All Chapters of แผนแกล้งตายของดอนน่า: Chapter 1 - Chapter 10

ฉันเอ่ยขอร้องกู้ถิงเซิน เพื่อนสมัยเด็กที่เติบโตมาด้วยกันว่า“นายยินดีช่วยฉันไหม? ตอนนี้คนเดียวที่พอจะต่อกรกับลู่เยี่ยนฉือได้ก็มีแค่นาย ขอแค่นายช่วย ฉันถึงจะสามารถแกล้งตายแล้วจากไปได้อย่างราบรื่น”กู้ถิงเซินคือหัวหน้ามาเฟียที่ใหญ่ที่สุดในซิซิลี สำหรับเขา การจัดฉากอุบัติเหตุเพื่อแกล้งตายสักครั้งเป็นเรื่องง่ายดายเหลือเกินกู้ถิงเซินไม่ได้ตอบคำถามของฉัน กลับถามย้ำขึ้นมาอีกว่า“เสิ่นทิงหลาน เธอแน่ใจจริง ๆ เหรอว่าจะยอมทิ้งทุกอย่างไป ชีวิตแต่งงานห้าปี รวมถึงลูกชายที่เธอรักและเอ็นดูมาตลอด ถ้าแกล้งตายขึ้นมาจริง ๆ เธอจะสูญเสียทุกอย่าง”ฉันก้มหน้าลง มองรูปถ่ายครอบครัวในมือในรูป ลู่เยี่ยนฉืออุ้มลูกชายไว้ด้วยมือข้างหนึ่ง อีกมือโอบไหล่ฉันไว้แน่น ตอนที่ภาพนั้นถูกบันทึกเอาไว้ เขาไม่ได้มองกล้อง แต่กลับก้มมองฉันด้วยสายตาอ่อนโยนและเปี่ยมด้วยความรักทุกคนที่เคยเห็นรูปครอบครัวนี้ต่างพูดเป็นเสียงเดียวกันว่าเขารักฉันจนหมดหัวใจวันแต่งงานของเรา เขาแจกอั่งเปาทั่วทั้งเมืองถึง 9,999 ซอง เพียงเพื่อให้คนทั้งนาโปลีร่วมฉลองงานแต่งของเราตอนที่ลู่ซีเจ๋อเกิด ฉันเกือบคลอดยากจนเป็นอันตราย ลู่เยี่ยนฉือเฝ้าอยู่ข

ฉันทิ้งตัวนั่งทรุดอยู่บนเตียง ร่างกายสั่นเทาไม่หยุดสิ่งที่ฉันกำลังจะเผชิญคือการเดิมพันครั้งใหญ่แต่ฉันไม่มีความมั่นใจเลยแม้แต่น้อยว่าจะเป็นฝ่ายชนะถึงอย่างนั้น ฉันก็ไม่เสียใจที่เสนอเดิมพันแบบนี้ออกไปนี่คือโอกาสที่ฉันมอบให้ลู่เยี่ยนฉือได้เลือก หากเขาเป็นฝ่ายปล่อยมือก่อน ฉันก็จะจากเขาไปโดยไม่ลังเล!เช้าวันถัดมา เมื่อลืมตาตื่นขึ้น กลิ่นหอมของกาแฟก็ลอยอบอวลอยู่ในอากาศ พร้อมกับครัวซองต์ครีมที่ฉันชอบที่สุดฉันสวมเสื้อคลุมแล้วค่อย ๆ เดินลงบันได จากไกล ๆ ก็เห็นร่างของคนสองคนกำลังวุ่นอยู่ในครัวลู่เยี่ยนฉือถือกระทะกับตะหลิว ยืนทอดไข่อยู่หน้าเตาลู่ซีเจ๋อตัวน้อยถือจานไว้ด้วยสองมือ คอยกำชับไม่หยุดว่า“แม่ชอบไข่เยิ้ม ๆ นะ อย่าทอดจนสุกเกินไปล่ะ!”จากนั้นสองพ่อลูกก็เริ่มเถียงกันอีกว่าฉันชอบไข่ทรงกลมหรือรูปหัวใจกันแน่ลู่ซีเจ๋อเป็นคนแรกที่เห็นฉัน ดวงตาของเขาเป็นประกายขึ้นทันที เขาวางจานลง แล้วประคองถ้วยกาแฟบนโต๊ะ เดินตรงมาหาฉันอย่างเงอะงะ“แม่ครับ สุขสันต์วันครบรอบนะครับ นี่คือกาแฟรสที่ผมเลือกให้แม่ ส่วนไข่ใบนั้นที่พ่อทอด ผมก็เป็นคนเลือกใบที่สดที่สุดมาให้ด้วย!”เขาพูดอวดผลงานของตัวเองเ

ลู่เยี่ยนฉือเหลือบมองนาฬิกา เหลือเวลาอีกเพียงครึ่งชั่วโมงกว่า งานเลี้ยงก็จะเริ่มแล้ว“คนขับ กลับไปรับดอนน่าที่คฤหาสน์โมรัคเดี๋ยวนี้”ลู่เยี่ยนฉือสั่งด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ ก่อนหันไปพูดกับลู่ซีเจ๋อ“ซีเจ๋อ นั่งดี ๆ พวกเราจะขับรถไปที่ห้องจัดเลี้ยงกันเอง”รถพุ่งทะยานออกไปอย่างรวดเร็ว มุ่งห่างจากคอนโดของกู้อีฝูลู่ซีเจ๋อที่นั่งอยู่เบาะหลังดูไม่ค่อยสบายใจ เขาขมวดคิ้วถามด้วยความกังวล“พ่อครับ ยังทันไหมครับ แม่จะโกรธหรือเปล่า? แม่เกลียดการมาสายที่สุดเลย”มือที่ลู่เยี่ยนฉือจับพวงมาลัยค่อย ๆ กำแน่นขึ้นเล็กน้อยในใจเขาเริ่มรู้สึกผิด และอดนึกเสียใจไม่ได้ที่มาหากู้อีฝูก่อนงานเลี้ยงเริ่มเขารีบหยิบโทรศัพท์ออกมา แล้วกดโทรหาฉันโทรศัพท์ดังอยู่นานมาก แต่ก็ไม่มีใครรับสายเลยสักทีลู่เยี่ยนฉือขมวดคิ้วแน่น ได้แต่ส่งข้อความเสียงไปด้วยความร้อนใจ“ทิงหลาน คุณถึงห้องจัดเลี้ยงแล้วใช่ไหม? พวกเราอยู่ระหว่างทางแล้ว อีกเดี๋ยวก็ถึง”ผ่านไปหลายนาที แต่ฉันก็ยังไม่ตอบกลับเลยแม้แต่น้อยในใจเขาเริ่มกระวนกระวายขึ้นมาทันที—ปกติฉันไม่เคยไม่รับสายแบบนี้ลมหายใจของลู่เยี่ยนฉือถี่ขึ้นเรื่อย ๆ เท้าเผลอเหยียบคันเร่ง

หลังจัดการงานศพของฉันเสร็จ ลู่เยี่ยนฉือก็กลับไปที่ห้องจัดเลี้ยงด้วยสภาพราวกับคนไร้วิญญาณห้องจัดเลี้ยงขนาดใหญ่กลับว่างเปล่าไร้ผู้คน ไม่หลงเหลือแม้แต่ความคึกคักแบบที่ผ่านมาแต่เขายังคงจ้องมองไปที่ประตูไม่วางตา เพ้อฝันว่าฉันจะเดินยิ้มเข้ามาหาเขาเหมือนทุกครั้งเขานั่งเหม่ออยู่แบบนั้นโดยไม่กินไม่ดื่มตลอดสองวันเต็ม สภาพซูบโทรมจนแทบจำไม่ได้ ริมฝีปากเอาแต่พึมพำสะอื้นซ้ำไปซ้ำมา“ขอโทษนะ ทิงหลาน ขอโทษ…”เพื่อนของเขาทนดูต่อไปไม่ไหว รีบเดินตรงเข้าไปหา กระชากตัวเขาไว้ แล้วพูดเกลี้ยกล่อมอย่างร้อนใจ“เยี่ยนฉือ อย่าทำแบบนี้เลย! คิดถึงซีเจ๋อบ้าง เขายังรอนายอยู่ที่คฤหาสน์ นายจะไม่สนใจลูกไม่ได้นะ!”“ซีเจ๋อ…”เมื่อได้ยินชื่อลูกชาย ดวงตาที่เหม่อลอยของลู่เยี่ยนฉือก็ไหววูบขึ้นมาเล็กน้อย ราวกับเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าเขายังมีลูกชายที่ต้องดูแลเขานั่งต่อไม่ไหวอีกแล้ว รีบยันตัวลุกขึ้น ก่อนจะเซซัดเซพุ่งกลับไปที่คฤหาสน์ทันทีที่ก้าวเข้าไปในห้องรับแขกของคฤหาสน์ ลู่ซีเจ๋อก็รีบวิ่งเข้ามาหา ใบหน้าเล็ก ๆ เต็มไปด้วยความน้อยใจ มือเล็กดึงชายเสื้อของเขาไว้แล้วถามออกมา“พ่อครับ สองวันที่ผ่านมาพ่อกับแม่ไปไหนกันมา? ผมค

หลังจากดราม่าไลฟ์สดผ่านพ้นไป ก็ไม่มีใครได้พบกู้อีฝูอีกเลยไม่มีใครรู้ว่าเธอไปอยู่ที่ไหนบางคนบอกว่าเธอออกจากเนเปิลส์ไปแล้ว บางคนก็บอกว่าเธอมีแฟนใหม่แต่มีเพียงลู่เยี่ยนฉือเท่านั้นที่รู้ดีว่า แท้จริงแล้วเธอไปอยู่ที่ไหนชื่อของกู้อีฝูราวกับไม่เคยมีตัวตนอยู่บนโลกใบนี้ หายไปอย่างสิ้นเชิงส่วนในคฤหาสน์โมรัค ลู่ซีเจ๋อขังตัวเองอยู่ในห้อง ไม่ออกมาข้างนอกติดต่อกันสองวันเต็มแล้วตั้งแต่วันที่ได้เห็นพ่อทะเลาะกับคุณน้ากู้ด้วยตาตัวเอง ลู่ซีเจ๋อก็เหมือนกลายเป็นคนละคนเขาไม่คอยตามตื๊อให้พวกคนรับใช้เล่านิทานให้อีก แม้แต่บล็อกตัวต่อที่เขาชอบที่สุดก็ไม่แตะต้องเขาเริ่มค่อย ๆ เข้าใจแล้วว่า คำว่า “ความตาย” หมายถึงอะไรเขารู้ว่าแม่ตายแล้ว และจะไม่มีวันกลับมาอีกเขาเอาแต่คิดว่า หากวันครบรอบวันนั้นเขาไม่ได้ไปหาคุณน้ากู้กับพ่อ แม่ก็คงไม่ต้องตายใช่ไหมเขายิ่งเงียบลงเรื่อย ๆ ไม่ยอมพูดคุยกับใคร ไม่ว่าใครจะเรียก ก็ไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองเลยขณะเดียวกัน ลู่เยี่ยนฉือก็พังทลายลงอย่างสิ้นเชิงขณะที่ต้องแบกรับความเจ็บปวดจากการสูญเสียฉัน เขายังต้องเผชิญกับกระแสโจมตีจากสังคมภายนอกและการก่อกบฏของกลุ่มอำนาจภายใ