หนี้รักนายมาเฟีย

บทที่1 ใยไหม

บรรยากาศวันรับปริญญาที่มหาวิทยาลัยชื่อดังดูสดใสและเต็มไปด้วยรอยยิ้ม ใยไหม ในชุดครุยสีน้ำเงินขลิบทองดูโดดเด่นสะดุดตา ใบหน้าสวยหวานที่แต่งแต้มเพียงบางเบายิ่งขับเน้นความบริสุทธิ์ของสาววัย 23 ปีให้ดูน่ามองจนเพื่อนๆ แซวกันไม่หยุด

“อีไหม! สวยขนาดนี้ เตรียมตัวรับดอกไม้จากหนุ่มๆ จนกล้ามขึ้นแน่มึง” มิ้น เพื่อนสาวสุดซ่าพูดขึ้นพร้อมกับจัดทรงผมให้เพื่อน

“โอ๊ย! หนุ่มที่ไหนจะกล้ามึง ทรงอีไหมมันทรงแม่พระ เรียนไปเลี้ยงหลานไป หนุ่มๆ กระเจิงหมด” กาน พูดขำๆ พลางหยิบกล้องขึ้นมาเตรียมถ่ายรูปกลุ่ม โดยมี แก้ว เพื่อนสาวอีกคนยืนโพสท่ารออยู่ข้างๆ

“พวกมึงก็พูดไป กูแค่อยากเรียนให้จบ จะได้หางานดีๆทำและเลี้ยงน้ำหวานได้เต็มที่สักที” ใยไหมยิ้มตอบด้วยแววตาแห่งความหวัง

แต่แล้วเสียงเล็กๆ ที่คุ้นเคยก็ดังแทรกฝูงชนเข้ามา “น้าไหมมมมม! น้าไหมขาาาา หนูมาแย้วค้าาา!”

ร่างกลมป้อมของ น้องน้ำหวาน เด็กหญิงวัย 2 ขวบเศษในชุดกระโปรงลายลูกไม้สีชมพู วิ่งเตาะแตะฝ่าฝูงชนตรงมาหาใยไหมด้วยความเร็วเท่าที่ขาเล็กๆ จะอำนวย ใยไหมตาโตด้วยความดีใจรีบก้มลงอ้าแขนรับร่างนุ่มนิ่มของหลานสาวเข้ามากอดแนบอก

“น้ำหวาน! มาได้ยังไงคะ” ใยไหมหอมแก้มหลานฟอดใหญ่ โดยมี ศิลา พี่ชายตัวดีเดินถือช่อดอกไม้ช่อโตตามหลังมาพร้อมรอยยิ้มที่ดู ‘ฝืน’ เล็กน้อยแต่ก็ยังพยายามทำเป็นร่าเริง

ศิลาส่งช่อดอกไม้ให้พลางลูบหัวน้องสาว “พี่พาน้ำหวานมาเซอร์ไพรส์ไง เห็นไหมเนี่ย ลูกสาวพี่เก่งไหม วิ่งหาน้าไหมถูกด้วย ยินดีด้วยนะไหม จบสักทีนะน้องพี่”

ใยไหมยิ้มกว้างด้วยความซึ้งใจ โดยไม่รู้เลยว่าภายใต้รอยยิ้มของพี่ชายนั้นซ่อนความเน่าเฟะอะไรไว้ เธอยังคงถ่ายรูปหัวเราะร่าเริงกับเพื่อนๆ และหลานสาวจนจบงาน

เมื่อแสงตะวันเริ่มลับขอบฟ้า ศิลาขับรถพาใยไหมและน้ำหวานกลับไปยังคอนโดเช่าที่พวกเขาอาศัยอยู่ด้วยกัน บรรยากาศในรถเงียบผิดปกติจนใยไหมรู้สึกใจคอไม่ดี น้ำหวานหลับปุ๋ยไปแล้วด้วยความเหนื่อยล้า ศิลาที่จับพวงมาลัยอยู่มีท่าทีลุกลี้ลุกลน เหงื่อซึมตามไรผม ทั้งที่แอร์ในรถเย็นฉ่ำ

“ไหมพี่มีเรื่องสำคัญจะบอก” ศิลาพูดทำลายความเงียบ เสียงของเขาสั่นพร่า

“มีอะไรเหรอพี่ดิน? ทำไมหน้าเครียดจัง วันนี้วันดีของไหมนะ”

“ไหมพี่กำลังลำบาก พี่จะถูกพวกมันฆ่าทิ้งแล้วไหม! ถ้าพี่หาเงินไปคืนพวกมันไม่ได้ พี่ต้องตายแน่ๆ!” ศิลาโพล่งออกมาอย่างคุมอารมณ์ไม่อยู่

ใยไหมขมวดคิ้วด้วยความตกใจ “พี่พูดอะไร? เงินอะไร? พี่ไปกู้ใครมาอีกล่ะ หลักหมื่นหรือหลักแสน ไหมพอจะช่วยเก็บเงินจากการทำงานมาใช้ให้ได้นะ”

“20 ล้าน! มันคือหนี้ 20 ล้าน!”

ใยไหมถึงกับหูอื้อไปชั่วขณะ เธอหันไปมองพี่ชายด้วยความช็อกอย่างถึงที่สุด “ยี่สิบล้าน! พี่ดิน! พี่เอาเงินมากมายขนาดนั้นมาจากไหน แล้วพี่เอาไปทำอะไร!”

“หนี้พนัน พี่เล่นเสีย พี่เสียที่คาสิโนของเฮียสิงหราชหมดเลย พี่พยายามจะถอนทุนคืนแต่มันยิ่งจม ไหมช่วยพี่ด้วยนะ มีแค่ไหมคนเดียวที่ช่วยพี่ได้”

“พี่ดิน! พี่บ้าไปแล้วเหรอ!” ใยไหมแผดเสียงขึ้นด้วยความคั่งแค้น น้ำตาเริ่มรื้น “ไหมช่วยพี่มาตลอดนะ ตั้งแต่น้ำหวานเกิดมา ไหมต้องรับหน้าที่เลี้ยงลูกให้พี่เหมือนเป็นแม่แท้ๆ ไหมต้องเรียนไปด้วย ทำงานส่งตัวเองไปด้วย พี่ไม่เคยคิดจะกลับตัวเลยเหรอ! หนี้ตั้งยี่สิบล้าน ไหมจะไปหาที่ไหนมาให้พี่!”

“พี่ไม่ได้ขอให้ไหมหาเงิน! แต่เฮียสิงหราช เขาถูกใจไหม เขาบอกว่าถ้าเป็นไหม เขาถึงจะยอมประนีประนอม”

ใยไหมเย็นวูบไปทั้งตัว เธอจ้องมองพี่ชายด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความผิดหวัง “พี่จะขายไหมเหรอ? พี่จะขายน้องสาวตัวเองเพื่อใช้หนี้พนันเนี่ยนะ!”

ทั้งสองทะเลาะกันอย่างหนักจนกระทั่งรถจอดสนิทที่หน้าคอนโด ศิลาไม่ได้สนใจคำด่าทอหรือหยาดน้ำตาของน้องสาวเลยแม้แต่น้อย เมื่อส่งใยไหมและน้ำหวานลงรถเสร็จ เขาก็กระชากรถออกไปทันที ทิ้งไว้เพียงคำพูดสุดท้ายที่แสนเย็นชา

“คิดดูให้ดีนะไหม ถ้าพี่ตาย น้ำหวานก็ไม่มีพ่อ และพวกมันก็ไม่ปล่อยไหมไว้เหมือนกัน!”

ใยไหมยืนนิ่งอยู่หน้าคอนโด มือหนึ่งอุ้มหลานสาวอีกมือถือใบปริญญาที่เพิ่งได้รับมา ความสำเร็จที่เธอเฝ้ารอ บัดนี้กลับดูไร้ความหมาย

หลังจากที่รถกระชากตัวออกไป ทิ้งให้น้องสาวต้องยืนเคว้งอยู่หน้าคอนโด ดินก็ไม่ได้รู้สึกสำนึกหรือทุกข์ร้อนกับน้ำตาของใยไหมแม้แต่น้อย เขากดโทรศัพท์หาเพื่อนในแก๊งพนันทันที ก่อนจะมุ่งหน้าไปหาความสำราญในผับหรูแห่งหนึ่งเพื่อดับอารมณ์หงุดหงิด

"เอ้า! ดื่มเว้ยพวกมึง วันนี้วันดีน้องสาวกูเรียนจบ" ดินปั้นหน้ายิ้มระรื่น ชนแก้วกับกลุ่มเพื่อนที่นิสัยไม่ต่างกัน ท่ามกลางเสียงเพลงดังสนั่นและแสงสีวิบวับ เขาประมาทและชะล่าใจเพราะคิดว่ายังไงใยไหมก็ไม่มีทางทิ้งพี่ชาย ยิ่งเอาชีวิตตัวเองและอนาคตของน้ำหวานมาขู่ มีหรือที่น้องสาวสายเลือดเดียวกันจะใจแข็งได้

แต่ความสุขสำราญของเขามันช่างสั้นนัก...

ในจังหวะที่ดินกำลังกรึ่มได้ที่ ชายชุดดำร่างยักษ์สามคนก็เดินตรงเข้ามาที่โต๊ะ แววตาที่ดุดันทำให้เพื่อนของดินพากันวงแตกหนีไปคนละทิศละทาง "คุณสิงหราชต้องการพบมึง ไปกับพวกกูเดี๋ยวนี้!" ชายชุดดำไม่พูดพร่ำทำเพลง ลากคอดินฝ่าฝูงชนออกไปจากผับทันที

ณ โกดังหลังคาสิโน

ร่างของดินถูกโยนลงบนพื้นปูนเย็นเฉียบภายในโกดังที่มืดสลัว กลิ่นอับชื้นและลมพัดผ่านเข้ามาทำให้ดินสั่นไปทั้งตัว ไม่นานนัก เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังขึ้น พร้อมกับการปรากฏตัวของ สิงหราช หรือ ลีโอ มาเฟียวัย 40 ที่ยืนสูบบุหรี่อยู่เงียบๆ ท่าทางนิ่งขรึมของเขาน่าเกรงขามจนดินต้องคลานเข้าไปแทบเท้า

"20 ล้าน มึงเบี้ยวหนี้กูมานานพอแล้วนะไอ้ศิลา" เสียงทุ้มต่ำของลีโอดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ

"เฮียครับ! ผมกำลังจะหามาให้! ผมมีของดีมาแลก!" ดินร้องขอชีวิตพลางยกมือไหว้ปลกๆ เมื่อบอดี้การ์ดเริ่มรุมซ้อมเขาเบาๆ เป็นการสั่งสอน "น้องสาวผมไงครับเฮียเคยเห็นเธอแล้วและเคยบอกว่าเธอสวย ใยไหม เธอเพิ่งเรียนจบ สวยและบริสุทธิ์มาก เธอเต็มใจจะมาชดใช้หนี้แทนผมทุกบาททุกสตางค์! เฮียปล่อยผมไปเถอะ แล้วเอาตัวใยไหมไปแทน!"

ลีโอหยุดนิ่ง แววตาคมกริบฉายแววรังเกียจอย่างไม่ปิดบัง เขาฟังแล้วเอือมระอากับความสันดานเสียของคนตรงหน้าที่กล้าขายแม้กระทั่งน้องสาวแท้ๆ "น้องสาวมึงเต็มใจงั้นเหรอ?"

"เต็มใจครับเฮีย! เธอรักผมมาก เธออยากมาปรนนิบัติเฮียใจจะขาด!" ดินโกหกคำโต หวังเพียงให้ตัวเองรอดตายจากเงื้อมมือมาเฟีย

"ผัวะ! ตุ้บ!" "มึงคิดว่ากูโง่เหรอศิลา?" ลีโอสั่งให้ลูกน้องซ้อมดินหนักขึ้นกว่าเดิม คราวนี้เสียงร้องโหยหวนดังลั่นโกดัง ดินถูกเตะเข้าที่ชายโครงและใบหน้าจนเลือดกบปาก สภาพดูไม่ได้ "กูไม่ชอบคนโกหก ถ้ามึงบอกว่าเขาเต็มใจ มึงโทรตามเขามาพิสูจน์เดี๋ยวนี้!"

          ทางด้านใยไหมที่กำลังโศกเศร้าอยู่ที่คอนโด จู่ๆ โทรศัพท์ก็ดังขึ้น เสียงของดินที่ร้องโหยหวนปานจะขาดใจทำให้เธอใจหายวาบ "ไหม ช่วยพี่ด้วย! พวกมันจะฆ่าพี่แล้ว! ถ้าไหมไม่มาตอนนี้ พี่ตายแน่ๆ มาที่โกดังหลังคาสิโนของเฮียสิงหราชน่ะ...ฮืออออ...โอ้ยย!"

ใยไหมไม่มีทางเลือก เธอทิ้งพี่ชายไม่ได้ และเธอก็ทิ้งหลานสาววัย 2 ขวบไว้คนเดียวไม่ได้เช่นกัน เธอตัดสินใจอุ้ม น้องน้ำหวาน ที่กำลังงัวเงียตื่นขึ้นมาด้วยความตกใจขึ้นรถแท็กซี่มุ่งหน้าไปยังสถานที่นัดหมายทันที

เมื่อมาถึงหน้าโกดัง ความมืดและความน่ากลัวทำให้ใยไหมกอดน้ำหวานไว้แน่น ร่างบางก้าวเข้าไปข้างในด้วยหัวใจที่เต้นรัว ภาพที่เห็นคือพี่ชายสภาพปางตายกองอยู่บนพื้น และผู้ชายร่างสูงสง่าที่นั่งมองเธออยู่ราวกับราชสีห์มองเหยื่อ

"น้าไหมจ๋า~หนูกลัว" น้ำหวานซุกหน้าลงกับไหล่ของใยไหมด้วยความหวาดกลัวคนแปลกหน้า

ใยไหมยืนนิ่งอึ้ง น้ำตาไหลอาบแก้มเมื่อต้องเผชิญหน้ากับลีโอที่เป็นเจ้าของหนี้และเป็นคนที่พี่ชายกำลังจะโยนเธอเข้าไปในกรงเล็บของเขา

"มาแล้วเหรอ" ลีโอเอ่ยเสียงเรียบ สายตาจ้องมองใยไหมที่อุ้มเด็กตัวน้อยอยู่ด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก "พี่ชายเธอบอกว่า เธอเต็มใจจะมาขายตัวเพื่อใช้หนี้ 20 ล้านให้มัน จริงไหมใยไหม?"

ใยไหมสั่นไปทั้งตัว จ้องมองลีโอสลับกับพี่ชายด้วยความขมขื่นที่สุดในชีวิตและทันใดนั้นเอง

เสียงสะอื้นไห้ของ น้องน้ำหวาน ดังระงมไปทั่วบริเวณทันทีที่เห็นสภาพของคนเป็นพ่อ ร่างกลมป้อมพยายามจะดิ้นลงจากอ้อมกอดของใยไหมเพื่อไปหาศิลาที่นอนกองอยู่บนพื้น

"แงงง พ่อจ๋า พ่อเลือดออก! น้าไหมจ๋า ช่วยพ่อด้วยยย พ่อเจ็บ แงงง!"

ใยไหม โอบกอดหลานสาวไว้แน่น หัวใจของเธอเหมือนถูกกรีดเป็นแผลเหวอะหวะเมื่อเห็นน้ำตาของเด็กไร้เดียงสาที่ต้องมาเจอภาพที่โหดร้ายแบบนี้ เธอมองไปที่พี่ชายด้วยความสมเพชสลับกับความเสียใจ ก่อนจะรวบรวมความกล้าเงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่มที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ด้วยสายตาตัดพ้อและหวาดหวั่น

"คุณเป็นใคร ทำไมต้องทำรุนแรงขนาดนี้ด้วย!" ใยไหมตะโกนถามทั้งน้ำตา

ลีโอ พ่นควันบุหรี่ออกมาอย่างใจเย็น แววตาคมกริบจ้องมองใบหน้าสวยที่นองไปด้วยน้ำตา "ฉันชื่อ สิงหราช เป็นเจ้าของคาสิโนที่พี่ชายเธอเข้าไปเล่นจนเป็นหนี้ฉันถึง 20 ล้าน และที่ฉันต้องทำแบบนี้ ก็เพราะพี่ชายเธอเสนอเงื่อนไขที่น่าสนใจมาให้ฉัน"

เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเดินเข้าหาใยไหมช้าๆ จนเงาของเขาทาบทับตัวเธอ "ศิลาบอกฉันว่า เธอ 'เต็มใจ' จะเป็นนางบำเรอให้ฉันเพื่อล้างหนี้ทั้งหมดให้เขา มันจริงอย่างที่มันพูดไหมใยไหม? เธออยากจะเอาตัวเข้าแลกเพื่อช่วยพี่ชายเลวๆ คนนี้จริงๆ เหรอ?"

"ไม่! ฉันไม่เคยพูดแบบนั้น!" ใยไหมสวนกลับทันควันด้วยเสียงที่สั่นเครือ

พลั่ก!

สิ้นคำตอบของใยไหม ลีโอหันไปซัดหมัดเข้าที่ใบหน้าของศิลาอย่างแรงจนปากแตกเลือดสาดสลับกับเสียงร้องโหยหวน ศิลากระเด็นไปตามแรงชกต่อหน้าต่อตาน้องสาวและลูกสาว

"โอ๊ยยย! พ่อจ๋าาาา! ฮือออออ!" น้ำหวานร้องไห้จ้าด้วยความหวาดกลัวจนตัวสั่นพับๆ

"พอแล้ว! หยุดเถอะค่ะคุณสิงหราช! พอได้แล้ว!" ใยไหมตะโกนลั่นพลางเอาตัวเข้าบังหลานสาวไว้ "พี่ชายฉันจะตายก่อน! คุณไม่เห็นเหรอว่าเขามีลูกยังเล็กอยู่ สงสารเด็กบ้างเถอะค่ะ!"

ลีโอหยุดมือ เขาจ้องมองใยไหมด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยัน "มันจะขายเธอให้ฉันนะใยไหม มันหลอกเธอมาขายถึงที่นี่ ทั้งที่รู้ว่าฉันเป็นมาเฟียและอาจจะทำอะไรกับเธอได้สารพัด เธอยังจะห่วงคนพรรค์นี้ไปทำไม?"

"เพราะเขาเป็นพ่อของหลานสาวฉันไง!" ใยไหมสะอื้นจนตัวโยน "น้ำหวานไม่มีแม่ แกมีพ่อแค่คนเดียว ต่อให้เขาจะเลวแค่ไหนเขาก็เป็นพี่ชายฉันและเป็นพ่อของน้ำหวาน ฉันขอร้องคุณ ไว้ชีวิตเขาเถอะนะ อย่าทำอะไรเขาเลย ฉันยอมแล้ว ฉันยอมคุณทุกอย่างแล้ว"

ศิลา ที่นอนเจ็บอยู่บนพื้น พอได้ยินคำว่า 'ยอม' จากปากน้องสาว เขาก็เผลอยิ้มออกมาที่มุมปากด้วยความดีใจว่าตัวเองรอดตายแล้ว โดยไม่สนเลยว่าน้องสาวต้องแลกด้วยอะไร

ใยไหมเห็นรอยยิ้มนั้นผ่านม่านน้ำตา เธอจ้องหน้าพี่ชายด้วยความรู้สึกที่แตกสลาย "พี่เคยรักใครบ้างไหมนอกจากตัวเอง ทำไมพี่ทำร้ายไหมกับน้ำหวานได้ขนาดนี้ พี่ทำได้ยังไงพี่ดิน!"

"ไหม~พี่" ศิลาพยายามจะพูด แต่ใยไหมกลับตะคอกแทรกขึ้นมา

"น้าไหมพ่อจ๋าเจ็บไหม พ่อจ๋าอย่าตายนะ" น้ำหวานยังคงร้องไห้และพยายามเรียกพ่อของเธอ คำพูดเดียงสานั้นทำให้ศิลาเริ่มรู้สึกผิดวาบขึ้นมาในใจเพียงชั่วครู่

"พี่หลอกไหมมาขาย พี่ทำได้ยังไง ไหมเพิ่งเรียนจบนะพี่ดิน! ไหมยังไม่เคยได้ออกไปใช้ชีวิต ยังไม่เคยได้ทำงานที่รักเลย ไหมเรียนไปเลี้ยงน้ำหวานไปตั้งแต่วันที่พี่หอบแกมาทิ้งไว้ให้ไหม พี่ไม่เคยสำนึกบ้างเลยเหรอว่าไหมต้องเหนื่อยขนาดไหน พี่ทำร้ายไหมได้ลงคอจริงๆ เหรอ!" ใยไหมปล่อยโฮออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่ ท่ามกลางสายตาของลีโอที่มองภาพความรันทดนี้ด้วยความรู้สึกที่เริ่มเปลี่ยนไป