของเขาไปเงียบๆ แต่สายตาคอยชำเลืองมองร่างบางข้างกายเป็นระยะ ใยไหมยังไม่ได้เริ่มกินข้าวของตัวเอง เพราะเธอมัวแต่ใส่ใจกับการป้อนข้าว น้ำหวาน ที่นั่งอยู่บนเก้าอี้เด็ก"น้ำหวานขา อ้าปากเร็ว หม่ำๆ จะได้โตไวๆ เหมือนลุงลิงโอไงคะ" ใยไหมส่งเสียงหวานพร้อมทำท่าเครื่องบินร่อนเข้าปากหลานสาว"งั่ม! อร่อยมากเยยค่ะน้าไหม" เด็กน้อยเคี้ยวง่ำๆ พลางปรบมือแปะๆ อย่างร่าเริง "ลุงลิงโอขา ดูสิหนูกินหมดเย้ว!"สิงหราชเพียงแค่พยักหน้ารับเบาๆ "อืม เก่งมาก"เมื่อน้ำหวานอิ่มหนำสำราญ ใยไหมก็เรียกป้าสายแม่บ้านมารับตัวเด็กน้อย "ป้าสายคะ ฝากพาน้ำหวานไปอาบน้ำหน่อยนะคะ เดี๋ยวไหมตามไปค่ะ"พอโต๊ะอาหารเหลือเพียงแค่เขาสองคน ใยไหมถึงเริ่มตักข้าวเข้าปากตัวเองบ้าง ความเงียบปกคลุมอยู่ครู่หนึ่ง จนกระทั่งใยไหมตัดสินใจเอ่ยทำลายความเงียบขึ้น"พี่ลีโอคะ พรุ่งนี้ไหมขออนุญาตออกไปข้างนอกนะคะ"มือที่กำล