ANMELDENก้าวแรกที่ พิมมา (หรือโบตั๋นในร่างนางเอกเกรด SSS) เหยียบย่างขึ้นบนเรือนไม้สักทองหลังใหญ่ของ ขุนปรินทร์ เธอถึงกับต้องกลืนน้ำลายอึกใหญ่ สายตาซุกซนของนักเขียนสาวกวาดมองไปทั่วโถงเรือนที่กว้างขวางจนเตะตะกร้อได้ พื้นไม้ขัดจนเงาวับชนิดที่แมลงวันบินมาเกาะคงลื่นล้มหัวแตก แจกันเครื่องลายครามวางประดับอยู่ตามมุมเรือน เสาไม้ตกแต่งด้วยผ้าแพรพริ้วไหว
‘โอ้โห... นี่มันบ้านหรือวังกันแน่เนี่ย!’ โบตั๋นในร่างพิมมาอุทานในใจ ‘ไอ้โบตั๋นเอ๋ย ในโลกก่อนแกอยู่ห้องเช่าเท่ารูหนู แต่โลกนี้แกได้มาอยู่คฤหาสน์หรูสมัย ร.5 รวย! รวยกว่านี้ไม่มีอีกแล้ว!’ “แม่พิมมา... มัวแต่มองอะไรอยู่ มารับประทานน้ำท่าเสียก่อนสิ” เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยความกังวานทำให้พิมมาสะดุ้งโหยง เธอรีบปรับสีหน้าจากอาการ "ตาโตเท่าไข่ห่าน" ให้กลายเป็นกิริยาเรียบร้อยดั่งผ้าพับไว้ทันที เธอค่อยๆ ย่อกายลงนุ่งโจงกะเบนสีบานเย็น (ที่ระบบเพิ่งแอบอัปเกรดสีให้ฉูดฉาดขึ้นเล็กน้อย) แล้วคลานเข่าเข้าไปหาคุณพี่ปรินทร์ที่นั่งอยู่บนตั่งไม้แกะสลักอย่างงดงาม “ขอบพระคุณเจ้าค่ะคุณท่าน พิมมาวาสนาน้อยนัก ไม่เคยได้ขึ้นมาเหยียบเรือนใหญ่เช่นนี้ เลยอดตื่นตาตื่นใจมิได้เจ้าค่ะ” พิมมาพูดพลางทำตาปริบๆ น้ำเสียงหวานปานน้ำผึ้งหยดชโลมใจ เธอรับขันน้ำพานรองมาจิบเพียงเล็กน้อย แกล้งทำท่าทางเหมือนนกน้อยที่ขี้ตกใจ [ระบบ: แจ้งเตือน! คุณกำลังทำคะแนน ‘ความน่าเอ็นดู’ ได้ดีเยี่ยม แต่ระวัง... เป้าหมายกำลังเริ่มใช้สกิล ‘จับผิด’] ขุนปรินทร์ที่นั่งมองพิมมาอยู่ไม่วางตาไม่ได้พูดอะไร เขาจิบน้ำชาของเขาพลางลูบปลายคางอย่างใช้ความคิด ชายหนุ่มคนนี้ไม่ใช่คนโง่ เขาเติบโตมาในราชการ เห็นผู้คนมาทุกประเภท แต่แม่หญิงตรงหน้าเขาช่างแปลกประหลาด กิริยาท่าทางดูเรียบร้อยอ่อนหวาน แต่ดวงตาคู่นั้นกลับมีความสดใสและมีความ ‘เจ้าเล่ห์’ บางอย่างซ่อนอยู่ “เจ้าบอกว่าเจ้าตื่นตาตื่นใจ... แต่พี่เห็นเจ้ามองแจกันสมัยชิงตัวนั้นด้วยสายตาเหมือนกำลังจะประเมินราคา มากกว่าจะชื่นชมความงามนะแม่พิมมา” พิมมาสำลักน้ำแทบพุ่ง! เธอรีบไอค่อกแค่กแล้วเงยหน้าขึ้นมาทำหน้าซื่อตาใส “โถ่... คุณท่านเจ้าคะ พิมมาจะไปรู้เรื่องราคาค่างวดได้อย่างไร พิมมาก็แค่ทาสที่อ่านไม่ออกเขียนไม่ได้คนหนึ่ง...” “งั้นรึ? แล้วที่เจ้าแอบหยิบผ้าแพรไปเช็ดคราบฝุ่นตรงเสาเมื่อครู่นั่นล่ะ... ทาสทั่วไปเขาไม่ทำกันหรอกนะ” ปรินทร์แกล้งแหย่พลางขยับกายเข้ามาใกล้ขึ้น จนพิมมาได้กลิ่นสะอาดจากตัวเขาอีกครั้ง พิมมาเริ่มเหงื่อตก ‘อีตาพระเอกคนนี้มันฉลาดเกินไปแล้ว! ต้องรีบกู้สถานการณ์ด่วน!’ เธอก้มหน้าลงต่ำ แสร้งทำเป็นตัวสั่นน้อยๆ น้ำตาที่ระบบ (เกรด S) เตรียมไว้เริ่มทำงานทันที “ฮึก... คุณท่านกำลังจะบอกว่าพิมมาแสแสร้งหรือเจ้าคะ พิมมาแค่ไม่อยากให้เรือนของคุณท่านมีมลทิน พิมมาตั้งใจจะมารับใช้ให้คุ้มค่ากับความเมตตาของคุณท่าน...” [ระบบ: ใช้ไอเทม ‘เสียงสั่นสะท้านทรวง’ (ใช้แต้มสะสม 5 แต้ม)] เสียงสะอื้นเบาๆ ของเธอฟังดูน่าสงสารจนหัวใจคนฟังแทบขาด ปรินทร์ที่กะว่าจะแกล้งต่อถึงกับชะงัก เขาถอนหายใจยาวก่อนจะยื่นมือหนาไปเชยคางพิมมาขึ้นมา นิ้วโป้งของเขาเกลี่ยน้ำตาที่ขอบตาของเธอเบาๆ สัมผัสนั้นอุ่นวาบจนพิมมา (โบตั๋น) ถึงกับลืมหายใจ ‘โอ๊ยยย ซิกแพคภายใต้เสื้อราชปะแตนนั่นมันต้องแน่นมากแน่ๆ โบตั๋นเอ๊ย... ห้ามเลือดกำเดาไหลเด็ดขาดนะ!’ “พี่ไม่ได้ว่าเจ้าแสแสร้ง... พี่แค่สงสัย” ปรินทร์พูดด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลลงจนน่าใจหาย “ในเมื่อเจ้ามาอยู่ที่นี่แล้ว พี่จะให้เจ้าทำหน้าที่ ‘บ่าวรับใช้ใกล้ชิด’ คอยจัดเตรียมสำรับและดูแลเสื้อผ้าให้พี่... ทำได้หรือไม่?” พิมมาแสร้งทำตาโต “บ่าวรับใช้ใกล้ชิดหรือเจ้าคะ? แต่พิมมายังมิได้พิสูจน์ความจริงเรื่องขโมยผ้าไหมเลย...” “เรื่องนั้นพี่จัดการเอง” ปรินทร์พูดตัดบท “ระหว่างที่รอความจริงปรากฏ พี่จะให้เจ้าอยู่ภายใต้สายตาของพี่ตลอดเวลา... เข้าใจไหม?” ‘ภายใต้สายตาตลอดเวลา? นี่มันนิยายแนวจำเลยรักชัดๆ!’ พิมมาแอบกรี๊ดในใจ ตกเย็นวันนั้น ภารกิจแรกของพิมมาในฐานะบ่าวใกล้ชิดเริ่มขึ้นทันที เธอได้รับมอบหมายให้จัดเตรียมสำรับค่ำให้ขุนปรินทร์ พิมมาเดินนวยนาดเข้าครัวเรือนใหญ่ด้วยความมั่นใจ พร้อมเรียกใช้ระบบทันที ‘ระบบ! ตอนนี้เลเวลการทำอาหารไทยของฉันติดลบ มีไอเทมอะไรช่วยได้บ้าง?’ [ระบบ: ตรวจพบสกิลพื้นฐานระดับ 0 – แนะนำไอเทม ‘รสมือแม่หญิงศรีเรือน’ (เช่า 2 ชั่วโมง ราคา 10 แต้ม)] [คุณสมบัติ: ขยับมือเป็นระเบียบ ทำอาหารรสเลิศแม้จะต้มแค่ไข่!] พิมมากดตกลงทันที ทันใดนั้น ร่างกายของเธอก็ขยับไปเองเหมือนมีเชิดหนังตะลุง เธอหยิบจับพริก กระเทียม เครื่องเทศมาโขลกจนเสียงดังฉ่าๆ ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของแม่ครัวเรือนใหญ่ที่ตั้งท่าจะมากลั่นแกล้งเธอ “อีทาสคนนี้มันทำอะไรของมันน่ะ? ท่าทางคล่องแคล่วนัก” แม่ครัวใหญ่บ่นพึมพำ พิมมาไม่สนใจ เธอรังสรรค์เมนู ‘น้ำพริกลงเรือ’ และ ‘หมูโสร่ง’ ออกมาอย่างสวยงามประณีตชนิดที่ว่าถ้านกบินมาเห็นคงต้องหยุดมอง เมื่อถึงเวลาเสิร์ฟ เธอค่อยๆ ยกถาดอาหารขึ้นไปบนเรือนไม้ที่ขุนปรินทร์นั่งรออยู่ บรรยากาศยามเย็นที่มีแสงตะเกียงเจ้าพายุส่องสว่าง ทำให้ใบหน้าของขุนปรินทร์ดูหล่อเหลาและดูอันตรายยิ่งขึ้น เขาเลิกคิ้วมองสำรับอาหารตรงหน้า “เจ้าทำเองทั้งหมดเลยรึ?” “เจ้าค่ะคุณท่าน พิมมาตั้งใจสุดฝีมือ เพื่อเป็นการขอขมาที่ทำให้คุณท่านต้องวุ่นวายใจ” พิมมาพูดพลางส่งยิ้มหวานหยดที่แฝงไปด้วยความ ‘รุก’ เล็กน้อย ปรินทร์ตักน้ำพริกเข้าปากเพียงคำเดียวเขาก็ต้องชะงัก รสชาติอาหารมันช่างกลมกล่อมและถูกปากเขาอย่างน่าเหลือเชื่อ เขาเงยหน้ามองพิมมาที่นั่งพับเพียบอยู่ข้างๆ “ฝีมือเจ้า... เกินคำว่าทาสไปมากนะแม่พิมมา” เขากล่าวพลางวางช้อนลงแล้วหันมาจ้องหน้าเธอตรงๆ “พี่เริ่มสงสัยแล้วจริงๆ ว่าเจ้าทะลุมิติมาจากไหน หรือเจ้าเป็นนางฟ้าแปลงกายมาแกล้งพี่กันแน่?” พิมมาสะดุ้งสุดตัว ‘เห้ย! อีพี่ปรินทร์มันรู้เหรอ?’ แต่ก่อนที่เธอจะทันได้อ้าปากค้าง ระบบก็เตือนขึ้นมาทันที: [แจ้งเตือน! สถานะความสัมพันธ์: ‘น่าค้นหา’ พุ่งทะลุขีดจำกัด] [ระบบมอบไอเทมพิเศษ: ‘สายตาสะกดวิญญาณ’ (ใช้งานอัตโนมัติ)] พิมมาไม่ได้พูดอะไร เธอเพียงแค่สบตาเขาด้วยแววตาที่ลึกซึ้งและมีความลึกลับซ่อนอยู่ ปรินทร์ที่จ้องมองอยู่ถึงกับตกอยู่ในภวังค์ไปชั่วขณะ “พิมมามิได้ทะลุมาจากที่ใดหรอกเจ้าค่ะ... พิมมาก็อยู่ตรงหน้าคุณท่านเสมอ เพียงแต่คุณท่าน... อาจจะยังไม่เคยสังเกตพิมมาจริงๆ เท่านั้นเอง” เธอกระซิบด้วยเสียงที่นุ่มนวลพลางขยับเข้าไปใกล้เพื่อรินน้ำให้เขา ชายสไบของเธอเฉี่ยวแขนของเขาไปเบาๆ ปรินทร์รู้สึกเหมือนโดนไฟช็อตเล็กๆ เขาคว้าข้อมือพิมมาไว้ทันที “งั้นตั้งแต่วันนี้ไป... พี่จะ ‘สังเกต’ เจ้าให้ละเอียดทุกรูขุมขนเลยเชียวล่ะ แม่หญิงการละครของพี่” พิมมาหน้าร้อนวูบ! นี่เป็นครั้งแรกที่เธอรู้สึกว่า ‘การละคร’ ของเธออาจจะเจอคู่ปรับที่สมน้ำสมเนื้อเข้าให้แล้ว ในโลกเก่าโบตั๋นเขียนนิยายให้พระเอกรุกใส่นางเอก แต่ในโลกนี้... เธอต้องเป็นฝ่ายรุกเอง และพระเอกดันรุกกลับแรงกว่าเป็นสิบเท่า! คืนนั้น พิมมานอนไม่หลับ เธอออกมานั่งเล่นที่ชานเรือนใต้แสงจันทร์ พลางคุยกับระบบในหัว ‘ระบบ... อีพี่ปรินทร์มันอันตรายกว่าที่คิดนะเนี่ย แต้มสะสมฉันเท่าไหร่แล้ว?’ [ระบบ: แต้มปัจจุบัน 50 แต้ม – คุณสามารถสุ่มไอเทมถาวรได้ 1 ชิ้น ต้องการสุ่มหรือไม่?] ‘สุ่มเลย!’ [ยินดีด้วย! คุณได้รับไอเทมถาวร: ‘จมูกนักสืบ (Grade A)’] คุณสมบัติ: สามารถรับกลิ่นของสิ่งที่ซ่อนอยู่หรือกลิ่นของคำโกหกได้ในระยะ 10 เมตร พิมมาตายิ้ม ‘ดีล่ะ! คราวนี้แหละ ฉันจะสืบให้รู้ว่าใครเป็นคนใส่ร้ายฉัน และจะหาทางปอกลอกหัวใจคุณพี่ปรินทร์ให้เกลี้ยงเลย!’ ในขณะที่พิมมากำลังวางแผนชั่วร้าย (ที่ดูน่ารัก) ในใจ เธอก็ได้ยินเสียงฝีเท้าเบาๆ มาจากด้านหลัง เมื่อหันไปก็พบกับขุนปรินทร์ที่สวมเพียงเสื้อผ้าฝ้ายบางๆ เดินออกมารับลม “ดึกดื่นป่านนี้ยังไม่นอนอีกรึแม่พิมมา หรือว่าเรือนพี่มันไม่สบายเท่าเรือนทาส?” “เปล่าเจ้าค่ะคุณท่าน พิมมาแค่... นอนไม่หลับเจ้าค่ะ” “นอนไม่หลับ... หรือว่ารอใครอยู่?” ปรินทร์เดินเข้ามาหยุดข้างๆ เธอ สายลมพัดเอากลิ่นกายหอมหมื่นลี้ของพิมมาไปปะทะจมูกเขาอีกครั้ง พิมมาแสร้งทำเป็นมองดวงจันทร์ “พิมมาจะไปรอใครได้เจ้าค่ะ พิมมาไม่มีใครให้รอหรอก...” “มีสิ...” ปรินทร์กระซิบข้างหูเธอจนขนลุกซู่ “เจ้ารอ ‘พี่’ อยู่ไง” พูดจบ เขาก็หยิบปิ่นปักผมเงินแท้ที่แกะสลักเป็นรูปดอกบัวออกมา แล้วค่อยๆ ปักลงบนมวยผมของเธออย่างเบามือ “ถือว่าเป็นรางวัลสำหรับน้ำพริกลงเรือที่ถูกปากพี่... และถือว่าเป็น ‘มัดจำ’ สำหรับการที่เจ้าจะมาเป็นคนของพี่อย่างเต็มตัวในอนาคต” พิมมาอึ้งไป 3 วิ ‘นี่มัน... พระเอกสายเปย์ของจริง! แค่ทำน้ำพริกก็ได้ปิ่นเงินแล้ว ถ้าฉันทำแกงส้มไม่กวาดทองทั้งบ้านเลยเหรอ!’ เธอรีบก้มหน้าลงซ่อนความดีใจ (และเขิน) “ขอบพระคุณเจ้าค่ะคุณท่าน... พิมมาจะรักษาอย่างดีเจ้าค่ะ” ขุนปรินทร์ยิ้มมุมปาก เขามองทาสสาวที่แสนจะ ‘การละคร’ ตรงหน้าด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป... แผนการร้ายของคุณหญิงแขอาจจะเป็นเรื่องใหญ่สำหรับคนอื่น แต่สำหรับเขา มันคือโอกาสดีที่ทำให้เขาได้พบกับ ‘แม่หญิงพิมมา’ คนนี้ การต่อสู้ในเรือนไม้สักทองเพิ่งจะเริ่มต้น และพิมมาก็พร้อมจะงัดทุกไอเทมวิเศษออกมาสู้เพื่อตำแหน่ง ‘คุณหญิงพิมมา’ ในอนาคต!แสงรุ่งอรุณที่ฉาบขอบฟ้ากรุงเทพมหานครในเช้านี้กลับมีสีม่วงประหลาด ราวกับท้องฟ้าถูกย้อมด้วยสีของบั๊ก (Bug) ในระบบ โบตั๋น ตื่นขึ้นมาในอ้อมกอดของ ปรินทร์ เป็นครั้งสุดท้าย เธอรู้สึกถึงความอบอุ่นที่ยังหลงเหลืออยู่บนผิวหนัง สัมผัสจากเมื่อคืนยังคงตราตรึง แต่ความจริงที่รออยู่เบื้องหน้าคือภารกิจที่อาจไม่มีวันได้กลับมา “ถึงเวลาแล้วค่ะพี่ปรินทร์” โบตั๋นเอ่ยเสียงเรียบแต่เด็ดเดี่ยว เธอลุกขึ้นสวมเสื้อแจ็คเก็ตตัวเก่ง กระชับเป้โน้ตบุ๊กที่มี "ไวรัสลบตัวตน" ที่เขียนเสร็จสมบูรณ์เมื่อคืน ปรินทร์ลุกขึ้นยืน ร่างกายของเขาวันนี้ดูสง่างามอย่างประหลาด ดาบนิรันดร์แห่งโบตั๋นที่สะพายอยู่บนหลังเปล่งแสงสีเงินนวลตา เขาหยิบผ้าแพรสีชมพูอ่อนที่โบตั๋นเคยใช้ผูกผมมาผูกไว้ที่ข้อมือ “พิมมา... หากวันนี้ข้าต้องกลายเป็นเพียงเศษรหัสที่ล่องลอยในอากาศ ขอให้เจ้าจงรู้ไว้ว่า ลมทุกสายที่พัดผ่านใบหน้าเจ้า คือลมหายใจของพี่ที่คอยปกป้องเจ้าตลอดไป” ฝ่าพายุพิกเซล: เส้นทางสู่ศาลาว่าการ ทั้งคู่ก้าวออกจากที่ซ่อนมุ่งหน้าสู่เสาชิงช้าและศาลาว่าการกรุงเทพมหานคร ทันทีที่เท้าเหยียบลงบนลานคนเมือง ความเงียบงัดที่น่าขนลุกก็ถูกทำลายลงด้วยเสี
ท่ามกลางเสียงสายฝนที่เริ่มโปรยปรายลงมาในเขตพระนคร โบตั๋น และ ปรินทร์ เร่งฝีเท้าผ่านอุโมงค์ใต้ดินที่เชื่อมต่อมาจากย่านบ้านหม้อ จนมาโผล่ที่ห้องพักลับชั้นดาดฟ้าของอาคารไม้เก่าแก่แห่งหนึ่งแถวเสาชิงช้า ที่นี่เป็นที่พักที่โบตั๋นเคยใช้เป็นรังเขียนนิยายในยุคที่เธอยังไม่โด่งดัง มันถูกตัดขาดจากสัญญาณเครือข่ายอัจฉริยะทั้งหมด จึงเป็นพื้นที่เดียวที่ The Master ยังมองไม่เห็น เมื่อก้าวเข้าสู่ห้องพักที่เต็มไปด้วยกลิ่นกระดาษเก่าและหมึกพิมพ์ โบตั๋นก็แทบจะทรุดตัวลงด้วยความเหนื่อยล้า เธอรีบล็อกประตูและวางเป้โน้ตบุ๊กลงอย่างรวดเร็ว “เราปลอดภัยแล้วค่ะพี่ปรินทร์... อย่างน้อยก็ในคืนนี้” โบตั๋นเอ่ยพลางหันไปมองคนข้างกาย ปรินทร์ยืนนิ่งอยู่กลางห้อง ร่างกายพิกเซลของเขากะพริบถี่ๆ เป็นจังหวะที่น่าใจหาย ดาบ "นิรันดร์แห่งโบตั๋น" ที่เขาสะพายไว้ข้างหลังกำลังแผ่คลื่นความร้อนเจือกลิ่นไหม้ของวงจรไฟฟ้าออกมาเป็นระยะ “พิมมา... ร่างกายของพี่มัน...” ปรินทร์พึมพำ นัยน์ตาสีทองฉายแววหวั่นใจ โบตั๋นรีบเดินเข้าไปประคองเขา “พี่ฝืนใช้พลังมากเกินไปค่ะ การหลอมดาบเล่มนั้นมันกัดกินรหัสพื้นฐานของพี่ไปเกือบครึ่ง... มาเถอะค่ะ ใ
แท็กซี่ไฟฟ้าไร้คนขับแล่นผ่านถนนราชดำเนินที่ประดับประดาด้วยไฟระยิบระยับ แม้จะเป็นช่วงสายของวันแต่มหานครกรุงเทพฯ กลับดูอึมครึมผิดปกติ ท้องฟ้าเหนือพระนครดูเหมือนจะถูกปกคลุมด้วยม่านพิกเซลจางๆ ที่มีเพียง ปรินทร์ และ โบตั๋น เท่านั้นที่มองเห็น มันคือ "Firewall" ขนาดยักษ์ที่ The Master กางครอบคลุมเขตพระนครเพื่อดักจับการเคลื่อนไหวของทุกอณูรหัส “พิมมา... อากาศที่นี่เริ่มมีรสโลหะ” ปรินทร์เอ่ยเสียงเครียด นัยน์ตาสีทองกะพริบถี่เป็นจังหวะเตือนภัย “มันกำลังบีบอัดพื้นที่ (Data Compression) หากเราช้ากว่านี้ เราจะถูกขังอยู่ในเขาวงกตที่ไร้ทางออก” “อีกนิดเดียวค่ะพี่ปรินทร์” โบตั๋นรัวนิ้วลงบนโน้ตบุ๊กเพื่อเปลี่ยนเส้นทางเดินรถแท็กซี่ให้ซิกแซกไปตามตรอกซอกซอยเพื่อสลบการตามล่าของโดรนตรวจการ “เรากำลังจะเข้าสู่ ‘บ้านหม้อ’ เขตที่รหัสของ The Master เข้าไปไม่ถึง... เพราะที่นั่นคืออาณาจักรของอนาล็อก!” อาณาจักรแห่งแผงวงจรและเสียงเพลงเก่า รถแท็กซี่จอดลงที่ริมคลองหลอด ทั้งคู่ก้าวลงจากรถและแทรกตัวเข้าไปในฝูงชนย่านบ้านหม้อ ที่นี่คือโลกที่กาลเวลาหยุดนิ่ง แผงขายอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์เก่าๆ ลำโพงขนาดมหึมา และกองแผง
แสงไฟระยิบระยับของกรุงเทพมหานครยามรุ่งสางเริ่มปรากฏสู่สายตาผ่านหน้าต่างรถไฟที่ข้ามผ่านเขตดอนเมืองมุ่งหน้าสู่บางซื่อ โบตั๋น ตื่นขึ้นมาพร้อมกับอาการปวดขมับเล็กน้อยจากการใช้สมาธิอย่างหนักเมื่อคืน เธอรีบเช็กหน้าจอสมาร์ทโฟนและพบว่าสถานการณ์เลวร้ายลงกว่าเดิม คลิปวิดีโอของคุณพี่ปรินทร์ที่รักษะวารินมียอดวิวกว่า ๕๐ ล้านครั้งไปแล้ว และมีข่าวลือสะพัดว่า "เทพเจ้าดิจิทัล" กำลังเดินทางเข้าสู่กรุงเทพฯ โดยรถไฟขบวนนี้! “พี่ปรินทร์คะ... ดูเหมือนว่า The Master จะจงใจปล่อยข้อมูลให้คนแห่มารับเรานะคะ” โบตั๋นเอ่ยเสียงเครียด พลางมองดูฝูงโดรนนิรนามที่เริ่มบินขนาบข้างขบวนรถไฟ ปรินทร์ ยืนนิ่งอยู่ริมหน้าต่าง นัยน์ตาสีทองกะพริบเป็นจังหวะวิเคราะห์ข้อมูลรอบข้าง “มันต้องการใช้ ‘มวลชน’ เป็นโล่มนุษย์พิมมา หากพี่สำแดงฤทธิ์เดชเพื่อป้องกันตัวท่ามกลางคนหมู่มาก พี่อาจจะกลายเป็นปีศาจในสายตาพวกเขา แตหากพี่มิจำแลงกาย พี่ก็จักถูกจับกุมโดยสมุนของมัน” “เราต้องชิงลงมือก่อนค่ะ!” โบตั๋นรีบเปิดโน้ตบุ๊ก “โบตั๋นจะสร้างสัญญาณรบกวน (Signal Jammer) ให้รัศมีรอบตัวพี่กลายเป็น ‘จุดบอด’ ของกล้องทุกชนิด แต่พี่ต้องสัญญานะคะว่าห้ามใช้พ
บรรยากาศที่สถานีรถไฟชุมพรยามดึกสงัดนั้นเงียบเชียบจนได้ยินเสียงจิ้งหรีดเรไรตามพงหญ้าข้างทางรถไฟ โบตั๋น ตัดสินใจละทิ้งรถ SUV คู่ใจไว้ที่ระนองและจ้างคนขับรถท้องถิ่นให้ขับมาส่งที่นี่ เพราะเธอรู้ดีว่า The Master กำลังดักจับสัญญาณ GPS ของรถทุกคันที่มุ่งหน้าเข้าสู่กรุงเทพฯ การเดินทางด้วย "รถไฟนอน" จึงเป็นทางเลือกที่ปลอดภัยที่สุดในสายตาของนักเขียนสาว ปรินทร์ ยืนนิ่งอยู่บนชานชาลา สวมเสื้อแจ็คเก็ตสีดำมีฮู้ดที่โบตั๋นบังคับให้ใส่เพื่อพรางใบหน้า "ไวรัล" ของเขา เขามองรางเหล็กที่ทอดยาวไปสุดลูกหูลูกตาด้วยความพิศวง “เหล็กพวกนี้... มันช่างยาวไกลและมั่นคงนักพิมมา มันคือเส้นทางที่จะนำเราไปสู่ความตายหรือความรอดกันแน่?” ปรินทร์เอ่ยถามขณะที่เสียงหวูดรถไฟดังสนั่นมาแต่ไกล “มันคือกุญแจสู่ชัยชนะค่ะพี่” โบตั๋นตอบพลางกระชับสายเป้เป้โน้ตบุ๊ก “บนรถไฟโบราณแบบนี้ ระบบคอมพิวเตอร์ควบคุมมีน้อยมาก The Master จะแทรกแซงเราได้ยากขึ้น เราจะมีเวลาพักผ่อนและเตรียมรหัสสุดท้ายก่อนถึงกรุงเทพฯ ค่ะ” ห้องนอนหมายเลข ๙: พื้นที่จำลองแห่งความรัก เมื่อรถไฟขบวนด่วนพิเศษทักษิณารัถย์เคลื่อนตัวออกจากสถานี ทั้งคู่ก็ได้เข้ามาอยู
ควันสีขาวจางๆ จากบ่อน้ำร้อนรักษะวารินค่อยๆ จางหายไป เหลือเพียงความทรงจำอันพร่าเลือนของเหล่านักท่องเที่ยวที่เดินงงงวยราวกับเพิ่งตื่นจากฝันกลางวัน โบตั๋น ประคอง ปรินทร์ มาที่รถ SUV สีดำอย่างระมัดระวัง แม้บาดแผลทางกายของเขาจะสมานตัวอย่างรวดเร็วด้วยรหัสซ่อมแซม แต่แววตาของเขากลับดูอ่อนล้าอย่างเห็นได้ชัดจากการใช้พลัง "Rewrite" ข้อมูลมหาศาล “พี่ปรินทร์คะ... ไหวไหมคะ? โบตั๋นว่าเราพักที่นี่อีกสักครู่ดีไหม?” เธอถามด้วยความห่วงใย พลางหยิบน้ำดื่มเย็นเจี๊ยบจากถังน้ำแข็งหลังรถมาส่งให้ ปรินทร์รับไปดื่มอึกใหญ่ แสงสีทองในนัยน์ตาค่อยๆ หายไปกลายเป็นดวงตาคมกริบสีนิลดังเดิม “พี่มิเป็นไรดอกพิมมา เพียงแต่... แรงปะทะเมื่อครู่มันทำให้พี่เห็น ‘เศษเสี้ยว’ ของความคิดเจ้าปีศาจ The Master มันมิได้ต้องการเพียงแค่พลังงาน แต่มันต้องการจะ ‘แทนที่’ ความจริงทั้งหมดด้วยโลกที่มันสร้างขึ้น... โลกที่ไร้ซึ่งความเจ็บปวด แต่ก็ไร้ซึ่งหัวใจ” โบตั๋นพยักหน้าเข้าใจ เธอสตาร์ทรถแล้วมุ่งหน้าออกจากเขตบ่อน้ำร้อน “นั่นคือเหตุผลที่โบตั๋นต้องเขียนพี่ขึ้นมาไงคะ เพราะโลกที่ไม่มีหัวใจ มันไม่ใช่โลกที่มนุษย์จะอยู่ได้จริงหรอกค่ะ” เมื
เช้าวันต่อมา บรรยากาศที่เคยสงบสุขในเรือนขุนปรินทร์กลับตึงเครียดขึ้นอย่างกะทันหัน เมื่อมีขบวนรถม้าหรูหราแล่นมาจอดที่หน้าเรือนพร้อมด้วยเหล่าทหารจากกรมพระนครบาล พิมมา ที่กำลังช่วยอีจ้อยตากดอกมะลิถึงกับมือสั่น เมื่อเห็นร่างของ เจ้าคุณวิจิตร เดินนำเข้ามาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด โดยมี แม่หญิงดวงแข เดินตามมา
เช้าวันต่อมา บรรยากาศในเรือนขุนปรินทร์ดูจะอึมครึมผิดปกติ พิมมา นั่งใจลอยจับจีบสไบอยู่บนตั่ง ในหัววนเวียนอยู่กับคำพูดของ หมื่นสิทธิเดช เมื่อคืนนี้ 'แผนการที่คุณพี่ปรินทร์ปกปิดเจ้าอยู่' มันคืออะไรกันแน่? หรือว่าท่านขุนผู้นิ่งขรึมจะรู้อยู่แล้วว่าเธอไม่ใช่พิมมาคนเดิม? [ระบบ: แจ้งเตือน! ภารกิจลับ ‘จา
แสงแดดอ่อนยามเช้าส่องกระทบโหลแก้วที่บรรจุน้ำปรุงและแป้งร่ำสูตรพิเศษของ พิมมา จนเกิดเป็นประกายระยิบระยับ หลังจากเหตุการณ์ปะทะคารมระหว่างขุนปรินทร์และหมื่นสิทธิเดชที่ท่าน้ำเมื่อคืน พิมมาก็รู้ซึ้งแล้วว่าเธอต้องรีบ "สร้างฐานะ" ให้เร็วที่สุด เพราะยิ่งเธอโดดเด่น ภัยที่มองไม่เห็นก็ยิ่งล้อมรอบตัวเธอมากขึ้น
หลังจากผ่านเหตุการณ์ระทึกขวัญที่วังหน้ามาได้ พิมมา (หรือโบตั๋น) ก็เริ่มตระหนักได้ว่าความสวยเพียงอย่างเดียวอาจจะทำให้เธอรอดตายไปวันๆ แต่ "อำนาจเงิน" ต่างหากที่จะทำให้เธอยืนหยัดได้อย่างมั่นคงในยุคที่ชนชั้นคือทุกสิ่ง เธอตื่นขึ้นมาในเช้าวันใหม่ด้วยความมุ่งมั่นที่เต็มเปี่ยม สายตาสดใสจ้องมองหน้าต่างระบบท






