《 ANG ASAWA NA INIWAN 》全部章節：第 11 章 - 第 20 章

GRACIASNanatili ako sandali sa kwarto, hindi gumagalaw sa harap ng salamin, pinakikinggan ang aking sariling hininga. Ang damit ay dahan-dahang dumadampi sa aking balat tulad ng isang alaalang hindi pa nararanasan. Bumagsak ito nang perpekto, na para bang alam na alam nito kung saan eksaktong lalapat.Ngunit ang aking mukha... ang aking mukha ay nagsasalaysay pa rin ng gabi, ng mga insomnya, ng mga kaisipang walang tigil na kumakain.Kaya naupo ako sa harap ng maliit na tokador. Wala akong ganang magtago, ngunit... ginawa ko pa rin.Isang manipis na belo ng foundation, sapat lamang upang burahin ang pagod. Kaunting pulbos upang itago ang mga bakas ng puyat. Maskara, ngunit hindi labis, upang palakihin ang tingin nang hindi nakikita ang pagsisikap. Kinulayan ko ang aking mga labi ng isang simpleng pula, hindi iyong pula ng pang-aakit, kundi iyong pula ng babaeng nagpasyang tumayo nang tuwid, kahit nagliliyab ang kalooban.Nais k

GRACIAS Bumukas ang pinto ng opisina sa isang halos solemne na katahimikan. Ang hangin ay malamig, halos klinikal. Tatlong taon ng mga alaala, ng mga pagtatalo, ng mga gabing ninakaw, ng mga pangakong ibinulong sa loob ng mga pader na ito... at ngayon, ang lahat ay kailangang isiksik sa isang simpleng piraso ng papel na aking ilalapag sa mesang ito. Isang lagda, at ito na ang magiging wakas. Ako'y humakbang pasulong, ang mga takong ay umaalingawngaw sa pinakintab na sahig na kahoy, at pakiramdam ko'y bahagyang nanginginig ang aking mga kamay kahit pilit kong pinipigilan. Ang pluma sa aking kamay ay biglang bumigat, na para bang ang dulo nito ay nagdadala ng buong bigat ng aking mga nakaraang taon na kasama siya. Tumingin ako sa aking asawa. Siya ay naroon, tuwid, walang dungis, perpekto ang tabas ng suit, ngiting halos napakakalma. Ang kalmang iyon ang nagpapanginig sa akin. Ang lalaking nasa aking tabi, ang siyang sumama sa akin dito, ay nagpato

INÈSAng hangin ng silid ng hotel ay napabanguhan ng mga bula at mga pangako, ngunit may kung anong bumibigat. Ang champagne ay bumubula sa mga flute, maningning na sinag, halos malupit, na sumasalungat sa bigat ng katatapos lang mangyari. Pinagmamasdan ko si Marius na lumapit sa mesa, may hawak na flute, ngiti sa labi, ngunit siya ay wala. Ang kanyang tingin ay wala rito, ito'y naliligaw, bilanggo ng isang labirintong puno ng pag-iisip na hindi ko kayang daanan.— Para sa atin... malumanay kong usal, bahagyang hindi tiyak, habang itinataas ang aking kopa.Kinuha niya ang akin, bahagyang nagdikit ang aming mga daliri, at isang panginginig ang dumaloy sa akin. Ngunit ang kanyang ngiti ay nanatiling nakapako, halos wala, tulad ng isang pader na sinisikap niyang panatilihin.— Oo... para sa atin, bulong niya, ngunit ang kanyang mga mata ay naliligaw sa kawalan, at ramdam ko ang isang malamig na ginaw na dumausdos sa aking dibdib.Ako'y lumapit at ipinatong ang aking kamay sa kanyang bras

GRACIAAkala ko ang katahimikan ay sapat na upang protektahan ako. Na kung dahan-dahan kong iinumin ang aking katas ng granada, kung pipigilan ko ang aking hininga, ang gabi ay magtatapos nang walang gulo, tulad ng isang marangyang panaklong sa kaguluhang ito. Ngunit ako ay nagkamali.Ibinaba niya ang kanyang baso, nang walang ingay sa pagkakataong ito, pagkatapos ay pinagkrus ang kanyang mga daliri sa kanyang harapan. Ang kanyang tingin ay bumagsak sa akin. Walang katigasan. Walang nakikitang kalkulasyon. Tanging ang tahimik na intensidad na iyon na pumipigil sa akin na umiwas ng tingin.— Kailangan nating mag-usap, malumanay niyang sinabi.Ang kanyang tinig ay hindi humihiwa. Ito ay bumabalot, tulad ng isang kumot na ipinatong sa nagyeyelong mga balikat. Gayunpaman, ito ay nagpapanginig sa akin.Ako'y umayos ng upo, nerbiyos.— Tungkol saan?Tinitigan niya ako, at pakiramdam ko'y hindi lamang ang aking mukha ang s

Bahagya pa lamang sumisikat ang araw ay tila puno na ng hindi na gaanong dayuhang liwanag ang bahay. Ang mga silid ay nagbabalik ng hininga, ang mga anino ay umuunat. Hiniling sa akin ni Ezran na manatili. Sinabi niyang dapat kong malaman ang bawat sulok, na ang tahanan ay dapat maging pamilyar sa akin bago ito maging atin. Nilibot ko ang mga pasilyo nang may sinusukat na hakbang, na para bang bawat pintong malampasan ay lalong nagtatalaga sa lugar na ito sa aming hinaharap.Muli kaming nagkita sa kusina pagsapit ng umaga. Naghanda siya ng kape isang simpleng ritwal na nagpapakalma sa akin sa pagiging ordinaryo nito at iniabot ang tasa na parang isang alay. Ang kanyang mga kilos ay hindi na lamang yaong sa isang makapangyarihang lalaki, kundi yaong sa isang kasamang nag-aaruga. Naupo kami nang magkaharap, at sa unang pagkakataon sa mga nakaraang linggo, ang pag-uusap ay hindi tungkol sa mga estratehiya o mga ipinagbabawal.Tiningnan niya ako, seryoso, pin