พิมมาล่ารัก ฉบับแม่หญิงการละคร

เสียงรัวนิ้วลงบนคีย์บอร์ดดังประสานกับเสียงฝนที่ตกหนักอยู่นอกห้องเช่าขนาดกะทัดรัดในย่านใจกลางกรุง แสงไฟจากหน้าจอคอมพิวเตอร์สะท้อนลงบนใบหน้าจิ้มลิ้มของ โบตั๋น หญิงสาววัยยี่สิบกลางๆ ที่กำลังขมวดคิ้วมุ่น หน้าจอเบื้องหน้าปรากฏหน้าต่างโปรแกรมเขียนนิยายที่ค้างคาไว้ตรงฉากเลิฟซีนสุดเร่าร้อน

​โบตั๋นไม่ใช่แค่นักเขียนธรรมดา แต่เธอคือ ‘babybunny’ นามปากกาชื่อดัง (ที่บางคนแอบเรียกว่านามปากกาฉาว) ผู้เชี่ยวชาญด้านการแต่งนิยายรักโรมานซ์แฟนตาซี ชนิดที่ว่าพระเอกต้องหล่อวัวตายความล้ม และนางเอกต้องสวยสะบัดไม่เกรงใจใคร

​“โอ๊ย! ทำไมมันเขียนไม่ออกแบบนี้นะ!” โบตั๋นร้องออกมาพร้อมกับขยี้ผมจนฟูเป็นรังนก

​เธอกวาดสายตามองกองบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปและกระป๋องกาแฟที่วางระเกะระกะรอบตัว ชีวิตนักเขียนไส้แห้งที่รอเงินค่าลิขสิทธิ์งวดหน้ามันช่างบีบคั้นหัวใจ โบตั๋นถอนหายใจยาวพลางมองออกไปนอกหน้าต่าง สายฟ้าฟาดลงมาวูบหนึ่งทำให้เธอกะพริบตาถี่ๆ

​“ถ้าฉันสวยเหมือนนางเอกในนิยายที่ตัวเองเขียนก็คงดีสิ ไม่ต้องมานั่งหลังขดหลังแข็งปั่นนิยายส่งบก. แบบนี้... อยากทะลุมิติไปเจอผู้ชายรวยๆ หล่อๆ แบบท่านขุนในนิยายจังเลยวุ้ย!”

​เธอบ่นพึมพำกับตัวเองตามประสาคนเพ้อเจ้อ ก่อนจะตัดสินใจพิมพ์ประโยคสุดท้ายของบทลงไป แต่ในจังหวะนั้นเอง... เสียงสายฟ้าฟาดดัง ‘เปรี้ยง!’ ดังสนั่นกว่าครั้งไหนๆ ไฟในห้องดับวูบลงทันที พร้อมกับกระแสไฟฟ้าที่วิ่งพล่านจากปลั๊กพ่วงเข้าสู่ตัวเครื่องคอมพิวเตอร์ และลามมาถึงปลายนิ้วที่ยังกดค้างอยู่บนปุ่ม Enter

​[ระบบ: ตรวจพบความปรารถนาที่แรงกล้าจากโฮสต์ 'babybunny']

[ระบบ: ทำการติดตั้ง 'ระบบแม่หญิงการละคร' เข้าสู่จิตใต้สำนึก...]

​“กรี๊ดดดด!” โบตั๋นร้องได้เพียงครู่เดียว ก่อนที่สติของเธอจะดับวูบไป พร้อมกับความรู้สึกเหมือนร่างทั้งร่างถูกฉีกออกเป็นชิ้นๆ แล้วประกอบใหม่ในพื้นที่ที่เต็มไปด้วยความว่างเปล่า

​โบตั๋นรู้สึกเหมือนถูกเหวี่ยงลงมาจากที่สูง ร่างของเธอปะทะเข้ากับพื้นไม้ที่แข็งกระด้าง กลิ่นอับชื้นของฝุ่นและกลิ่นธูปจางๆ ลอยมาเตะจมูก เธอกระแอมไอออกมาอย่างหนักพลางพยายามลืมตาที่หนักอึ้ง

​“แม่พิมมา! ฟื้นแล้วรึเจ้าคะ!”

​เสียงแหลมเล็กที่เต็มไปด้วยความตกใจดังขึ้นข้างหู โบตั๋นสะดุ้งสุดตัว เธอพยายามลุกขึ้นนั่งแต่ความเจ็บปวดแล่นพล่านไปทั้งตัว เมื่อสายตาเริ่มปรับโฟกัสได้ สิ่งแรกที่เธอเห็นไม่ใช่หน้าจอคอมพิวเตอร์หรือกองบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป แต่มันคือ... พื้นเรือนไม้เก่าๆ และเด็กสาวคนหนึ่งที่นุ่งผ้าแถบเก่าคร่ำคร่ากำลังนั่งคุกเข่ามองเธอด้วยตาค้าง

​“ที่นี่... ที่ไหน?” โบตั๋นถามด้วยเสียงที่แหบพร่า

​“ก็ท้ายเรือนท่านเจ้าคุณไงเจ้าคะ! แม่พิมมาสลบไปตั้งนานหลังจากโดนคุณหญิงสั่งโบย...” เด็กสาวคนนั้นน้ำตาคลอ

​โบตั๋นขมวดคิ้ว ‘พิมมา?’ ‘ท่านเจ้าคุณ?’ ‘โดนโบย?’ ชื่อพวกนี้มันคุ้นหูเหมือนนิยายพีเรียดที่เธอเพิ่งอ่านผ่านตาไปเมื่อวันก่อนชัดๆ! เธอรีบก้มมองตัวเองทันที... ผิวพรรณที่เคยหมองคล้ำจากการอดนอนกลับกลายเป็นผิวขาวเนียนละเอียดราวกับน้ำนม แม้จะเต็มไปด้วยรอยนิ้วมือและรอยเปื้อนฝุ่น แต่เธอก็สัมผัสได้ถึงความ ‘นุ่มนวล’ ที่ไม่เคยมีมาก่อน

​[ยินดีด้วยโฮสต์! คุณได้เข้าสู่ร่างของ 'พิมมา' ทาสสาวผู้สวยที่สุดในพระนคร (เกรด SSS)]

[เป้าหมายปัจจุบัน: เอาชีวิตรอดจากการถูกใส่ร้าย และอัปเกรดฐานะจากทาสสู่ยอดหญิง]

​เสียงสังเคราะห์ที่ดังขึ้นในหัวทำให้โบตั๋นแทบเสียสติ “ระบบ? ระบบจริงๆ เหรอเนี่ย!”

​“แม่พิมมาพูดกับใครเจ้าคะ? หรือว่าสมองจะกระทบกระเทือนไปแล้ว!” เด็กสาวนามว่า ‘อีจ้อย’ ร้องห่มร้องไห้

​โบตั๋นยังไม่ทันได้อธิบายอะไร เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนหลายคนก็ดังขึ้นบนเรือนไม้ ตามมาด้วยเสียงตวาดแหววของสตรีที่ฟังดูจองหองสุดขีด

​“อีพิมมา! มึงฟื้นแล้วก็ดี อีขโมย! กล้าดียังไงมาหยิบฉวยผ้าไหมลายอย่างของกูไปซ่อนไว้ในสำรับทาส!”

​ประตูห้องเก็บของเก่าๆ ถูกผลักออกอย่างแรง ปรากฏร่างของสตรีสูงวัยในชุดหรูหราที่จ้องมองมาด้วยสายตาอาฆาต โบตั๋น (ในร่างพิมมา) นิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง... ในนิยายที่เธอเคยอ่าน ทาสพิมมาจะคุกเข่าร้องไห้อ้อนวอนจนโดนโบยซ้ำ แต่นี่ใคร? นี่คือ babybunny นะเจ้าคะ!

​[ระบบ: แจ้งเตือน! คุณมีสิทธิ์สุ่มไอเทมเริ่มต้น 1 ครั้ง เพื่อแก้ไขสถานการณ์ตรงหน้า]

[ต้องการสุ่มเลยหรือไม่?]

​‘สุ่มสิรออะไรล่ะ!’ โบตั๋นตะโกนในใจ

​[ยินดีด้วย! คุณได้รับไอเทม: 'หยาดน้ำตานางเอก (Grade S)']

คุณสมบัติ: เมื่อร้องไห้ ความสวยจะเพิ่มขึ้น 300% และผู้ชายที่พบเห็นจะเกิดสภาวะ 'อยากปกป้อง' อย่างรุนแรง

​พิมมา (ชื่อใหม่ของโบตั๋น) ยิ้มกริ่มในใจ แผนการละครเริ่มขึ้นทันที เธอค่อยๆ เงยหน้าที่ดูบอบบางแต่แฝงความสง่าขึ้นมองคุณหญิงป้าคนนั้น น้ำตาเม็ดโตเริ่มคลอเบ้าอย่างเป็นธรรมชาติโดยไม่ต้องพยายาม

​“คุณหญิงเจ้าคะ... พิมมามิได้ทำ...” เสียงของเธอนุ่มนวลและสั่นเครือจนอีจ้อยยังชะงัก

​ในขณะที่พิมมากำลังโชว์สกิลการละครระดับรางวัลออสการ์อยู่นั้น เธอก็เหลือบไปเห็นเงาร่างของชายหนุ่มคนหนึ่งที่เดินตามคุณหญิงมาติดๆ เขาอยู่ในชุดราชปะแตนสีขาวสะอาดตา ใบหน้าหล่อเหลาคมกริบราวกับรูปปั้น สายตาเย็นชาคู่นั้นจ้องมองมาที่เธออย่างค้นหา

​[ระบบ: ตรวจพบตัวละครระดับพรีเมียม – 'ขุนปรินทร์' (เป้าหมายหลัก)]

[สถานะ: รวยมหาศาล / ฉลาดเป็นกรด / กำลังสงสัยในการละครของคุณ]

​‘โอ้โห... หล่อกว่าที่บรรยายไว้ในหัวอีก!’ พิมมาอุทานในใจ ขณะที่ข้างนอกยังแสร้งสะอื้นไห้จนตัวโยน

​“คุณพี่ปรินทร์เจ้าคะ ดูมันสิเจ้าคะ ยังจะกล้ามาบีบน้ำตา!” คุณหญิงหันไปหาชายหนุ่ม

​ปรินทร์นิ่งเงียบ เขาเดินเข้ามาใกล้พิมมาที่นั่งกองอยู่บนพื้น กลิ่นหอมสะอาดของชายหนุ่มทำให้พิมมาแทบจะลืมบท แต่เธอก็ยังทำใจดีสู้เสือ ช้อนตาขึ้นมองเขาด้วยความเศร้าสร้อยที่สุดเท่าที่ชีวิตนักเขียนจะจินตนาการได้

​“ถ้าหากคุณท่านเห็นว่าพิมมาผิด... ก็ลงโทษพิมมาเถิดเจ้าค่ะ แต่อย่าได้ตราหน้าว่าพิมมาเป็นคนลืมพระคุณคนเลย...”

​เธอกล่าวจบก็ก้มหน้าลงซบแขนตัวเอง ร้องไห้กระซิกๆ อย่างน่าสงสารจนหัวใจคนดูแทบละลาย ขุนปรินทร์มองทาสสาวตรงหน้าด้วยสายตาเรียบเฉย ทว่าในใจของเขากลับมีความรู้สึกบางอย่างแล่นพล่าน

​ทำไมทาสคนนี้... ถึงได้ดูมีจริตจะก้านแปลกๆ นัก?

​“หยุดร้องเสียเถิดแม่พิมมา” เสียงทุ้มต่ำของปรินทร์ดังขึ้น “ถ้าเจ้าบอกว่าไม่ได้ทำ... งั้นก็พิสูจน์ให้พี่เห็นสิ ว่าผ้าไหมผืนนั้นมันไปอยู่ในสำรับของเจ้าได้อย่างไร”

​พิมมาลอบยิ้มภายใต้ใบหน้าที่ซบแขนอยู่ เอาล่ะ... เริ่มต้นได้สวย! ภารกิจล่ารักท่านขุนรวยล้นฟ้าในฉบับแม่หญิงการละครได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว!

ท่ามกลางสายตาเกลียดชังของคุณหญิงแข และสายตาฉงนสงสัยของพวกบ่าวไพร่ที่มุงดูอยู่รอบเรือนทาส โบตั๋น ในร่างของ พิมมา รู้ดีว่านี่คือวินาทีตัดสินชีวิต เธอจะยอมถูกโบยจนหลังลายเหมือนพิมมาคนเก่าไม่ได้เด็ดขาด!

​พิมมาค่อยๆ เงยหน้าขึ้นช้าๆ แสงแดดรำไรที่ลอดผ่านรอยแตกของฝาขัดแตะกระทบลงบนใบหน้าที่เปื้อนคราบน้ำตา ดวงตากลมโตที่สั่นระริกนั้นดูราวกับกวางตัวน้อยที่กำลังหลงทาง ปากอิ่มสีระเรื่อเม้มเข้าหากันน้อยๆ ราวกับจะสะกดกลั้นความน้อยเนื้อต่ำใจ

​‘ระบบ! สแตนด์บาย [หยาดน้ำตานางเอก] ทำงานเต็มพิกัดเลยนะ!’ เธอสั่งการในใจ

​[ระบบ: รับทราบ! ขณะนี้ความสวยของคุณเพิ่มขึ้นเป็น 350% (Bonus: แสงนวลใต้ออร่าทำงานอัตโนมัติ)]

​ในสายตาของ ขุนปรินทร์ ภาพทาสสาวที่นั่งกองอยู่บนพื้นไม้เก่าๆ กลับดูงดงามราวกับภาพวาดมณีล้ำค่าที่วางผิดที่ผิดทาง ผิวพรรณของเธอผุดผ่องจนน่าประหลาดใจสำหรับคนที่เป็นเพียงทาสท้ายครัว และน้ำตาใสๆ ที่ร่วงหล่นลงบนแก้มนวลนั้น... มันทำให้หัวใจที่เคยเย็นชาของเขากระตุกวูบอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

​“คุณพี่ปรินทร์เจ้าคะ! อย่าไปหลงกลมันนะเจ้าคะ อีพิมมามันนางมโนราห์กลับชาติมาเกิดชัดๆ!” คุณหญิงแขตวาดแหววพลางจะถันเข้าไปกระชากผมพิมมา

​“หยุดเถิดคุณหญิงป้า” เสียงของปรินทร์เข้มขึ้นจนทุกคนในที่นั้นเสียวสันหลัง “หากจะลงโทษคนโดยไม่มีหลักฐานชัดเจน เห็นทีจะเสียการปกครองในเรือนเปล่าๆ”

​เขาก้าวเท้าเข้ามาหยุดตรงหน้าพิมมา ระยะห่างที่ใกล้กันเพียงคืบทำให้เธอได้กลิ่นกฤษณาจางๆ จากตัวเขา พิมมาแสร้งทำเป็นตัวสั่นเทาแล้วค่อยๆ คลานเข้าไปใกล้ปลายเท้าของชายหนุ่ม มือเรียวบางสั่นระริกยื่นไปแตะเบาๆ ที่ชายผ้าม่วงของเขา

​“คุณท่านเจ้าคะ... พิมมาเป็นเพียงทาสตัวเล็กๆ จะกล้าดีอย่างไรไปขโมยของมีค่าของคุณหญิง หากพิมมาทำจริง ขอให้ฟ้าผ่าพิมมาเสียเดี๋ยวนี้เลยเจ้าค่ะ!”

​(พิมมาในใจ: สาบานไปงั้นแหละจ้า ฟ้าไม่ผ่าหรอก เพราะโบตั๋นคนนี้ทะลุสายฟ้ามาแล้ว!)

​“เจ้าบอกว่าไม่ได้ทำ... แล้วเหตุใดผ้าไหมลายอย่างถึงไปอยู่ในสำรับของเจ้าได้?” ปรินทร์ก้มลงมอง กลิ่นอายความกดดันจากชายหนุ่มผู้เป็นใหญ่ทำให้พิมมาต้องงัดมารยาเล่มที่ 101 ออกมาใช้

​เธอช้อนสายตาขึ้นสบตาเขาตรงๆ น้ำตาหยดหนึ่งกลิ้งลงมาตามพวงแก้มในจังหวะที่เป๊ะที่สุด “พิมมาถูกคนใจร้ายแกล้งเจ้าค่ะ... มีคนแอบเอามาใส่ไว้ตอนพิมมาไปตักน้ำที่ท่าน้ำ พิมมาสาบานได้ว่าตอนพิมมาไม่อยู่ มีคนเดินเข้าออกห้องพักพิมมาหลายคนนัก...”

​พิมมาปรายตาไปทาง ‘อีอึ่ง’ ทาสรับใช้คนสนิทของคุณหญิงแขที่ยืนหน้าซีดอยู่ไม่ไกล สายตาของพิมมาเปลี่ยนจากเศร้าสร้อยเป็นคมกริบเพียงวูบเดียวจนอีอึ่งสะดุ้ง

​“แม่พิมมา... เจ้ากำลังจะบอกว่ามีคน ‘ป้ายความผิด’ ให้เจ้าอย่างนั้นหรือ?” ปรินทร์ถามเลียบเคียง มุมปากของเขาหยักขึ้นน้อยๆ ราวกับเริ่มจะเห็นเค้าลางความสนุก

​“พิมมามิกล้ากล่าวโทษใครเจ้าค่ะ... พิมมาแค่เสียใจ ที่คุณหญิงป้าไม่เชื่อใจพิมมา ทั้งที่พิมมารับใช้มานาน...” เธอสะอื้นฮักพลางทำท่าจะโผเข้าหาหน้าขาของปรินทร์ตามสัญชาตญาณนางเอกมังฮวา แต่แล้วก็ชะงักไว้แบบพองาม

​[ระบบ: ภารกิจย่อยสำเร็จ! คุณได้รับค่า ‘ความสนใจ’ จากขุนปรินทร์ +20 แต้ม]

[ระบบ: มอบไอเทมรางวัล [กลิ่นกายหอมหมื่นลี้] – ส่งผลให้ผู้ที่อยู่ใกล้รู้สึกเคลิบเคลิ้ม]

​กลิ่นหอมอ่อนๆ ที่ไม่มีในพระนครลอยฟุ้งออกมาจากตัวพิมมาทันที ขุนปรินทร์ที่ยืนใกล้ที่สุดถึงกับนิ่งไป กลิ่นนี้มันไม่ใช่กลิ่นอบร่ำทั่วไป แต่มันสดชื่นและเย้ายวนจนเขาต้องก้มลงไปหาที่มาของกลิ่นนั้นใกล้ขึ้น

​“เจ้าชื่อพิมมาใช่ไหม?” เขาถามด้วยเสียงที่อ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด

​“เจ้าค่ะ... คุณท่าน”

​“ดี... ในเมื่อเรื่องยังไม่กระจ่าง พี่จะรับเจ้าไปอยู่ที่เรือนใหญ่ชั่วคราว เพื่อให้เจ้าพิสูจน์ความจริงต่อหน้าพี่ หากเจ้าไม่ได้ทำ พี่จะให้ความเป็นธรรมแก่เจ้าเอง”

​คำประกาศของปรินทร์ทำให้ทั้งเรือนเงียบกริบ คุณหญิงแขอ้าปากค้าง ส่วนพิมมานั้นแอบยิ้มกริ่มจนแก้มตุ่ย

​‘ไปอยู่เรือนใหญ่? หวานหมูโบตั๋นล่ะสิ! งานนี้ไม่ได้แค่ล้างมลทินนะจ๊ะ แต่จะล้างกระเป๋าคุณพี่ปรินทร์มาเปย์พิมมาด้วย!’

​“แต่คุณพี่ปรินทร์เจ้าคะ! มันเป็นทาสนะเจ้าคะ!” คุณหญิงแขประท้วง

​“ทาสที่สวยและมีกลิ่นตัวหอมแบบนี้... ไม่น่าจะใช่หัวขโมยนะคุณหญิงป้า” ปรินทร์พูดทิ้งท้ายพลางมองมาที่พิมมาด้วยสายตาที่มีเล่ห์เหลี่ยมไม่แพ้กัน “ไปเสียสิแม่พิมมา... ไปรอพี่ที่เรือนใหญ่ อย่าให้พี่ต้องรอนาน”

​พิมมาก้มลงกราบแทบเท้าเขาด้วยจริตที่งดงามที่สุดในชีวิต “เจ้าค่ะ... คุณพี่... เอ๊ย คุณท่าน”

​การละครครั้งแรกผ่านไปอย่างงดงาม! พิมมาในร่างโบตั๋นรู้แล้วว่า โลกนี้ไม่ได้ยากเกินมือเธอ ตราบใดที่มีความสวยระดับ SSS และระบบที่พร้อมเปย์แบบนี้!