All Chapters of ANG ASAWA NA INIWAN : Chapter 1 - Chapter 10

GraciasAlas nuwebe kwarenta y siyete na ng gabi, pinagmamasdan ko ang orasan sa dingding sa ikatlong pagkakataon sa loob ng wala pang isang minuto, nang hindi man lang talaga nakikita ang pag-usad ng segundaryong kamay, nang hindi naririnig ang marahang pagtiktak na sumasabay sa nakabibinging katahimikan ng apartment. Ang litsong inihanda ko nang may pag-iingat ay nakahain na sa plato nito sa loob ng ilang oras ngayon, maligamgam na lamang sa pinakamainam, tuyo marahil, at ang mga kandilang sinindihan ko kaninang hapon ay naglalabas na lamang ng kumukutitap na liwanag, bahagya nang buhay, tulad ko ngayong gabi.Ang puting mantel na pinili ko kaninang umaga matapos ang pag-aatubili, na plantsado nang may puspusang halos magiliw, ay biglang tila wala sa lugar, halos mayabang sa kanyang kawalan ng mantsa. Tatlong plato. Nakahanay nang may eksaktitud na nagiging katawa-tawa. Isa para sa kanya, isa para sa akin… at ang pangatlo, nakalagay doon nang hindi niya alam. Isang plato na walang l

GRACIASHindi ako umalis.Sila, oo.Ang aking kapatid na babae at si Marius ay umalis sa bar na tulad ng dalawang artistang nasiyahan sa kanilang pagtatanghal, magkahawak ang kamay, mayabang ang tingin, nakataas ang mga balikat. Para bang katatapos lamang ng isang yugto, nang hindi lumilingon, walang kahihiyan, walang pagkaasiwa.At ako, tumigil na lamang ako sa pag-iral sa kanilang mga mata.Nanatili akong nakatayo sa mahabang sandali, pinamanhid ng anestisya, pagkatapos ay bumalik ako sa bar, ang puso'y pigil ang hininga. Ang likod ay tuwid upang hindi mag-umpugan.Hindi na ako gumagalaw. Ako ang babaeng iyon na iniiwan sa likuran. Ang babaeng iyon na binubura, dahan-dahan, walang ingay.Pagkatapos ay bumigay ang aking mga binti. Hinayaan kong dumausdos ang sarili sa isang bangkito, sa dulong dulo ng counter, kung saan mahina ang ilaw, kung saan walang tumitingin sa iyo nang matagal.Isang mag-asawa ang malakas tumawa sa tabi. Pakiramdam ko ako ay dayuhan sa mundong ito, dayuhan sa

GraciasWala akong sinasabi.Ni isang salita, ni isang buntong-hininga. Kahit isang luha.Hinatid niya ako pabalik sa aking itim na kotse, tahimik, katad na maligamgam, makina na marahang umuungol. Ang mga bintana ay may tint. Ang mundo ay nanatili sa labas.— Kung kailangan mo ng anumang bagay… tawagan mo ako.Inabot niya sa akin ang isang card. Mat na papel, puting marumi, payak at halos solemne. Isang ginintuang inisyal. Isang numero ng telepono. Wala nang iba pa. Walang pangalan. Isang nasuspindeng pangako lamang.Kinuha ko ito tulad ng pagsunggab sa isang lubid sa gilid ng kawalan.Hindi niya ako hinalikan. Hindi niya ako hinipo. Hindi niya ako pinigilan.Tiningnan niya ako nang matagal, na parang talagang nakikita niya ako, sa kung anong hindi ko ipinapakita kanino man. Ang kanyang tingin ay tumatagos sa akin, iniiwan akong hubad at kataka-taka, hindi ako nito tinatakot.Sumakay ako sa aking kotse. Pinaandar ko. Ang aking mga kamay ay bahagyang nanginginig, ako ay nagmamaneho.A

GraciasHindi ko na masyadong alam kung talagang narinig ko ang kanyang boses na nagsasabing susunduin kita, o kung ang aking pagod na isipan ang nagburda ng pariralang ito bilang isang salbabida, isang huling sinulid na nakakabit sa loob ng aking rib cage na handa nang bumigay, ngunit ilang minuto ang lumipas, ang telepono ay nag-vibrate sa aking nanlalamig na palad at ang aking mga daliri na nadidikitan ng tubig at gabi.SMS: "Nariyan ako sa loob ng dalawampung minuto. Huwag kang gumalaw. Manatiling nakikita. Ako ay nasa isang kulay abong kotse."Manatiling nakikita.Ang dalawang salitang ito ay sinusunog ako tulad ng ulan na lumalamon sa aking mga buto, dahil hindi ko na alam kung paano gawin iyon, ang maging nakikita, ang umiral, ang manatiling nakatayo sa tingin ng iba nang hindi agad naglalaho sa pagkaasiwa o kahihiyan, kaya idinikit ko ang aking sarili sa isang hindi kilalang portiko, iyon ng isang maruming gusali na may bitak na bungad, at naghintay ako, ang mga braso ay mahig

INÈSTumawa ako habang kumakagat sa isang berdeng mansanas.Ito ay maasim, makatas, makirot. Perpekto.Ako ay hubad sa ilalim ng kamiseta ni Marius, nakaupo sa ibabaw ng counter ng kusina. Ang aking mga binti ay marahang umiindayog sa kawalan habang siya ay naghahanda ng scrambled eggs. Hindi siya kailanman nagluluto, karaniwan. Ngunit ngayong umaga, gusto niyang "alagaan ako". Gusto niyang gampanan ang papel ng malambing na lalaki, ang magiging maasikasong ama. Ito ay nakakaaliw sa kanya, binibigyan siya nito ng ilusyon na isa siyang mabuting tao.At ako, gusto kong nilalaro namin iyon.Ang peke ay kadalasang mas masarap kaysa totoo.— Maglalagay ka ba ng keso? tanong ko habang pinagmamasdan siya.— Siyempre, ang ginang ay mapaghanap, sabi niya na may ganitong ngisi sa gilid na ibinibigay niya sa akin kapag gusto niyang paniwalain ako na kaya pa niya ang irony.Hindi na niya kaya. Hindi talaga.Mula noong umalis siya, siya ay naging masunurin. Isang uri ng aso na pinalo nang napakata