All Chapters of ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน: Chapter 391 - Chapter 400

ร่างของพ่อนอนแข็งทื่อไร้วิญญาณอยู่บนเตียงแพทย์นั้นใบหน้าของชายสูงวัยที่ฉันเคารพมาก ดูซีดเผือดอย่างน่ากลัว ไม่มีเลือดสดไหลเวียนคอยเติมสีสันของชีวิตอยู่ใต้ผิวหนังอีกแล้ว แผงอกกว้างของเขาไม่ขยับขึ้นลงอีกต่อไป เป็นสัญญาณว่าการหายใจหยุดลงแล้วเมื่อเห็นภาพอันน่าสะพรึงกลัวนั้น เกราะป้องกันในใจของแม่ก็พังทลายลงอีกครั้งในทันที แม่พุ่งเข้าไปกอดร่างของสามีที่สูญเสียไออุ่นไปแล้ว เธอกอดร่างแข็งทื่อนั้นไว้แน่น พร้อมเสียงร้องไห้ที่น่าเวทนาเหลือเกิน“พี่นบินดร์ ลุกขึ้นมาสิพี่ นี่ฉันเอง ชบา เมียของพี่ไง” แม่ร้องไห้จนเสียงแตก “ลืมตาขึ้นมาเดี๋ยวนี้สิพี่ ฉันคิดถึงรอยยิ้มของพี่มากนะ”“พวกเราเพิ่งได้กลับมาอยู่พร้อมหน้ากันเองนะพี่ ทำไมพี่ถึงทิ้งฉันไปแบบนี้?” เธอเพ้อออกมาอย่างเจ็บปวดด้านหลังของพวกเราที่กำลังจมอยู่กับความโศกเศร้า ลลิตากลับไปกอดอัญชัญกับดาราไว้แน่นอีกครั้ง“พ่อคะ ได้โปรดยกโทษให้ความผิดทั้งหมดของพวกเราที่ผ่านมาด้วยนะคะ” ลลิตากระซิบด้วยเสียงแหบพร่า “พวกเราทุกคนจะรักพ่อมากตลอดไป”“พ่อไม่ต้องเป็นห่วงทางนี้นะคะ พวกเราสามคนจะอยู่กันให้ได้ค่ะ พ่อ”ผมก้าวไปข้างหน้าด้วยหัวใจหนักอึ้งที่แตกสลาย

เพื่อเป็นการชดเชยความเสี่ยงที่ผมต้องแบกรับในช่วงหลังนี้ เพราะความโง่ของคุณ ผมจะอายัดและเข้าควบคุมทรัพย์สินที่เหลือทั้งหมดของ บริษัทอรุณใหม่จำกัด โฉนดที่ดินทั้งหมดในบาหลี ผมโอนชื่อไปเป็นของญาติผมเรียบร้อยแล้ว"พี่ทำกับฉันแบบนี้ไม่ได้นะ! นั่นมันทรัพย์สินถูกต้องตามกฎหมายของผมทั้งหมด! นั่นมันเงินของฉัน ไอ้สารเลวเหม็นเน่า! ฉันอุตส่าห์ลำบากแย่งมันมาจากครอบครัวนบินดร์นะเว้ย!" คุณนายอารยาตะโกนเสียงแหลมสูงเสียงตะโกนของเธอก้องยาว ทำลายความเงียบของเรือนจำในคืนนั้นอย่างไร้ปรานีความทุกข์ทรมานของคุณนายอารยาผู้บ้าทรัพย์สิน ดูเหมือนจะยังไม่หยุดอยู่แค่นั้น จดหมายฉบับนั้นปิดท้ายด้วยคำเตือนอันคมกริบ ในรูปแบบของคำขู่ฆ่าที่น่าสยดสยองคำขู่เอาชีวิตที่อันตรายถึงตายนั้นจะถูกลงมือภายในห้องขังแคบๆ แห่งนี้ เรื่องนั้นจะเกิดขึ้นทันที หากคุณนายอารยากล้าเปิดปากในศาลถ้าคุณกล้าเอ่ยชื่อผมต่อหน้าพนักงานสอบสวนในเช้าวันพรุ่งนี้ หรือถ้าคุณกล้าเปิดเผยเส้นทางเงินลับในการหาเสียงของผมเมื่อก่อน ผมรับรองว่าคุณจะไม่มีวันได้เห็นพระอาทิตย์ขึ้นอีกในวันพรุ่งนี้ลมหายใจของคุณนายอารยาสะดุดอย่างรุนแรง อากาศรอบตัวเหมือนถูกดูดหาย

การหลบหนีอย่างบ้าคลั่งของพวกเราบนทางด่วนมาจบลงที่โรงพยาบาลในพื้นที่ห่างไกลแห่งหนึ่ง แต่น่าเสียดายที่คืนนี้โชคชะตากลับไม่เข้าข้าง พ่อแท้ๆ ของผม เพิ่งสิ้นลมหายใจสุดท้ายในห้องฉุกเฉินท่านซ่อนตัวมานานถึงห้าปี แถมพ่อยังแกล้งตายเพื่อปกป้องผมกับแม่จากศัตรูทางการเมืองของท่านตอนนี้ หลังจากที่พวกเราเพิ่งได้กลับมาเจอกันอีกครั้ง โรคร้ายก็มาพรากชีวิตท่านไป ผมยืนแข็งทื่ออยู่หน้าโต๊ะฝ่ายธุรการลงทะเบียนเจ้าหน้าที่ผู้หญิงคนหนึ่งยื่นกระดาษรายละเอียดค่าใช้จ่ายมาให้ผม“นี่คือยอดรวมทั้งหมดค่ะคุณ รวมค่ารักษาในไอซียูเมื่อกี้กับค่าเช่ารถพยาบาลไปจาการ์ตาแล้วค่ะ”“ครับ คุณพยาบาล ผมจ่ายด้วยบัตรเดบิตตอนนี้เลยครับ”ผมหยิบปากกาหมึกสีน้ำเงินบนโต๊ะขึ้นมา ผมดึงเอกสารหลายแผ่นเกี่ยวกับการดำเนินเรื่องรับศพพ่อกลับบ้าน แล้วรีบเซ็นเอกสารเหล่านั้นทีละแผ่นอย่างรวดเร็ว“ช่วยเตรียมรถพยาบาลให้เร็วที่สุดด้วยนะครับ คุณพยาบาล ผมอยากพาพ่อกลับบ้านคืนนี้เลย”“ได้ค่ะคุณ เจ้าหน้าที่ของเรากำลังเตรียมเตียงเข็นอยู่ที่ห้องเก็บศพตอนนี้ค่ะ”ผมหยิบกระเป๋าสตางค์ออกมาแล้วยื่นบัตรเดบิตให้เจ้าหน้าที่คนนั้น เครื่องชำระเงินอิเล็กทรอนิกส์ส

วินาทีแล้ววินาทีเล่าผ่านไปอย่างเชื่องช้าท่ามกลางสายฝนโปรยปราย ท้องฟ้ายามค่ำคืนที่มืดมิดค่อยๆ เปลี่ยนสีเป็นสีฟ้าสว่างแสงแดดยามเช้าเริ่มส่องกระทบแนวตึกสูงหลายชั้น ภาพนั้นมองเห็นได้ชัดเจนตอนที่รถของพวกเราเข้าสู่เขตเมืองจาการ์ตา สภาพรถติดแบบเมืองหลวงยังไม่ค่อยเห็นชัดบนถนนลาดยางในเช้านี้“เราถึงจาการ์ตาแล้ว อีกเดี๋ยวก็ถึงศาลาจัดงานศพแล้ว”“โล่งอกที่เรามาถึงอย่างปลอดภัย แม่คงเหนื่อยมากแล้วแน่ๆ ที่นั่งอยู่ในรถพยาบาลมาตั้งแต่เมื่อคืน”“ฉันก็เมื่อยมากเหมือนกัน นั่งอยู่ในรถตลอดเลย” อัญชัญบ่นพร้อมยืดแขนทั้งสองข้างขึ้นด้านบนผมขับรถมุ่งหน้าไปยังศาลาจัดงานศพแบบพิเศษที่เตรียมไว้ล่วงหน้า ผมติดต่อฝ่ายดูแลสถานที่นั้นไว้แล้ว ตอนที่ยังจัดการเอกสารธุรการอยู่ที่โรงพยาบาลท้องถิ่นก่อนหน้านี้อาคารศาลาจัดงานศพนั้นมองจากด้านนอกดูใหญ่โตและหรูหรามาก รถพยาบาลที่อยู่ข้างหน้าผมเลี้ยวเข้าไปในลานหน้าอาคารอย่างช้าๆ ทันที“รถพยาบาลจอดตรงหน้าล็อบบี้แล้วนะ พี่บัญญัติ” อัญชัญชี้จากเบาะหลังผมจอดรถอเนกประสงค์สีดำของตัวเองไว้ตรงด้านหลังรถพยาบาลคันนั้นพอดี รถพยาบาลจอดอยู่หน้าประตูกระจกของล็อบบี้หลักของอาคารศาลาจัดงา

ผมรีบยัดกระดาษยับๆ แผ่นนั้นเข้าไปในกระเป๋าเสื้อเชิ้ตตรงหน้าอกซ้าย ผมก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าวเพื่อลดระยะห่างระหว่างเราสองคน ดวงตาของผมจ้องเขม็งตรงไปยังดวงตาทั้งสองข้างของผู้ส่งสารคนนั้น"ผมขอปฏิเสธหนังสืออายัดฉบับนี้อย่างเด็ดขาด พวกคุณมันก็แค่อาชญากรใส่สูทเรียบร้อยที่หลบอยู่หลังร่มเงาของกฎหมาย!" ผมพูดชัดถ้อยชัดคำพลางกดความโกรธไว้"การปฏิเสธของคุณไม่มีประโยชน์อะไรในสายตากฎหมายของประเทศ หนังสือฉบับนั้นถูกต้องและมีผลผูกพันอย่างมาก" ผู้ส่งสารคนนั้นตอบอย่างสบายเกินไป"ผมจะสู้กับการยึดทรัพย์ฝ่ายเดียวครั้งนี้ให้ถึงที่สุด พรุ่งนี้เช้าผมจะเอาคดีนี้เข้าสู่กระบวนการกฎหมายแพ่งในศาลแห่งชาติ!"ผู้ส่งสารของเจ้าหน้าที่ระดับสูงคนนั้นกลับหัวเราะเบาๆ เมื่อได้ยิน เขามองผมตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาดูถูก"คุณจะฟ้องเจ้านายผมขึ้นศาลงั้นเหรอ? คุณคิดว่าตัวเองเป็นใครกัน หา?" เขาถามเยาะเย้ยคำขู่ของผม"ผมเป็นลูกแท้ๆ และทายาทโดยชอบธรรมของ บริษัทอรุณใหม่จำกัด ผมจะปกป้องสิทธิ์ของพ่อผมจนตาย""คุณยังเด็กเกินไปที่จะเข้าใจโลกใบนี้ คุณไม่รู้หรอกว่าระบบการเมืองข้างนอกนั่นโหดร้ายแค่ไหน"ชายสวมสูทดำยื่นหน้าเข้ามาใกล้ผม