Semua Bab พิมมาล่ารัก ฉบับแม่หญิงการละคร: Bab 21 - Bab 30

เสียงคลื่นกระทบฝั่งและกลิ่นไอเกลือเข้มข้นต้อนรับคณะเดินทางของ พระปรินทร์ศาสตรา เมื่อเข้าสู่เขตเมืองระนอง เมืองที่พิมมาสัมผัสได้ถึงพลังงานบางอย่างที่คุ้นเคย ราวกับว่าจิตวิญญาณของเธอในโลกอนาคตมีความผูกพันกับผืนดินแห่งนี้อย่างประหลาด ท้องฟ้าที่นี่ไม่ได้มืดครึ้มด้วยมนต์ดำ แต่มันปกคลุมด้วยม่านฝนธรรมชาติที่เย็นฉ่ำ สลับกับแสงแดดที่ส่องลงมาสะท้อนประกายแร่ในลำธาร ​[ระบบ: เข้าสู่พื้นที่ ‘ระนอง - จุดยุทธศาสตร์พลังงานสะอาด’] [ตรวจพบ: แร่ดีบุกและแร่อัญมณีที่มีคุณสมบัติ ‘Anti-Virus’ (ต้านทานรหัสจักรกล)] [ภารกิจ: ตามหา ‘จวนเจ้าเมืองเก่า’ เพื่อเปิดใช้งานเครื่องกำเนิดสัญญาณบริสุทธิ์] ​“พิมมา... เหตุใดเจ้าจึงดูชำนาญทางในเมืองนี้นัก? ทั้งที่เจ้าบอกว่าเจ้าเป็นคนบางกอก” ปรินทร์เอ่ยถามขณะควบม้าผ่านป่าโกงกางที่อุดมสมบูรณ์ สายตาเขาเฝ้ามองท่าทางของพิมมาที่ดูผ่อนคลายและมั่นใจอย่างประหลาด ​“พิมมาก็บอกไม่ถูกเจ้าค่ะคุณท่าน... เหมือนหัวใจของพิมมาเคยอยู่ที่นี่มานานแสนนาน” พิมมายิ้มอ่อนโยน (ในใจแอบนึกถึงชีวิตในโลกจริงที่เธอเพิ่งย้ายมาระนองได้ไม่นาน) “ระนองมิใช่เพียงเมืองผ่านเจ้าค่ะ แต่มันคือ ‘ตู้เซฟ’ ของแผ

หลังจากที่โบตั๋น (พิมมา) วิ่งลงจากบ้านไม้เก่าท่ามกลางสายฝนของเมืองระนอง หัวใจของเธอเต้นรัวจนแทบจะหลุดออกมานอกอก ภาพชายหนุ่มที่ยืนอยู่ริมรั้วจวนเก่าในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวธรรมดาๆ แต่กลับมีท่วงท่าที่สง่างามและแววตาที่หนักแน่นเหมือน "พระปรินทร์" ทำให้เธอลืมไปเสียสนิทว่าเธอเพิ่งจะ "ตื่น" จากฝัน ​“คุณ... คุณเป็นใครคะ?” โบตั๋นถามเสียงสั่น พลางหอบหายใจ น้ำฝนเริ่มทำให้เสื้อผ้าของเธอเปียกโชก ​ชายคนนั้นไม่ได้ตอบในทันที เขาเพียงแต่มองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความโหยหา มือของเขาที่ถือขวดน้ำหอมจิ๋วสั่นน้อยๆ ก่อนจะยื่นมาตรงหน้าเธอ ​“ผม... ผมตื่นมาพร้อมกับสิ่งนี้ในมือ และความทรงจำเดียวที่ผมมี คือชื่อของคุณ... พิมมา” ​เสียงของเขาทุ้มต่ำและนุ่มนวลเหมือนพี่ปรินทร์ไม่ผิดเพี้ยน แต่คำเรียกขานที่เปลี่ยนไปทำให้โบตั๋นชะงัก เขาสูญเสียความทรงจำ? หรือนี่คือกลลวงใหม่ของระบบ? ​[ระบบ: แจ้งเตือน! ตรวจพบสัญญาณ ‘Anomaly’ (สิ่งผิดปกติ) ในตัวบุคคลตรงหน้า] [สถานะ: รหัสพันธุกรรม ๙๙.๙๙% ตรงกับ ‘พระปรินทร์ศาสตรา’ แต่มีรหัสจักรกลแฝงอยู่ในคลื่นสมอง] ​โบตั๋นรีบดึงสติ เธอมองขวดน้ำหอมในมือเขา มันคือน้ำหอมสูตร ‘วสันตว

แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าส่องทะลุม่านหมอกของเมืองระนองเข้ามาในบ้านไม้ของโบตั๋น กลิ่นกาแฟหอมกรุ่นอบอวลไปทั่วห้อง แต่สิ่งที่แปลกตาไปคือชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อยืดกางเกงยีนส์ที่โบตั๋นเพิ่งไปกว้านซื้อมาให้เมื่อวาน เขากำลังยืนจ้องหน้า "ตู้เย็น" ด้วยแววตาที่ระแวดระวังราวกับกำลังเผชิญหน้ากับศัตรูในสนามรบ ​“พิมมา... เจ้าสิ่งนี้มันมีเสียงคำรามอยู่ข้างใน พี่เกรงว่ามันจะมีวิญญาณสถิตอยู่” ปรินทร์ (หรืออดีตพระปรินทร์ศาสตรา) เอ่ยเสียงเรียบพลางกระชับมือที่เผลอจะไปคว้าด้ามดาบ (ที่บัดนี้กลายเป็นร่มพับ) ​โบตั๋นหลุดขำออกมาพลางเดินเข้าไปใกล้ “นั่นมันแค่เสียงคอมเพรสเซอร์ค่ะพี่ปรินทร์ มันทำความเย็นเฉยๆ พี่ลองเปิดดูสิคะ ข้างในมีน้ำเย็นๆ กับผลไม้เพียบเลย” ​ปรินทร์ค่อยๆ เอื้อมมือหนาไปเปิดตู้เย็น เมื่อความเย็นปะทะใบหน้า เขาถึงกับผงะถอยหลัง “มหัศจรรย์นัก! คนยุคนี้สามารถกักขังฤดูหนาวไว้ในกล่องเหล็กได้เชียวหรือ?” ​“ยังมีเรื่องมหัศจรรย์กว่านี้อีกเยอะค่ะพี่” โบตั๋นยิ้มกว้าง เธอหยิบ สมาร์ทโฟน รุ่นล่าสุดขึ้นมาวางตรงหน้าเขา “นี่คืออาวุธที่ร้ายแรงที่สุดในยุคนี้ค่ะ มันเรียกว่ามือถือ พี่ต้องหัดใช้มัน เพราะมันคือสิ

รถ SUV สีดำของโบตั๋นแล่นทะยานไปตามถนนเส้นรองที่ขนาบข้างด้วยป่าโกงกางและไอหมอกจางๆ ของเมืองระนอง แสงไฟหน้ารถตัดผ่านความมืดมิดที่เริ่มโรยตัวลงมา ภายในรถไม่มีเสียงพูดจา มีเพียงเสียงลมหายใจที่ยังไม่เป็นจังหวะนักของ ปรินทร์ ที่นั่งพิงพนักเบาะ หลับตาลงเพื่อฟื้นฟูพลังจากการฝืนใช้พลังควบคุมวารีเมื่อครู่ ​โบตั๋นเหลือบมองชายหนุ่มข้างกายด้วยความรู้สึกที่ปนเปกัน ทั้งรัก ทั้งห่วง และทั้งกลัว... กลัวว่าความเก่งกาจของ The Master จะพรากเขาไปจากเธออีกครั้ง ​“พี่ปรินทร์... ไหวไหมคะ?” เธอถามเบาๆ พลางเอื้อมมือไปกุมมือหนาที่วางอยู่บนหน้าขา ​ปรินทร์ลืมตาขึ้นช้าๆ แววตาคมกริบนั้นดูอ่อนโยนลงเมื่อเห็นใบหน้าของเธอ “พี่มิเป็นไรดอกพิมมา เพียงแต่... พี่รู้สึกถึงกลิ่นอายที่คุ้นเคย กลิ่นที่พี่มิคิดว่าจะได้พบพานในภพชาตินี้” เขานิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะขมวดคิ้วเข้ม “มันคือกลิ่นของ ‘ดาบเหล็กน้ำพี้’ และกลิ่นความแค้นที่ฝังลึก... พิมมา เจ้าเขียนตัวละครตัวอื่นที่มีความแค้นต่อพี่ไว้ด้วยใช่หรือไม่?” ​โบตั๋นชะงักไป หัวใจเต้นผิดจังหวะ “พี่หมายถึง... ขุนวรเดช งั้นเหรอคะ?” ​ในนิยาย ‘ลิขิตรักข้ามกาลสยามจักรกล’ ขุนวรเดชคือศั

​แสงแดดยามสายสาดส่องลงมายัง "สวนสาธารณะรักษะวาริน" กลิ่นกำมะถันจางๆ จากบ่อน้ำร้อนธรรมชาติพุ่งขึ้นมาพร้อมกับไอน้ำที่ลอยล่องคล้ายม่านหมอกสีขาวนวล สถานที่ท่องเที่ยวอันเงียบสงบที่คนเมืองระนองใช้พักผ่อนหย่อนใจ บัดนี้กลับมีบรรยากาศที่แปลกประหลาดจนน่าขนลุก นักท่องเที่ยวบางคนยืนนิ่งค้างราวกับหุ่นปั้น บางคนมองเห็นภาพหลอนของเมืองโบราณทับซ้อนกับทางเดินปูนปลาสเตอร์ ​รถ SUV สีดำของโบตั๋นเลี้ยวเข้ามาจอดที่ลานจอดรถหน้าบ่อน้ำร้อน โบตั๋น ก้าวลงจากรถพร้อมเป้ที่บรรจุอุปกรณ์ไอทีครบมือ ส่วน ปรินทร์ ก้าวตามออกมาในชุดเสื้อเชิ้ตสีน้ำเงินเข้มและกางเกงยีนส์ที่โบตั๋นเพิ่งซื้อให้ใหม่ เขามองไปรอบๆ ด้วยสายตาที่บัดนี้มีวงแหวนดิจิทัลสีทองซ้อนอยู่ในนัยน์ตา ​“พิมมา... ที่นี่คือ ‘รอยแยก’ ของความทรงจำจริงๆ ด้วย” ปรินทร์เอ่ยเสียงเคร่ง “พี่เห็นสายไฟและท่อส่งพลังงานของเจ้าปีศาจ The Master มันแทรกตัวอยู่ใต้ดิน ราวกับรากของต้นไม้พิษ” ​“มันใช้ความร้อนจากบ่อน้ำร้อนเป็นพลังงานในการประมวลผลค่ะพี่ปรินทร์” โบตั๋นอธิบายพลางเปิดสมาร์ทโฟนจอพับขึ้นมาสแกนสัญญาณ “มันตั้งใจจะเปลี่ยนที่นี่ให้กลายเป็น Server ขนาดใหญ่ เพื่อส่งรหัสลวงต