All Chapters of ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน: Chapter 421 - Chapter 430

กระเป๋าใบนั้นไม่ได้เต็มไปด้วยกองเงินสดอย่างที่ผมคิดไว้ ที่จริงแล้วมันกลับเต็มไปด้วยเอกสารเบิกจ่ายเงินสดที่มีโลโก้ธนาคารต่างประเทศเรียงอยู่เป็นแถว เอกสารหนาๆ เหล่านั้นมีมูลค่ารวมกันถึงหลักล้านล้านเลยทีเดียว"นี่แหละคือทางออกที่ผมพูดถึงเมื่อกี้" นพดลพูดขึ้น ทำลายความเงียบในห้อง"หมายความว่าไงที่เอาเอกสารเงินเยอะขนาดนี้มาอวดต่อหน้าผม?" ผมถามด้วยคำพูดระแวงมาก"ลูกความของผมเสนอเงินหลักล้านล้านทั้งหมดนี้ให้คุณภายในคืนนี้เลย นี่เป็นค่าชดเชยเพื่อสันติล้วนๆ เพื่อให้คุณถอนตัวจากศึกครั้งนี้"ผมเงียบไปครู่หนึ่งเพื่อย่อยข้อเสนอบ้าบอจากทนายหน้ากลิ้งกลอกคนคนนี้ เงินหลักล้านล้านก้อนนี้สามารถซื้อเกาะส่วนตัวได้สักเกาะด้วยซ้ำ นับประสาอะไรกับแค่ชดเชยความเสียหายของสำนักงานผม แต่ผมรู้ดีมากว่ามาเฟียการเมืองไม่มีทางให้เงินฟรีๆ"คิดว่าผมจะรีบคุกเข่าขอบคุณพระเจ้าทันทีที่เห็นกองกระดาษพวกนี้เหรอ? เงื่อนไขคืออะไร?" ผมถามอย่างหมดความอดทน"คุณเป็นหนุ่มที่หัวไวจริงๆ คุณบัญญัติ แน่นอนว่าพวกเรามีเงื่อนไขเด็ดขาดหนึ่งข้อสำหรับขั้นตอนการโอนเงินนี้เข้าบัญชีส่วนตัวของคุณ""พูดเงื่อนไขเน่าๆ ของคุณมาเลย"นพดลจ้องผมนิ่

"เสียงอะไรน่ะจากห้องนายน่ะ บัญญัติ?" อัญชัญชี้ไปทางโถงทางเดินด้วยสีหน้าตกใจผมยังไม่ทันได้ตอบคำถามของเธอ หน้าจอโทรทัศน์ในห้องนั่งเล่นก็จู่ๆ เปิดขึ้นมาเอง เส้นสัญญาณรบกวนเต็มหน้าจอพร้อมเสียงซ่าที่ดังแสบแก้วหูพวกเรา"บัญญัติ คอมพิวเตอร์ในห้องทำงานของนาย หน้าจอก็กะพริบเป็นสีแดงด้วย!" ลลิตาที่บังเอิญนั่งหันหน้าไปทางโถงทางเดินตะโกนขึ้นมาผมรีบวิ่งอย่างเร็วไปยังห้องทำงาน เพื่อเช็กสถานการณ์ด้วยตัวเอง หน้าจอมอนิเตอร์หลักของผมแสดงแถวโค้ดสีแดงที่ไหลขึ้นอย่างรวดเร็วมาก"บ้าเอ๊ย! มีการโจมตีไซเบอร์ขนาดใหญ่กำลังกระแทกเข้าระบบเครือข่ายของเราแบบกะทันหัน!" ผมตะโกนออกมาจากในห้อง"โจมตีไซเบอร์นี่นายหมายความว่ายังไง บัญญัติ?!" ลลิตาร้องเสียงหลง แล้วรีบตามผมมาที่หน้าประตูพร้อมแม่และน้องๆ ของเธอ"พวกมันกำลังแฮ็กระบบเครือข่ายคอมพิวเตอร์หลักทั้งหมดในบ้านนบดินทร์แบบบังคับ!"มือของผมขยับอย่างลนลาน พยายามดึงสายไฟคอมพิวเตอร์ออกจากปลั๊กบนผนัง แต่การเคลื่อนไหวของศัตรูในโลกไซเบอร์ดูเหมือนจะเร็วกว่าที่ผมคาดไว้มากไฟส่องสว่างในบ้านดับลงพร้อมกัน ทิ้งไว้เพียงความมืดสนิท หน้าจอมอนิเตอร์คอมพิวเตอร์ของผมที่ก่อนหน้า

ผมกลิ้งตัวอย่างรวดเร็วไปทางขวาเพื่อหาที่กำบัง ร่างของผมแนบชิดอยู่หลังโต๊ะหินอ่อนในห้องรับแขกที่หนามากทันที กระสุนยางชุดนั้นพุ่งกระแทกพื้นผิวโต๊ะและกำแพงด้านหลังผมด้วยเสียงกระแทกดังติดๆ กัน"แยกขบวนเดี๋ยวนี้! ล้อมโต๊ะหินอ่อนนั่นจากปีกขวาและซ้าย!" หัวหน้าผู้บุกรุกสั่งการด้วยเสียงทุ้มหนัก"อย่าให้เป้าหมายหนีขึ้นไปชั้นบนได้! คืนนี้เราต้องพาไอ้เด็กนั่นไปส่งต่อหน้าท่านผู้ใหญ่แบบเป็นๆ!" ลูกน้องของเขาตอบรับพลางค่อยๆ ย่องก้าวเข้ามาข้างหน้า"พวกนายทุกคนจะตายโง่ๆ ถ้ากล้าก้าวเข้ามาทางโต๊ะนี้อีกแม้แต่ก้าวเดียว" ผมตะโกนตอบกลับจากหลังที่กำบัง"อย่าพูดมาก ไอ้เด็กเวร! บุกเข้าไปจับมันเดี๋ยวนี้!"ทันใดนั้น เสียงฝีเท้ารัวของรองเท้าหลายสิบคู่ก็ดังใกล้เข้ามาจากทางประตูหน้าบ้าน ในที่สุดทีมรักษาความปลอดภัยที่ผมจ้างไว้ก็มาถึงห้องโถงหลักพร้อมอุปกรณ์ยุทธวิธีครบชุด พวกเขาตอบโต้ผู้บุกรุกจากด้านหลังทันทีโดยไม่มีการเตือนล่วงหน้าแม้แต่น้อย"ปกป้องคุณบัญญัติเดี๋ยวนี้! จัดการไอ้พวกผู้บุกรุกเฮงซวยนี่ให้หมด อย่าให้เหลือ!" หัวหน้าหน่วยรักษาความปลอดภัยบ้านของผมตะโกนสั่งลูกน้องอย่างเด็ดขาด"รับทราบครับ ผู้การ! พวกเรา

ผมถอนหายใจแรงๆ เมื่อได้ยินความจริงอันขมขื่นนั้น อำนาจเงินทุนของไพโรจน์มันเกินเหตุเกินผลจริงๆ สำหรับเจ้าหน้าที่คนเดียว"เดี๋ยวผมจะไปหาเงินกู้ก้อนใหม่จากข้างนอกเองครับ คุณโฟกัสกับการพยุงราคาไว้ให้ได้นานที่สุดทางนี้ก็พอ" ผมพูดพร้อมเดินออกจากห้องประชุมผมเดินวนไปวนมาอยู่ในทางเดินสำนักงานที่ยังเงียบมาก มือของผมรีบโทรติดต่อเครือข่ายมหาเศรษฐีที่เป็นคนรู้จักของพ่อผู้ล่วงลับผ่านโทรศัพท์ทันที"ฮัลโหล คุณอาทิตย์ครับ ขอโทษที่รบกวนเวลาพักผ่อนของคุณตั้งแต่เช้ามืดแบบนี้นะครับ" ผมทักเมื่อสายแรกถูกกดรับ"มีอะไรอีกล่ะ หลานบัญญัติ? ฉันกำลังดูข่าวเรื่องหุ้นบริษัทของเธอร่วงหนักในทีวีอยู่พอดี""ผมต้องการความช่วยเหลือเรื่องเงินกู้ก้อนใหม่ให้เร็วที่สุดครับ บริษัทของเรากำลังถูกฝ่ายนอกโจมตีอย่างหนัก"เสียงถอนหายใจหนักๆ ดังมาจากปลายสายทันที"ขอโทษนะ หลาน ฉันช่วยปล่อยเงินกู้ให้เธอครั้งนี้ไม่ได้จริงๆ" คุณอาทิตย์ปฏิเสธด้วยคำพูดรู้สึกผิด"อ้าว ทำไมล่ะครับ? เมื่อคืนคุณยังสัญญาอยู่เลยว่าจะช่วยครอบครัวผมแก้แค้นต่อไป""เรื่องนี้มันคนละเรื่องกันนะ หลานบัญญัติ คู่ต่อสู้ของเธอตอนนี้คือไพโรจน์ เขาเป็นผู้มีอำนาจทางก

ลลิตาจับแขนผมไว้ด้วยใบหน้าซีดเผือด และดวงตาที่เริ่มมีน้ำตาคลอ "อย่าเลย ลลิตา มันอันตรายมากถ้าคุณตามไปที่นั่น คุณไปเช็กจุดจีพีเอสล่าสุดของมือถืออัญชัญจากคอมพิวเตอร์ในห้องทำงานของผมตอนนี้ดีกว่า""แต่บัญญัติ พวกนักเลงที่พ่อส่งมามีปืนนะ! นายอาจตายเปล่าได้ ถ้าดันทุรังบุกไปคนเดียวโดยไม่เตรียมตัว""เชื่อฟังผมครั้งนี้เถอะ ลลิตา ล็อกประตูบ้านทุกบาน แล้วอย่าให้แม่หรือดาราออกจากห้องจนกว่าผมจะกลับมา"โดยไม่รอให้มีการโต้เถียงมากกว่านี้ ผมรีบวิ่งตรงไปที่โรงรถทันที เครื่องยนต์รถเอสยูวีของผมคำรามดุดัน ตอนที่ผมเหยียบคันเร่งจนมิด ผมขับรถพุ่งไปยังตำแหน่งสุดท้ายที่มือถือของอัญชัญส่งสัญญาณมาถนนในเมืองหลวงยังมีรถยนต์ค่อนข้างหนาแน่น ผมฝ่าการจราจรติดขัดของมหานครด้วยความเร็วเกินขีดจำกัดสูงสุด หลายครั้งที่ผมต้องหักพวงมาลัยแซงรถบรรทุกคันใหญ่อย่างเฉียดฉิวกริ๊ง!สายเข้าจากลลิตา ผมรีบรับทันทีผ่านระบบบลูทูธในรถ"บัญญัติ นายถึงไหนแล้ว?! จุดจีพีเอสของอัญชัญหยุดนิ่งสนิทอยู่ที่กิโลเมตรที่สิบสี่บนทางด่วนวงแหวนรอบนอก!" ลลิตารายงานด้วยเสียงสั่น"ผมใกล้ถึงทางเข้าทางด่วนแล้ว คุณเข้าถึงกล้องทางด่วนแถวจุดนั้นได้ไหม