Alle Kapitel von Eski Ruh Eşimin Kayınpederini Baştan Çıkarmak: Kapitel 1 – Kapitel 10

Judy’nin Bakış Açısı Yüreğim ağzıma geldi. “Ne?!” diye hayretle soluğum kesildi.Evimiz oldukça büyüktü. Üvey babam, başarılı bir iş adamı ve Kızıl Ay Sürüsü’nün bir Delta’sıydı. Bu yüzden çok parası vardı.“Tutuklandı,” diye açıkladı. “Şirket adına kötü bir yatırım yapıp tüm parayı kaybetti. Tamamen iflas etti, şimdi de sürüye yüklü miktarda borcu var. Borcunu ödeyene kadar hapse atıldı.”“Onu öylece gelip götüremezler,” dedim ayağa fırlayarak. İçimdeki fırtınayı zorlukla dindirmeye çalışıyordum. “Hiçbir uyarı bile yapılmadan mı? Bu hiç adil değil!”“Ne isterlerse yapabilirler. Beta, Likan’ların yetkisi altında ve bu onun kararıydı. Tefeciler acımasızlar, kimse onlarla uğraşmak istemiyor. Sorundan kurtulmak daha kolay ve şu anda… Sorun senin baban.” Daha fazla bir şey söyleyemeden telefonum çalmaya başladı. Çantama uzanıp çıkardım. Ekrandaki ismi görünce kaşlarım çatıldı.“Babanla ilgili olanları duydum,” Ethan’ın sesi yumuşaktı. Hain kalbim buna karşılık vererek bir anlığına tekled

Judy’nin Bakış Açısı “Bay Landry.” Resepsiyonist hızla ayağa fırladı. Bir anda telaşlanmıştı. İçimden zafer kazanmışçasına sırıtmak geçti ama kendimi tuttum.“Bir soru sordum, Laura,” dedi gözlerini kısarak. “Misafirleri geri çevirme hakkını sana kim veriyor? Protokolü biliyorsun. Öncelikle ofisimi araman gerekirdi. Biriyle görüşüp görüşmeyeceğime karar verecek kişi benim. Sen değilsin.” Kadın yutkundu ve gözlerini kaçırdı. Ona doğrudan bakmak bile canını acıtıyormuş gibiydi.“Benimle gel.” Bunu bana söylediğini anlamam birkaç saniye sürdü. Resepsiyonistin bana attığı o sert bakışı ve Gavin’in uzaklaşan sırtını görünce aceleyle peşine düştüm. Ona yetişmeye çalışırken neredeyse ayaklarım birbirine dolanıyordu. Gösterişli bekleme salonunun içinden geçtik ve cam duvarlı bir asansörün önünde durduk.Asansör oldukça modern ve teknolojikti, üzerinde dokunmatik bir ekran vardı. Bir tuş takımı açıldı ve Gavin bir dizi kod girerek kat numarasına bastı.Aramızdaki mesafe yok denecek kadar azd

Judy’nin Bakış Açısı Gavin’in, Ethan’ın eski nişanlım olduğunu bilmesinin şokuyla ona döndüm. Hakkımda gerçekten iyi araştırma yapmıştı. İlk başta sadece ismime baktığını düşünmüştüm ama sandığımdan çok daha fazla şey biliyordu.“Onun eski nişanlım olduğunu nereden biliyordun?”“Bilmediğim çok az şey vardır,” dedi, gayet rahat bir tavırla. “Mesela kızımın şu anki nişanlısı olan Ethan’ın, aslında senin ruh eşin olduğu gerçeği gibi…”Bu cüretkâr sözler karşısında nefesim boğazımda düğümlendi, yanaklarımın yandığını hissettim.“Yanılıyor muyum?” diye sordu. Ses tonundan yanılmadığını bildiği açıkça belliydi. Başımı çevirip bakışlarımı ondan kaçırdım. Yüzümdeki utancı gizlemem imkânsızdı. Hakkımda bilinmesini istemediğim tek şey buydu. “Geçmişte ne yaşanmış olursa olsun, Irene ve Ethan yakında evlenecekler. Onun iyiliği için her şeyin yolunda gitmesini umuyorum.”Dudağımı ısırdım, bu konuyu daha fazla konuşmak istemiyordum. “Umarım daha fazla konuşmak istemediğimi anlamıştır,” diye düşünd

Gözlemci Bakış Açısı“Özel hayatımı başka meselelerle karıştırmam,” diye yanıtladı Gavin, koltuğuna iyice yerleşip camdan dışarı bakmaya devam ederken. Bu konuşmayı sürdürmeye niyeti yoktu. Judy Montague’yi bir daha görmeme konusunda kararını çoktan vermişti.“Yoksa korkuyor musunuz?” diye sordu Taylor. Ses tonu alaycıydı ve dudaklarının kenarında muzip bir sırıtış vardı.Gavin, Taylor’a ters ters baktı.“Taylor, kovuldun,” diye tersledi.Bu sözler Taylor’u kahkahaya boğdu.“Beni kaçıncı kovuşunuz bu?” diye sordu Taylor, hâlâ gülerek kafasını iki yana sallarken.“Bu hafta mı? Artık saymayı bıraktım. Ama günün birinde gerçekten yapacağım,” diye cevap verdi Gavin gözlerini devirerek.“Bunun, gerçekleri size söylememe engel olacağını mı düşünüyorsunuz? Biz birbirimizi çok uzun zamandır tanıyoruz, Alfa. Sizin karşınızda sessiz kalacağımı mı sandınız?”“Sadece yola odaklan, Beta,” dedi Gavin dişlerinin arasından.Taylor tam bir şey daha söylemek üzereyken telefonu çaldı ve cümlesi yarım kal

Judy’in Bakış Açısı“Benden korkuyor musun?” diye sordum çocuğa gözlerimi kısarak. “Yoksa adımı bana kendin sormayı beceremiyor musun?”Matthew bu dobralığım karşısında afalladı. Hiçbir şeyi allayıp pullamayı sevmezdim ve belli ki eski öğretmenleri tam da öyle tiplerdendi. Bakışlarını yere indirirken yanakları pespembe oldu; Adam ise bu durumdan oldukça keyif almış görünüyordu.“Ben Matt. Senin adın ne?”Küçük çocuğa gülümsedim ve onunla göz hizasına gelmek için hafifçe eğildim.“Bana Judy diyebilirsin,” dedim.Başını kaldırdı ve sanki kavgaya hazırlanıyormuş gibi omuzlarını dikleştirdi.“Atışta gerçekten iyisin ama bu her konuda iyi olduğun anlamına gelmez,” dedi, ses tonu sertleşirken ve gözlerindeki bakış göğsümü daraltırken. “Öğretmenlerimin hepsi çok pısırıktı, bahse girerim sen de öylesindir. Pek güçlü ya da zeki görünmüyorsun. Bana becerikli biri lazım.”Ellerini beline koydu.“Yedi yaşında bir çocuğa göre çenen bayağı iyi laf yapıyor doğrusu,” diyerek onu takdir ettim. “Peki ke