เทรย์แบกคนตัวเล็กขึ้นหลัง ก่อนจะเดินขึ้นไปบนห้องอย่างทุลักทุเล เพราะเธอดิ้นไม่หยุด แถมยังร้องเพลงเสียงดังโวยวายตลอดทางพรึบ!ชายหนุ่มวางร่างบางลงบนเตียงของเขาอย่างเบามือ ดวงตาคมจ้องมองอีกฝ่ายนิ่ง ก่อนจะส่ายหน้าไปมาช้าๆ อย่างเอือมระอาคออ่อนยังไม่รู้ตัว เสือกกินเยอะอีก!มือหนายื่นไปปัดปอยผมที่ปิดคลุมใบหน้าสวยออกไปทัดไว้ตรงใบหูแผ่วเบา พลางมองเธอด้วยแววตาหลงใหลแต่ในระหว่างที่เขากำลังจ้องมองเธออยู่นั้น คนตัวเล็กก็ค่อยๆ ลืมตาขึ้นมามองเขาด้วยสายตาหวานหยาดเยิ้มเธอเอื้อมมือมาจับใบหน้าหล่อเหลา ก่อนจะรั้งท้ายทอยเขาลงมาโดยไม่ทันตั้งตัว ทำให้ใบหน้าของทั้งคู่ห่างกันเพียงคืบเดียวเท่านั้นควีนยิ้มบางๆ พลางกวาดสายตามองคนตรงหน้าด้วยแววตาเป็นประกาย ก่อนจะพึมพำเสียงเบา“หล่อจัง...”ทั้งคู่มองสบสายตากันอยู่ครู่หนึ่ง หัวใจพลันเต้นแรงอย่างห้ามไม่อยู่ ไม่นานนัก มือเล็กก็ลูบไล้กรอบหน้าอีกฝ่ายแผ่วเบา ก่อนจะเอ่ยขึ้น“พี่รู้ไหม…หนูอะชอบพี่มากเลยนะ อยากได้พี่มาเป็นพ่อของลูกที่สุดเลย แต่มีโอกาสแค่ได้รัก ไม่มีวาสนาได้ครอบครอง...ฮ่าฮ่า น่าสมเพชเนอะ ว่าปะ?” สิ้นเสียงหวาน เทรย์ก็ส่ายหน้าไปมาช้าๆ พลางตอบกลับทันควัน
閱讀更多
