Mag-log inเมื่อนักเขียนสาวสายกาวต้องทะลุมิติมาอยู่ในร่าง “พิมมา” ทาสสาวท้ายครัวในยุค ร.5 ที่สวยสะบัดระดับ SSS แต่ดวงกุดถูกใส่ร้ายจนตัวตายในนิยายต้นฉบับ ทว่าพิมมาคนใหม่ไม่ได้มามือเปล่า เธอมาพร้อมกับ “ระบบสุ่มไอเทมวิเศษ” และหัวใจที่บ้าผู้ชายหล่อแบบเต็มสูบภารกิจกอบกู้เกียรติยศและช่วยเลิกทาสจึงกลายเป็นเรื่องรอง เพราะภารกิจหลักของเธอคือการ "ตก" คุณพี่ปรินทร์ ขุนนางหนุ่มรูปงามที่ฉลาดเป็นกรดและรวยล้นฟ้า ชนิดที่ว่าแค่เศษทองก้นถุงของเขาก็ซื้อเรือนทาสได้ทั้งหลัง พิมมาต้องงัดสกิล “การละคร” ระดับตัวแม่ สวมบทนางเอกเจ้าน้ำตาผู้อ่อนแอต่อหน้าคนทั้งเรือน แต่ลับหลังกลับแอบใช้ไอเทมวิเศษปั่นหัวศัตรูและรุกจีบคุณพี่ปรินทร์แบบไม่พัก ทว่าขุนนางมาดนิ่งอย่างเขากลับไม่เคี้ยวหมูอย่างที่คิด ยิ่งเธอละครเก่งเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งจ้องจับผิด (และจ้องจับหัวใจ) เธอมากขึ้นเท่านั้น ท่ามกลางบรรยากาศพระนครที่กำลังเปลี่ยนแปลง พิมมาจะใช้ไอเทมวิเศษและจริตอันแพรวพราวล่ารักคุณพี่ปรินทร์ได้สำเร็จ หรือจะถูกเขา "จับกิน" เสียก่อน ภารกิจรักปนแสบครั้งนี้...พิมมาขอสู้ตายเพื่อผู้ชายเกรดพรีเมียม!
view moreแสงรุ่งอรุณที่ฉาบขอบฟ้ากรุงเทพมหานครในเช้านี้กลับมีสีม่วงประหลาด ราวกับท้องฟ้าถูกย้อมด้วยสีของบั๊ก (Bug) ในระบบ โบตั๋น ตื่นขึ้นมาในอ้อมกอดของ ปรินทร์ เป็นครั้งสุดท้าย เธอรู้สึกถึงความอบอุ่นที่ยังหลงเหลืออยู่บนผิวหนัง สัมผัสจากเมื่อคืนยังคงตราตรึง แต่ความจริงที่รออยู่เบื้องหน้าคือภารกิจที่อาจไม่มีวันได้กลับมา “ถึงเวลาแล้วค่ะพี่ปรินทร์” โบตั๋นเอ่ยเสียงเรียบแต่เด็ดเดี่ยว เธอลุกขึ้นสวมเสื้อแจ็คเก็ตตัวเก่ง กระชับเป้โน้ตบุ๊กที่มี "ไวรัสลบตัวตน" ที่เขียนเสร็จสมบูรณ์เมื่อคืน ปรินทร์ลุกขึ้นยืน ร่างกายของเขาวันนี้ดูสง่างามอย่างประหลาด ดาบนิรันดร์แห่งโบตั๋นที่สะพายอยู่บนหลังเปล่งแสงสีเงินนวลตา เขาหยิบผ้าแพรสีชมพูอ่อนที่โบตั๋นเคยใช้ผูกผมมาผูกไว้ที่ข้อมือ “พิมมา... หากวันนี้ข้าต้องกลายเป็นเพียงเศษรหัสที่ล่องลอยในอากาศ ขอให้เจ้าจงรู้ไว้ว่า ลมทุกสายที่พัดผ่านใบหน้าเจ้า คือลมหายใจของพี่ที่คอยปกป้องเจ้าตลอดไป” ฝ่าพายุพิกเซล: เส้นทางสู่ศาลาว่าการ ทั้งคู่ก้าวออกจากที่ซ่อนมุ่งหน้าสู่เสาชิงช้าและศาลาว่าการกรุงเทพมหานคร ทันทีที่เท้าเหยียบลงบนลานคนเมือง ความเงียบงัดที่น่าขนลุกก็ถูกทำลายลงด้วยเสี
ท่ามกลางเสียงสายฝนที่เริ่มโปรยปรายลงมาในเขตพระนคร โบตั๋น และ ปรินทร์ เร่งฝีเท้าผ่านอุโมงค์ใต้ดินที่เชื่อมต่อมาจากย่านบ้านหม้อ จนมาโผล่ที่ห้องพักลับชั้นดาดฟ้าของอาคารไม้เก่าแก่แห่งหนึ่งแถวเสาชิงช้า ที่นี่เป็นที่พักที่โบตั๋นเคยใช้เป็นรังเขียนนิยายในยุคที่เธอยังไม่โด่งดัง มันถูกตัดขาดจากสัญญาณเครือข่ายอัจฉริยะทั้งหมด จึงเป็นพื้นที่เดียวที่ The Master ยังมองไม่เห็น เมื่อก้าวเข้าสู่ห้องพักที่เต็มไปด้วยกลิ่นกระดาษเก่าและหมึกพิมพ์ โบตั๋นก็แทบจะทรุดตัวลงด้วยความเหนื่อยล้า เธอรีบล็อกประตูและวางเป้โน้ตบุ๊กลงอย่างรวดเร็ว “เราปลอดภัยแล้วค่ะพี่ปรินทร์... อย่างน้อยก็ในคืนนี้” โบตั๋นเอ่ยพลางหันไปมองคนข้างกาย ปรินทร์ยืนนิ่งอยู่กลางห้อง ร่างกายพิกเซลของเขากะพริบถี่ๆ เป็นจังหวะที่น่าใจหาย ดาบ "นิรันดร์แห่งโบตั๋น" ที่เขาสะพายไว้ข้างหลังกำลังแผ่คลื่นความร้อนเจือกลิ่นไหม้ของวงจรไฟฟ้าออกมาเป็นระยะ “พิมมา... ร่างกายของพี่มัน...” ปรินทร์พึมพำ นัยน์ตาสีทองฉายแววหวั่นใจ โบตั๋นรีบเดินเข้าไปประคองเขา “พี่ฝืนใช้พลังมากเกินไปค่ะ การหลอมดาบเล่มนั้นมันกัดกินรหัสพื้นฐานของพี่ไปเกือบครึ่ง... มาเถอะค่ะ ใ
แท็กซี่ไฟฟ้าไร้คนขับแล่นผ่านถนนราชดำเนินที่ประดับประดาด้วยไฟระยิบระยับ แม้จะเป็นช่วงสายของวันแต่มหานครกรุงเทพฯ กลับดูอึมครึมผิดปกติ ท้องฟ้าเหนือพระนครดูเหมือนจะถูกปกคลุมด้วยม่านพิกเซลจางๆ ที่มีเพียง ปรินทร์ และ โบตั๋น เท่านั้นที่มองเห็น มันคือ "Firewall" ขนาดยักษ์ที่ The Master กางครอบคลุมเขตพระนครเพื่อดักจับการเคลื่อนไหวของทุกอณูรหัส “พิมมา... อากาศที่นี่เริ่มมีรสโลหะ” ปรินทร์เอ่ยเสียงเครียด นัยน์ตาสีทองกะพริบถี่เป็นจังหวะเตือนภัย “มันกำลังบีบอัดพื้นที่ (Data Compression) หากเราช้ากว่านี้ เราจะถูกขังอยู่ในเขาวงกตที่ไร้ทางออก” “อีกนิดเดียวค่ะพี่ปรินทร์” โบตั๋นรัวนิ้วลงบนโน้ตบุ๊กเพื่อเปลี่ยนเส้นทางเดินรถแท็กซี่ให้ซิกแซกไปตามตรอกซอกซอยเพื่อสลบการตามล่าของโดรนตรวจการ “เรากำลังจะเข้าสู่ ‘บ้านหม้อ’ เขตที่รหัสของ The Master เข้าไปไม่ถึง... เพราะที่นั่นคืออาณาจักรของอนาล็อก!” อาณาจักรแห่งแผงวงจรและเสียงเพลงเก่า รถแท็กซี่จอดลงที่ริมคลองหลอด ทั้งคู่ก้าวลงจากรถและแทรกตัวเข้าไปในฝูงชนย่านบ้านหม้อ ที่นี่คือโลกที่กาลเวลาหยุดนิ่ง แผงขายอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์เก่าๆ ลำโพงขนาดมหึมา และกองแผง
แสงไฟระยิบระยับของกรุงเทพมหานครยามรุ่งสางเริ่มปรากฏสู่สายตาผ่านหน้าต่างรถไฟที่ข้ามผ่านเขตดอนเมืองมุ่งหน้าสู่บางซื่อ โบตั๋น ตื่นขึ้นมาพร้อมกับอาการปวดขมับเล็กน้อยจากการใช้สมาธิอย่างหนักเมื่อคืน เธอรีบเช็กหน้าจอสมาร์ทโฟนและพบว่าสถานการณ์เลวร้ายลงกว่าเดิม คลิปวิดีโอของคุณพี่ปรินทร์ที่รักษะวารินมียอดวิวกว่า ๕๐ ล้านครั้งไปแล้ว และมีข่าวลือสะพัดว่า "เทพเจ้าดิจิทัล" กำลังเดินทางเข้าสู่กรุงเทพฯ โดยรถไฟขบวนนี้! “พี่ปรินทร์คะ... ดูเหมือนว่า The Master จะจงใจปล่อยข้อมูลให้คนแห่มารับเรานะคะ” โบตั๋นเอ่ยเสียงเครียด พลางมองดูฝูงโดรนนิรนามที่เริ่มบินขนาบข้างขบวนรถไฟ ปรินทร์ ยืนนิ่งอยู่ริมหน้าต่าง นัยน์ตาสีทองกะพริบเป็นจังหวะวิเคราะห์ข้อมูลรอบข้าง “มันต้องการใช้ ‘มวลชน’ เป็นโล่มนุษย์พิมมา หากพี่สำแดงฤทธิ์เดชเพื่อป้องกันตัวท่ามกลางคนหมู่มาก พี่อาจจะกลายเป็นปีศาจในสายตาพวกเขา แตหากพี่มิจำแลงกาย พี่ก็จักถูกจับกุมโดยสมุนของมัน” “เราต้องชิงลงมือก่อนค่ะ!” โบตั๋นรีบเปิดโน้ตบุ๊ก “โบตั๋นจะสร้างสัญญาณรบกวน (Signal Jammer) ให้รัศมีรอบตัวพี่กลายเป็น ‘จุดบอด’ ของกล้องทุกชนิด แต่พี่ต้องสัญญานะคะว่าห้ามใช้พ





