Todos os capítulos de พิมมาล่ารัก ฉบับแม่หญิงการละคร: Capítulo 1 - Capítulo 10

ก้าวแรกที่ พิมมา (หรือโบตั๋นในร่างนางเอกเกรด SSS) เหยียบย่างขึ้นบนเรือนไม้สักทองหลังใหญ่ของ ขุนปรินทร์ เธอถึงกับต้องกลืนน้ำลายอึกใหญ่ สายตาซุกซนของนักเขียนสาวกวาดมองไปทั่วโถงเรือนที่กว้างขวางจนเตะตะกร้อได้ พื้นไม้ขัดจนเงาวับชนิดที่แมลงวันบินมาเกาะคงลื่นล้มหัวแตก แจกันเครื่องลายครามวางประดับอยู่ตามมุมเรือน เสาไม้ตกแต่งด้วยผ้าแพรพริ้วไหว ​‘โอ้โห... นี่มันบ้านหรือวังกันแน่เนี่ย!’ โบตั๋นในร่างพิมมาอุทานในใจ ‘ไอ้โบตั๋นเอ๋ย ในโลกก่อนแกอยู่ห้องเช่าเท่ารูหนู แต่โลกนี้แกได้มาอยู่คฤหาสน์หรูสมัย ร.5 รวย! รวยกว่านี้ไม่มีอีกแล้ว!’ ​“แม่พิมมา... มัวแต่มองอะไรอยู่ มารับประทานน้ำท่าเสียก่อนสิ” ​เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยความกังวานทำให้พิมมาสะดุ้งโหยง เธอรีบปรับสีหน้าจากอาการ "ตาโตเท่าไข่ห่าน" ให้กลายเป็นกิริยาเรียบร้อยดั่งผ้าพับไว้ทันที เธอค่อยๆ ย่อกายลงนุ่งโจงกะเบนสีบานเย็น (ที่ระบบเพิ่งแอบอัปเกรดสีให้ฉูดฉาดขึ้นเล็กน้อย) แล้วคลานเข่าเข้าไปหาคุณพี่ปรินทร์ที่นั่งอยู่บนตั่งไม้แกะสลักอย่างงดงาม ​“ขอบพระคุณเจ้าค่ะคุณท่าน พิมมาวาสนาน้อยนัก ไม่เคยได้ขึ้นมาเหยียบเรือนใหญ่เช่นนี้ เลยอดตื่นตาตื่นใจมิได้เจ้า

ค่ำคืนบนเรือนไม้สักทองเงียบสงัด มีเพียงเสียงหริ่งหรีดเรไรที่ดังระงมมาจากพุ่มไม้ด้านล่าง พิมมา (ในอ้อมกอดที่แสร้งล้มพับเมื่อครู่) ค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาข้างหนึ่งเมื่อรู้สึกว่าถูกวางลงบนตั่งไม้นุ่มๆ อย่างเบามือ กลิ่นกฤษณาที่คุ้นเคยยังคงวนเวียนอยู่ใกล้ๆ จนเธอต้องแอบสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ​‘ไอ้โบตั๋นเอ๊ย... พระเอกคนนี้งานดีจนอยากจะลาออกจากการเป็นนักเขียนมาเป็นเมียท่านขุนจริงๆ’ เธอคิดในใจพลางหยั่งเชิงระบบ ​[ระบบ: แจ้งเตือน! โฮสต์กำลังอยู่ในสภาวะ 'เคลิบเคลิ้ม' โปรดระวังภาพลักษณ์นางเอกเกรด SSS] [ข้อแนะนำ: ควรตื่นจากการเป็นลมแบบ 'นุ่มนวล' เพื่อเรียกคะแนนความเห็นใจเพิ่มอีก ๑๕%] ​พิมมาทำตามระบบสั่งทันที เธอค่อยๆ ปรือตาขึ้นอย่างแช่มช้า แสร้งทำหน้ามึนงงเหมือนคนเพิ่งฟื้นจากภวังค์ ​“พิมมา... พิมมาเป็นอะไรไปเจ้าคะคุณท่าน? เหตุใดพิมมาถึงมานอนอยู่ตรงนี้...” เสียงของเธอแผ่วเบาและแหบพร่า ฟังดูน่าสงสารจนมดที่เดินผ่านยังต้องหยุดดู ​ขุนปรินทร์ที่นั่งเฝ้าอยู่ข้างๆ ไม่ได้ถอยออกไปไกล เขาโน้มตัวลงมามองจ้องเข้าไปในดวงตากลมโตของเธอ มุมปากหยักลึกขึ้นเป็นรอยยิ้มที่พิมมาเดาใจไม่ออก ​“เจ้าหน้ามืดไปน่ะสิแม่พิมมา

หลังจากผ่านเหตุการณ์ระทึกขวัญที่วังหน้ามาได้ พิมมา (หรือโบตั๋น) ก็เริ่มตระหนักได้ว่าความสวยเพียงอย่างเดียวอาจจะทำให้เธอรอดตายไปวันๆ แต่ "อำนาจเงิน" ต่างหากที่จะทำให้เธอยืนหยัดได้อย่างมั่นคงในยุคที่ชนชั้นคือทุกสิ่ง เธอตื่นขึ้นมาในเช้าวันใหม่ด้วยความมุ่งมั่นที่เต็มเปี่ยม สายตาสดใสจ้องมองหน้าต่างระบบที่ลอยเด่นอยู่ตรงหน้า ​[ระบบ: แจ้งเตือน! เริ่มต้นภารกิจ ‘เศรษฐีนีเดินดิน’] [ไอเทมสนับสนุน: ‘ตำรากลิ่นเรียกทรัพย์’ (ให้ยืมใช้งาน ๓ วัน)] [เงื่อนไข: ผลิตสินค้าตัวอย่าง ๓ ชนิด และต้องได้รับคำชมจากคนระดับเจ้าขุนมูลนายอย่างน้อย ๕ คน] ​“เอาล่ะจ้ะระบบ ในเมื่อจะให้ฉันรวย ฉันก็จัดให้!” พิมมาดีดนิ้วดังเปรี้ยง ​เธอเรียกอีจ้อยมาพบทันที “จ้อย... วันนี้พี่จะปรุงเครื่องหอมสูตรใหม่ เจ้าไปหาดอกบุหงา มะลิ กุหลาบมอญ และที่สำคัญที่สุด... ไปหาผิวมะกรูดกับกำยานมาให้พี่เยอะๆ!” ​“แม่พิมมาจะทำอะไรอีกเจ้าคะ? แค่นี้คุณหญิงแขก็เขม่นจะแย่แล้วนะเจ้าคะ” อีจ้อยถามพลางทำหน้าหวาดๆ ​“พี่จะทำเงินไงล่ะจ้อย! คนเราถ้ามีเงินซะอย่าง ใครก็มาดีดนิ้วใส่หน้าเราไม่ได้” พิมมาพูดด้วยสายตาเป็นประกายแบบนักธุรกิจสาวไฟแรง ​ตลอด

เช้าวันต่อมา บรรยากาศในเรือนขุนปรินทร์ดูจะอึมครึมผิดปกติ พิมมา นั่งใจลอยจับจีบสไบอยู่บนตั่ง ในหัววนเวียนอยู่กับคำพูดของ หมื่นสิทธิเดช เมื่อคืนนี้ 'แผนการที่คุณพี่ปรินทร์ปกปิดเจ้าอยู่' มันคืออะไรกันแน่? หรือว่าท่านขุนผู้นิ่งขรึมจะรู้อยู่แล้วว่าเธอไม่ใช่พิมมาคนเดิม? ​[ระบบ: แจ้งเตือน! ภารกิจลับ ‘จารชนสาวเจ้าเสน่ห์’] [เงื่อนไข: ออกไปพบหมื่นสิทธิเดชตามนัด โดยห้ามให้ขุนปรินทร์จับได้] [ไอเทมแนะนำ: ‘อาภรณ์พรางตา’ (ลดการมองเห็นของบ่าวในเรือน ๘๐%) และ ‘รองเท้าก้าวไร้เสียง’] ​“จ้อย... วันนี้พี่จะออกไปทำธุระข้างนอกหน่อยนะ เจ้าช่วยเฝ้าหน้าห้องไว้ ใครมาหาบอกว่าพี่ไม่สบาย นอนซมอยู่เข้าใจไหม?” พิมมากระซิบสั่งลูกน้องคนสนิท ​“แม่พิมมา! จะไปไหนเจ้าคะ? ถ้าคุณท่านรู้ จ้อยหัวหลุดจากบ่าแน่ๆ!” อีจ้อยร้องเสียงหลง ​“เออน่า... ถ้าพี่รอดมาได้ พี่จะซื้อขนมเบื้องเจ้าดังมาฝาก เงียบไว้!” พิมมารีบสวม ‘อาภรณ์พรางตา’ แล้วค่อยๆ แอบลงจากเรือนไปอย่างเงียบเชียบ ​ณ วัดแจ้ง (วัดอรุณราชวราราม) แสงแดดสะท้อนยอดพระปรางค์ดูตระการตา พิมมาในชุดชาวบ้านธรรมดาแต่คลุมหน้าด้วยผ้าแพรบางๆ เดินวนเวียนอยู่แถวศาลาริมน้ำ จนกระท

เวลาสามวันที่ท่านเจ้าคุณวิจิตรเส้นตายไว้เปรียบเสมือนนาฬิกาทรายที่กำลังหมดลงอย่างรวดเร็ว พิมมา ไม่รอช้า เธอเปลี่ยนเรือนหลังเล็กข้างโรงครัวให้กลายเป็น "ห้องแล็บฉบับรัตนโกสินทร์" กลิ่นสมุนไพร กลิ่นกำยาน และกลิ่นดอกไม้นานาพันธุ์อบอวลไปทั่วบริเวณจนบ่าวไพร่ต่างพากันเดินเลี่ยงเพราะเกรงจะรบกวน "นางฟ้าปรุงหอม" ของท่านขุน ​[ระบบ: แจ้งเตือน! ความคืบหน้าการปรุง ‘สุคนธาเทวาลัย’ ๔๐%] [ไอเทมที่ยังขาด: ‘น้ำตาจากใจจริง’ และ ‘กุหลาบมอญเจ็ดสี’] ​“จ้อย! ผงอำพันที่พี่ให้ไปตำน่ะ ละเอียดหรือยัง?” พิมมาตะโกนถามขณะกำลังเคี่ยวน้ำมันมะพร้าวบริสุทธิ์ ​“ละเอียดจนแทบจะเป็นฝุ่นแล้วเจ้าค่ะแม่พิมมา” จ้อยตอบพลางปาดเหงื่อ “แต่จ้อยไม่เข้าใจจริงๆ ว่าทำไมเราต้องทำอะไรยากเย็นขนาดนี้ น้ำอบร้านแม่ตลับในตลาดเขาก็หอมดีอยู่แล้วนะเจ้าคะ” ​“น้ำอบร้านแม่ตลับน่ะใช้ฉีดตัวคนไทย แต่เครื่องหอมของพี่... จะใช้ ‘มัดใจ’ พวกฝรั่งจมูกโตพวกนั้น!” พิมมาพูดอย่างมุ่งมั่น ในมือถือดรอปเปอร์แก้วที่เธอแอบแลกมาจากร้านค้าในระบบ ​ในขณะที่พิมมากำลังวุ่นวาย ขุนปรินทร์ก็เดินเข้ามาในห้องแล็บ พร้อมกับห่อผ้าสีทองในมือ “พิมมา... พี่ไปเสาะหากุหลาบเ