All Chapters of Eski Ruh Eşimin Kayınpederini Baştan Çıkarmak: Chapter 21 - Chapter 30

Judy’nin Bakış AçısıBedenimi kasıp kavuran acı dayanılmaz boyuttaydı. Annemin sesimi duyması ve bana yardım edecek bir şeyler yapması ümidiyle avazım çıktığı kadar çığlık attım. Ancak odamın dışındaki koridor sessizliğini koruyor, sadece benim acı dolu feryatlarım yankılanıyordu. İçimdeki kurt da acıyla inleyip duruyor, bu da mantıklı düşünmemi engelliyordu. Geçmişte Ethan, Irene’yi her öptüğünde hafif bir sızı hissederdim ama bu kadarı, katlanabileceğimden çok daha fazlaydı.Bu, onun o kadınla sevişmesinin yarattığı acıydı. Sanki onlarla aynı odadaymışım gibi nefes nefese kalışlarını ve inlemelerini kulaklarımda duyabiliyordum. Onunla yaptığı her şeyi işitebiliyordum ve bu tam bir işkenceydi. Dişlerimi sıkarak gözlerimden süzülen yaşlarla birlikte, acının dinmesi için Ay Tanrıçası’na dua ettim.“Böylesine zalimce bir cezayı hak edecek ne yaptım ben?” diye düşündüm.Gözlerim, çamaşır sepetimin kenarına fırlatılmış olan gömleğe kaydı. Gavin’in gömleğiydi. Henüz yıkayıp ona geri vermedi

Gözlemci Bakış AçısıAdam başıyla onayladı, tableti alıp Ethan’a uzattı.“Bunu daha sonra getiririm. Yardımın için teşekkürler, Adam,” dedi Ethan mutfaktan çıkmadan önce nazik bir tavırla.“Judy Hanım hakkındaki uyarın için asıl ben teşekkür ederim. Gözüm üzerinde olacak,” diye karşılık verdi Adam. “Bu pozisyon için daha yetkin birini bulabilir miyim diye bakacağım.”Ethan dudaklarındaki sinsi bir sırıtışla başını salladı.Adam, birkaç saat sonra tüm evde Matt’ı fellik fellik arayıp da bir türlü bulamayana kadar bu konuşmayı neredeyse tamamen unutmuştu. Çocuk normalde günün bu saatlerinde odasında takılmazdı ama bakmadığı tek yer orası kalmıştı. Ethan ve Irene çoktan evden ayrılmışlardı. Bu yüzden etrafta koşturan hizmetliler dışında ev oldukça sessiz ve boştu.Adam, Matt’ın odasının kapısını çaldığında içeriden bir homurtu yükseldiğini duydu. Kaşlarını çatarak kapıyı açtı ve çocuğu yatağında, elindeki tabletle oynarken yakaladı.“Küçük Bey Matthew, onu nereden buldunuz?” diye sordu Ad

Judy’nin Bakış AçısıAkşam yemeği teklifi karşısında şaşırmıştım. Kaşlarım yukarı kalktı.“Benimle akşam yemeği mi yemek istiyorsun?” diye sordum.“Sizin için de fazlasıyla yemek var hanımefendi,” diye araya girdi hizmetçi kız yüzünde kocaman bir tebessümle.Emin olmak için yeniden Matt’a döndüm. O an gözüme öyle küçük ve neredeyse gergin göründü ki, içimde bunun nedenine dair bir merak uyandı.“Babam akşam yemeklerinde hiçbir zaman evde olmaz. Ablam da o Ethan denen herifle çıkmaya başladığından beri eve uğramıyor,” diye itiraf etti Matt. “Bazen Kâhya Adam benimle yer ama her zaman değil. Çok yalnız kalıyorum…”Çocuğun bu sözleri içimi sızlattı. Ona güven vermek istercesine elimi omzuna koydum.“Seninle akşam yemeği yemeyi çok isterim Matt,” dedim ona. “Sonra da oyunu açarız ve sana o bölümü nasıl geçeceğini gösteririm.”Bu sözlerim üzerine yüzünde güller açtı ve sevinçle ayağa fırladı.“Hadi gel!” diyerek kolumdan tuttu ve beni mutfağa doğru çekiştirmeye başladı.Masada sadece Matt i

Judy’nin Bakış AçısıGavin başıyla onayladı.“Şoförüm Leroy kapıda bekliyor. Seni eve o bıraksın,” diyerek teklifte bulundu.Başımı iki yana salladım.“Gerek yok. Bir taksi çağırırım,” dedim çantamdan telefonumu çıkarırken.Gavin elini telefonumun ekranının üzerine koyarak kullanmama engel oldu.“Ben sana ücretsiz bir seçenek sunuyorken boş yere paranı harcama,” dedi sakince. “Leroy dünden adresini hatırlıyor zaten. Bırak seni o eve götürsün.”Boğazıma oturan yumruyu yutkundum ve ardından düşünceli bir şekilde başımı salladım.“Tamam, teşekkür ederim,” diye cevap verdim.Gözlerini kocaman açmış bir bana bir babasına bakıp duran Matt’a döndüm. O küçücük zihninden neler geçtiğini merak ettim ancak ona baktığımı fark edince aniden bu düşünceli halinden sıyrıldı.“Ben şimdi çıkıyorum,” dedim ona. “Ama yarın yine aynı saatlerde burada olacağım. Sabah benim derslerim var, senin de öğleden sonraya kadar okulun var.”Başını salladı. Dudaklarını büküşünden gitmemi hiç istemediğini anlayabiliyor

Judy’nin Bakış Açısı“İçimden bir ses, acısını benden başka bir şekilde çıkaracağını söylüyor,” diye mırıldandım.“Konu okul birinciliğinden açılmışken, yarınki dereceye giren öğrenciler için düzenlenecek ödül törenine gidecek misin? Kazanan, önümüzdeki yıl için tam burs alacak.”O töreni tamamen unutmuştum. Haftalar önce bir davetiye gönderilmişti ama başıma gelen bunca şeyden sonra kafamdan tamamen uçup gitmişti.“Evet, sanırım gitmek zorundayım. O bursa kesinlikle ihtiyacım var,” diyerek karşı duvardaki saate göz attım ve iç çektim. “İkinci derse yetişmem lazım. Sonra görüşürüz, Nan.”“Görüşürüz!”Dersim bittikten sonra dışarıda, otoparkta duruyordum ve beni eve götürmesi için bir taksi çağırmak üzereydim. Özel dersim için Gavin’in evine gitmeden önce üzerimi değiştirmek istiyordum fakat daha taksi bile çağıramadan önümde lüks bir araba durdu. Bu ani hareket karşısında nefesim kesildi ve ardından cam aşağı indi.Leroy’u hemen tanıdım.“Tünaydın, Bayan Montague. Sizi işe götürmem içi