Semua Bab พิมมาล่ารัก ฉบับแม่หญิงการละคร: Bab 31 - Bab 35

แสงไฟระยิบระยับของกรุงเทพมหานครยามรุ่งสางเริ่มปรากฏสู่สายตาผ่านหน้าต่างรถไฟที่ข้ามผ่านเขตดอนเมืองมุ่งหน้าสู่บางซื่อ โบตั๋น ตื่นขึ้นมาพร้อมกับอาการปวดขมับเล็กน้อยจากการใช้สมาธิอย่างหนักเมื่อคืน เธอรีบเช็กหน้าจอสมาร์ทโฟนและพบว่าสถานการณ์เลวร้ายลงกว่าเดิม คลิปวิดีโอของคุณพี่ปรินทร์ที่รักษะวารินมียอดวิวกว่า ๕๐ ล้านครั้งไปแล้ว และมีข่าวลือสะพัดว่า "เทพเจ้าดิจิทัล" กำลังเดินทางเข้าสู่กรุงเทพฯ โดยรถไฟขบวนนี้! ​“พี่ปรินทร์คะ... ดูเหมือนว่า The Master จะจงใจปล่อยข้อมูลให้คนแห่มารับเรานะคะ” โบตั๋นเอ่ยเสียงเครียด พลางมองดูฝูงโดรนนิรนามที่เริ่มบินขนาบข้างขบวนรถไฟ ​ปรินทร์ ยืนนิ่งอยู่ริมหน้าต่าง นัยน์ตาสีทองกะพริบเป็นจังหวะวิเคราะห์ข้อมูลรอบข้าง “มันต้องการใช้ ‘มวลชน’ เป็นโล่มนุษย์พิมมา หากพี่สำแดงฤทธิ์เดชเพื่อป้องกันตัวท่ามกลางคนหมู่มาก พี่อาจจะกลายเป็นปีศาจในสายตาพวกเขา แตหากพี่มิจำแลงกาย พี่ก็จักถูกจับกุมโดยสมุนของมัน” ​“เราต้องชิงลงมือก่อนค่ะ!” โบตั๋นรีบเปิดโน้ตบุ๊ก “โบตั๋นจะสร้างสัญญาณรบกวน (Signal Jammer) ให้รัศมีรอบตัวพี่กลายเป็น ‘จุดบอด’ ของกล้องทุกชนิด แต่พี่ต้องสัญญานะคะว่าห้ามใช้พ

ท่ามกลางเสียงสายฝนที่เริ่มโปรยปรายลงมาในเขตพระนคร โบตั๋น และ ปรินทร์ เร่งฝีเท้าผ่านอุโมงค์ใต้ดินที่เชื่อมต่อมาจากย่านบ้านหม้อ จนมาโผล่ที่ห้องพักลับชั้นดาดฟ้าของอาคารไม้เก่าแก่แห่งหนึ่งแถวเสาชิงช้า ที่นี่เป็นที่พักที่โบตั๋นเคยใช้เป็นรังเขียนนิยายในยุคที่เธอยังไม่โด่งดัง มันถูกตัดขาดจากสัญญาณเครือข่ายอัจฉริยะทั้งหมด จึงเป็นพื้นที่เดียวที่ The Master ยังมองไม่เห็น ​เมื่อก้าวเข้าสู่ห้องพักที่เต็มไปด้วยกลิ่นกระดาษเก่าและหมึกพิมพ์ โบตั๋นก็แทบจะทรุดตัวลงด้วยความเหนื่อยล้า เธอรีบล็อกประตูและวางเป้โน้ตบุ๊กลงอย่างรวดเร็ว ​“เราปลอดภัยแล้วค่ะพี่ปรินทร์... อย่างน้อยก็ในคืนนี้” โบตั๋นเอ่ยพลางหันไปมองคนข้างกาย ​ปรินทร์ยืนนิ่งอยู่กลางห้อง ร่างกายพิกเซลของเขากะพริบถี่ๆ เป็นจังหวะที่น่าใจหาย ดาบ "นิรันดร์แห่งโบตั๋น" ที่เขาสะพายไว้ข้างหลังกำลังแผ่คลื่นความร้อนเจือกลิ่นไหม้ของวงจรไฟฟ้าออกมาเป็นระยะ ​“พิมมา... ร่างกายของพี่มัน...” ปรินทร์พึมพำ นัยน์ตาสีทองฉายแววหวั่นใจ ​โบตั๋นรีบเดินเข้าไปประคองเขา “พี่ฝืนใช้พลังมากเกินไปค่ะ การหลอมดาบเล่มนั้นมันกัดกินรหัสพื้นฐานของพี่ไปเกือบครึ่ง... มาเถอะค่ะ ใ