พวกเราทุกคนรีบขึ้นรถอเนกประสงค์สีดำของผมทันที ผมสตาร์ตรถแล้วเปิดแอร์ให้อยู่ในอุณหภูมิปกติ รถคันใหญ่พุ่งออกจากสุสานที่เริ่มมีฝนโปรยปรายลงมาอย่างรวดเร็วผมขับรถมุ่งหน้าไปยังย่านสำนักงานธุรกิจในเมืองหลวง ถนนช่วงเย็นวันนี้ค่อนข้างแน่น เพราะตรงกับเวลาเลิกงานของพนักงานพอดี ผมต้องตั้งสมาธิเป็นพิเศษในการขับรถและแซงรถที่ขับช้าหลายคันบนทางด่วน"ตึกสำนักงานของพ่อนายอยู่ตรงไหนกันแน่ บัญญัติ? ฉันไม่เคยไปย่านธุรกิจตรงนั้นเลยสักครั้ง" อัญชัญถามขึ้น ทำลายความเงียบในห้องโดยสาร"ตึกระฟ้าที่เป็นกระจกสีดำสูงที่สุดตรงนั้นไง เดี๋ยวอีกไม่นานก็มองเห็นชัดจากทางด่วนเส้นนี้แล้ว" ผมตอบพลางชี้ไปข้างหน้าผ่านกระจกหน้ารถ"อ๋อ ตึกกระจกที่ชอบขึ้นนิตยสารธุรกิจนั่นน่ะเหรอ? บ้าไปแล้ว พ่อนายเมื่อก่อนรวยขนาดนั้นเลยเหรอ" อัญชัญพูดด้วยน้ำเสียงที่ทึ่งมาก"น่าเสียดายที่ทรัพย์สินทั้งหมดนั่นกำลังจะถูกพ่อแท้ๆ ของเธอแย่งไปแบบบังคับ อัญชัญ" ผมเหน็บเบาๆ แต่เจ็บลึก"ใจเย็นน่า บัญญัติ ฉันบอกแล้วไงว่าฉันจะอยู่ข้างนายร้อยเปอร์เซ็นต์ คนแก่โลภมากคนนั้นสมควรถูกพวกเราสู้กลับไปด้วยกันจนพังพินาศ""ดีแล้วที่เธอตั้งใจแน่วแน่แบบนั้น พวกเรา
閱讀更多
