เข้าสู่ระบบแชร์
บทที่ 2
บทล่าสุด
แผนแกล้งตายของดอนน่า บทที่ 10
ลู่เยี่ยนฉือผิดจริง ๆ คนที่ตายไปแล้ว จะกลับมาได้อย่างไรกัน?ฉันออกจากเนเปิลส์ไปนานแล้ว ภายใต้การจัดการอย่างรอบคอบของกู้ถิงเซิน ฉันได้ตัวตนใหม่อย่างสมบูรณ์ในอีกประเทศหนึ่งกู้ถิงเซินไม่เคยเป็นฝ่ายหยิบยกเรื่องที่เนเปิลส์ขึ้นมาพูดกับฉันก่อน ส่วนฉันเองก็ไม่คิดจะถามไถ่เช่นกันสองพ่อลูกคู่นั้น ไม่ว่าเรื่องใดของพวกเขา ฉันก็ไม่อยากรับรู้อีกต่อไป และมันก็ไม่เกี่ยวข้องกับฉันอีกแล้วฉันค่อย ๆ ทุ่มเททั้งกายทั้งใจให้กับงานใหม่ จนบาดแผลและความเจ็บปวดในอดีตค่อย ๆ เลือนหายไปทีละน้อยกู้ถิงเซินเองก็อยู่เคียงข้างฉันมาโดยตลอดอย่างเงียบ ๆเวลาปกติเขายุ่งกับงานจนปลีกตัวมาดูแลไม่ได้ ก็จะให้ผู้ช่วยนำผักสดและวัตถุดิบใหม่ ๆ มาส่งให้ฉันตรงเวลาเขากำชับฉันซ้ำแล้วซ้ำเล่า ให้กินข้าวให้ตรงเวลาและดูแลตัวเองให้ดีวันนั้นตอนผู้ช่วยเอาของมาส่ง พอเห็นว่าสีหน้าของฉันดูดีขึ้นมาก เขาก็อดพูดคุยกับฉันเพิ่มอีกสองสามประโยคไม่ได้“คุณเสิ่น คุณต้องดูแลสุขภาพให้ดีนะครับ ตลอดหลายปีมานี้ คนที่หัวหน้ากู้เป็นห่วงที่สุดก็คือคุณ”ฉันชะงักไปครู่หนึ่ง“อะไรนะ?”ผู้ช่วยเพิ่งรู้ตัวว่าตัวเองเผลอพูดหลุดปาก จึงอึกอักอยู่พักใหญ่ สุ
แผนแกล้งตายของดอนน่า บทที่ 9
หลังจากดราม่าไลฟ์สดผ่านพ้นไป ก็ไม่มีใครได้พบกู้อีฝูอีกเลยไม่มีใครรู้ว่าเธอไปอยู่ที่ไหนบางคนบอกว่าเธอออกจากเนเปิลส์ไปแล้ว บางคนก็บอกว่าเธอมีแฟนใหม่แต่มีเพียงลู่เยี่ยนฉือเท่านั้นที่รู้ดีว่า แท้จริงแล้วเธอไปอยู่ที่ไหนชื่อของกู้อีฝูราวกับไม่เคยมีตัวตนอยู่บนโลกใบนี้ หายไปอย่างสิ้นเชิงส่วนในคฤหาสน์โมรัค ลู่ซีเจ๋อขังตัวเองอยู่ในห้อง ไม่ออกมาข้างนอกติดต่อกันสองวันเต็มแล้วตั้งแต่วันที่ได้เห็นพ่อทะเลาะกับคุณน้ากู้ด้วยตาตัวเอง ลู่ซีเจ๋อก็เหมือนกลายเป็นคนละคนเขาไม่คอยตามตื๊อให้พวกคนรับใช้เล่านิทานให้อีก แม้แต่บล็อกตัวต่อที่เขาชอบที่สุดก็ไม่แตะต้องเขาเริ่มค่อย ๆ เข้าใจแล้วว่า คำว่า “ความตาย” หมายถึงอะไรเขารู้ว่าแม่ตายแล้ว และจะไม่มีวันกลับมาอีกเขาเอาแต่คิดว่า หากวันครบรอบวันนั้นเขาไม่ได้ไปหาคุณน้ากู้กับพ่อ แม่ก็คงไม่ต้องตายใช่ไหมเขายิ่งเงียบลงเรื่อย ๆ ไม่ยอมพูดคุยกับใคร ไม่ว่าใครจะเรียก ก็ไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองเลยขณะเดียวกัน ลู่เยี่ยนฉือก็พังทลายลงอย่างสิ้นเชิงขณะที่ต้องแบกรับความเจ็บปวดจากการสูญเสียฉัน เขายังต้องเผชิญกับกระแสโจมตีจากสังคมภายนอกและการก่อกบฏของกลุ่มอำนาจภายใ
แผนแกล้งตายของดอนน่า บทที่ 8
ลู่เยี่ยนฉือบีบคอกู้อีฝูไว้ นิ้วมือค่อย ๆ เพิ่มแรงบีบแน่นขึ้นเรื่อย ๆกู้อีฝูดิ้นรนสุดแรง ใบหน้าแดงก่ำ มือทั้งสองข้างพยายามทุบแขนของเขา แต่ไม่ว่าอย่างไรก็สลัดไม่หลุด“ลู่เยี่ยนฉือ… ปล่อย… ปล่อยฉัน…”เสียงของเธอขาดเป็นห้วง ๆ เพราะถูกบีบคอจนแทบเปล่งเสียงไม่ออกลู่เยี่ยนฉือจ้องเธอเขม็ง สายตาไม่กะพริบ“ฉันเคยเตือนเธอแล้วใช่ไหม? ห้ามไปก่อเรื่องต่อหน้าเสิ่นทิงหลาน!”น้ำตาของกู้อีฝูไหลไม่หยุด เธอส่ายหน้าอย่างสุดแรง“ก็เพราะเธอ ทิงหลานถึงต้องตาย ฉันไม่มีวันปล่อยเธอไป!”ลู่เยี่ยนฉือตะโกนคำรามด้วยความโกรธแค้นเขาเหวี่ยงกู้อีฝูลงกับพื้นอย่างแรง กู้อีฝูกุมคอไว้ พลางไอจนตัวงอลู่เยี่ยนฉือยืนมองเธอจากเบื้องบน สายตาไร้ซึ่งความอบอุ่นแม้แต่น้อย“เธอใช้ทุกเล่ห์เหลี่ยมจนทำให้ดอนน่าต้องตาย ตอนนี้ ฉันจะเอาทุกอย่างที่เคยให้เธอคืน ทั้งเงินทองและอำนาจ ออกไปจากนาโปลีเดี๋ยวนี้ แล้วอย่าให้ฉันได้เห็นหน้าเธออีกตลอดชีวิต”ใบหน้าของกู้อีฝูซีดเผือดลงในทันทีเธอคลานเข้าไปกอดขาของลู่เยี่ยนฉือไว้ ร้องไห้พลางวิงวอน“ฉันไม่ได้ทำให้เธอตาย! เยี่ยนฉือ นายทำกับฉันแบบนี้ไม่ได้นะ! ฉันแค่รักนายมากเกินไป! ฉันไม่อยาก
แผนแกล้งตายของดอนน่า บทที่ 7
หลังจัดการงานศพของฉันเสร็จ ลู่เยี่ยนฉือก็กลับไปที่ห้องจัดเลี้ยงด้วยสภาพราวกับคนไร้วิญญาณห้องจัดเลี้ยงขนาดใหญ่กลับว่างเปล่าไร้ผู้คน ไม่หลงเหลือแม้แต่ความคึกคักแบบที่ผ่านมาแต่เขายังคงจ้องมองไปที่ประตูไม่วางตา เพ้อฝันว่าฉันจะเดินยิ้มเข้ามาหาเขาเหมือนทุกครั้งเขานั่งเหม่ออยู่แบบนั้นโดยไม่กินไม่ดื่มตลอดสองวันเต็ม สภาพซูบโทรมจนแทบจำไม่ได้ ริมฝีปากเอาแต่พึมพำสะอื้นซ้ำไปซ้ำมา“ขอโทษนะ ทิงหลาน ขอโทษ…”เพื่อนของเขาทนดูต่อไปไม่ไหว รีบเดินตรงเข้าไปหา กระชากตัวเขาไว้ แล้วพูดเกลี้ยกล่อมอย่างร้อนใจ“เยี่ยนฉือ อย่าทำแบบนี้เลย! คิดถึงซีเจ๋อบ้าง เขายังรอนายอยู่ที่คฤหาสน์ นายจะไม่สนใจลูกไม่ได้นะ!”“ซีเจ๋อ…”เมื่อได้ยินชื่อลูกชาย ดวงตาที่เหม่อลอยของลู่เยี่ยนฉือก็ไหววูบขึ้นมาเล็กน้อย ราวกับเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าเขายังมีลูกชายที่ต้องดูแลเขานั่งต่อไม่ไหวอีกแล้ว รีบยันตัวลุกขึ้น ก่อนจะเซซัดเซพุ่งกลับไปที่คฤหาสน์ทันทีที่ก้าวเข้าไปในห้องรับแขกของคฤหาสน์ ลู่ซีเจ๋อก็รีบวิ่งเข้ามาหา ใบหน้าเล็ก ๆ เต็มไปด้วยความน้อยใจ มือเล็กดึงชายเสื้อของเขาไว้แล้วถามออกมา“พ่อครับ สองวันที่ผ่านมาพ่อกับแม่ไปไหนกันมา? ผมค
แผนแกล้งตายของดอนน่า บทที่ 6
“คุณลู่ ขอแสดงความเสียใจด้วยครับ”“อะไรนะ? แสดงความเสียใจเหรอ?”ลู่เยี่ยนฉือแทบไม่อยากเชื่อ สายตาของเขาคมกริบราวกับจะกินเลือดกินเนื้อคนตรงหน้า“คุณพูดบ้าอะไร! ครอบครัวของผมทุกคนยังสบายดี”ตำรวจถอนหายใจ ก่อนยื่นเอกสารฉบับหนึ่งให้เขา“พวกเราเพิ่งได้รับแจ้งเหตุที่ถนนเวียทรีบูนาลี จากสิ่งของที่ตกอยู่ในที่เกิดเหตุและการยืนยันตัวตน ผู้เสียชีวิตคือภรรยาของคุณ คุณเสิ่นทิงหลานครับ”ลู่เยี่ยนฉือชะงักค้างไปสองวินาที ก่อนพุ่งเข้าไปกระชากคอเสื้อตำรวจ ดวงตาแดงก่ำจนน่าหวาดหวั่น“ภรรยาของผมยังสบายดี! ตอนนี้เธอกำลังออกจากคฤหาสน์มาร่วมงานครบรอบห้าปีของเรา! เธอไม่มีทางเกิดเรื่องอะไรแน่! นี่คุณกำลังสาปแช่งเธออยู่หรือไง?!”ตำรวจถูกเขากระชากจนแทบหายใจไม่ออก เพื่อน ๆ ที่อยู่ข้าง ๆ จึงรีบเข้ามาดึงเขาออกทันที“เยี่ยนฉือ ใจเย็นก่อน!”“จะให้ใจเย็นอะไร?!”ลู่เยี่ยนฉือตะโกนลั่นอย่างคลุ้มคลั่ง“นั่นไม่ใช่ดอนน่า! ไอ้พวกไร้ประโยชน์พวกนี้จำคนผิดแล้ว!”ตำรวจที่เป็นหัวหน้าสะบัดตัวหลุดออกมา ก่อนหยิบรูปถ่ายใบหนึ่งจากกระเป๋าเอกสารแล้วยื่นให้เขา“คุณลู่ พวกเราเข้าใจความรู้สึกของคุณ แต่นี่คือหลักฐานจากที่เกิดเห
แผนแกล้งตายของดอนน่า บทที่ 5
ลู่เยี่ยนฉือเหลือบมองนาฬิกา เหลือเวลาอีกเพียงครึ่งชั่วโมงกว่า งานเลี้ยงก็จะเริ่มแล้ว“คนขับ กลับไปรับดอนน่าที่คฤหาสน์โมรัคเดี๋ยวนี้”ลู่เยี่ยนฉือสั่งด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ ก่อนหันไปพูดกับลู่ซีเจ๋อ“ซีเจ๋อ นั่งดี ๆ พวกเราจะขับรถไปที่ห้องจัดเลี้ยงกันเอง”รถพุ่งทะยานออกไปอย่างรวดเร็ว มุ่งห่างจากคอนโดของกู้อีฝูลู่ซีเจ๋อที่นั่งอยู่เบาะหลังดูไม่ค่อยสบายใจ เขาขมวดคิ้วถามด้วยความกังวล“พ่อครับ ยังทันไหมครับ แม่จะโกรธหรือเปล่า? แม่เกลียดการมาสายที่สุดเลย”มือที่ลู่เยี่ยนฉือจับพวงมาลัยค่อย ๆ กำแน่นขึ้นเล็กน้อยในใจเขาเริ่มรู้สึกผิด และอดนึกเสียใจไม่ได้ที่มาหากู้อีฝูก่อนงานเลี้ยงเริ่มเขารีบหยิบโทรศัพท์ออกมา แล้วกดโทรหาฉันโทรศัพท์ดังอยู่นานมาก แต่ก็ไม่มีใครรับสายเลยสักทีลู่เยี่ยนฉือขมวดคิ้วแน่น ได้แต่ส่งข้อความเสียงไปด้วยความร้อนใจ“ทิงหลาน คุณถึงห้องจัดเลี้ยงแล้วใช่ไหม? พวกเราอยู่ระหว่างทางแล้ว อีกเดี๋ยวก็ถึง”ผ่านไปหลายนาที แต่ฉันก็ยังไม่ตอบกลับเลยแม้แต่น้อยในใจเขาเริ่มกระวนกระวายขึ้นมาทันที—ปกติฉันไม่เคยไม่รับสายแบบนี้ลมหายใจของลู่เยี่ยนฉือถี่ขึ้นเรื่อย ๆ เท้าเผลอเหยียบคันเร่ง
