All Chapters of ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน: Chapter 381 - Chapter 390

ไม่นานหลังจากพวกเราปีนขึ้นเนินเล็กๆ มาได้ อาคารกระท่อมไม้เรียบง่ายหลังหนึ่งก็เริ่มปรากฏให้เห็นลางๆ จากหลังแนวต้นสนที่ขึ้นหนาทึบ กระท่อมไม้ลึกลับหลังนั้นมีสถาปัตยกรรมคลาสสิกแบบสมัยก่อนที่นั่นมีแสงสลัวๆ จากตะเกียงน้ำมันก๊าดดวงหนึ่งที่ถูกปล่อยให้ติดอยู่ตรงระเบียงด้านหน้าทันใดนั้น ผมก็ยกกำปั้นขึ้นกลางอากาศทันที นั่นคือสัญญาณแบบทหารให้ทุกคนในกลุ่มเงียบและลดท่าทางของตัวเองลงแนบกับพื้นดินชื้นๆ ที่เต็มไปด้วยหินสายตาของผมที่คมเหมือนเหยี่ยวกวาดมองไปรอบๆ พื้นที่มืด ตั้งแต่พุ่มไม้ไปจนถึงหลังคากระท่อม ผมต้องแน่ใจว่าไม่มีการ์ดรับจ้าง สุนัขดมกลิ่น หรือระบบรักษาความปลอดภัยอิเล็กทรอนิกส์ถูกติดตั้งไว้ข้างนอกนั่น"สถานการณ์ปลอดภัยทั้งหมดครับแม่ ไม่มีสัญญาณการเคลื่อนไหวของคนหรือกล้องวงจรปิดอยู่ข้างนอกกระท่อม" ผมกระซิบเบาๆ ไปทางแม่ที่กำลังย่อตัวหลบอยู่หลังต้นไม้ใหญ่ข้างๆ ผมหลังจากมั่นใจว่าสถานการณ์สะอาดร้อยเปอร์เซ็นต์ ผมก็ยืนตัวตรง ผมก้าวอย่างมั่นคงขึ้นบันไดไม้ที่ส่งเสียงเอี๊ยดเบาๆ เมื่อถูกเหยียบ มือหยาบของผมค่อยๆ หมุนลูกบิดประตูทองเหลืองเย็นเฉียบนั้นอย่างระมัดระวัง เตรียมพร้อมโจมตีทันทีหากมีศัตรู

พอได้ยินประโยคนั้น ลลิตาก็วางแผ่นรายงานการสืบสวนกลับลงบนพรมทันที ด้วยมือที่ดูอ่อนแรงไร้เรี่ยวแรงความจริงที่ว่าตัวเองถูกพ่อแท้ๆ มองเป็นแค่สินค้าชิ้นหนึ่ง เหยียบย่ำศักดิ์ศรีที่เหลืออยู่ของเธอจนแหลกละเอียดเป็นชิ้นๆ น้ำตาของลลิตาที่ก่อนหน้านี้ยังไหลอยู่ จู่ๆ ก็แห้งหายไปทันที ถูกแทนที่ด้วยแววตาเกลียดชังที่ลุกโชนอย่างชัดเจน“หมายความว่าพ่อจะบอกว่า ไอ้นักการเมืองสารเลวนั่นจะขายพวกเราสองคน เพื่อเพิ่มอำนาจทางการเมืองของมันอย่างเดียวเหรอ?” อัญชัญสบถออกมาด้วยความโกรธที่ปะทุขึ้นอย่างรุนแรงหญิงสาวสุดทันสมัยคนนั้นถึงกับลุกขึ้นจากพรม เส้นเลือดที่คอของเธอเห็นได้ชัด เพราะกำลังกลั้นอารมณ์ที่พุ่งขึ้นถึงหัว“ฉันยอมกระโดดหน้าผาตายยังดีกว่าต้องไปกราบเท้าผู้ชายที่ไม่เคยเลี้ยงดูฉันมาตั้งแต่เด็ก! ขยะแขยงชะมัดที่ฉันมีพ่อแท้ๆ แบบนั้น!”“อัญชัญ นั่งลง! อย่าเพิ่งตะโกน ให้พ่อพูดให้จบก่อน” ลลิตาดุเพื่อพยายามทำให้บรรยากาศสงบลง ทั้งที่มือของเธอเองก็กำลังสั่นเพราะกลั้นความโกรธไว้ลลิตาที่ปกติมักจะดูสง่างามในฐานะประธานบริษัท ตอนนี้กลับดูเปราะบางและสิ้นหวังมากอีโก้และความภูมิใจของเธอตลอดมา ที่แท้ถูกสร้างขึ

“พ่อยังไม่ได้ติดต่อคุณสุริยะ แต่คุณสุริยะรู้เรื่องนี้แล้ว พ่อแค่อยากให้พวกลูกทุกคนกลับไปอย่างปลอดภัย อย่าตามพ่อมา ให้พ่อจัดการเรื่องนี้เอง”“ไม่เอา ผมไม่อยากทิ้งพ่ออีกแล้ว จริงไหมครับ แม่? จริงไหม ดารา?” ผมมองสลับไปทางแม่กับดารา แล้วสายตาก็หันไปมองอัญชัญกับลลิตา “แม้แต่พวกลูกที่ไม่ใช่ลูกแท้ๆ ของพ่อ ยังอยากให้พ่อกลับบ้านเลย!”“บัญญัติ พ่ออยู่ได้อีกไม่นานแล้ว พ่อ พ่อ…”จู่ๆ พ่อก็เป็นลมหมดสติไป และพวกเราทุกคนก็แตกตื่นกันหมด ตอนแม่ตรวจดูร่างกายของพ่อ ชีพจรของพ่อเบามากๆ นั่นหมายความว่า พ่อป่วยมานานแล้ววิธีเดียวคือต้องเดินกลับไปที่รถ โดยมีผมแบกพ่อไปการหาทีมแพทย์หรือชุดปฐมพยาบาลที่นี่ แทบจะเป็นไปไม่ได้เลยจริงๆ ไม่มีใครช่วยพวกเรา ต่อให้พวกเราตะโกนดังแค่ไหนก็ตาม ยิ่งไปกว่านั้น ที่นี่อยู่โดดเดี่ยวกลางป่ามาก และเต็มไปด้วยทางเดินเล็กๆ “พระเจ้า ได้โปรดช่วยให้ขาคู่นี้ของผมแข็งแรงด้วยเถอะ พระเจ้า” ผมกรีดร้องในใจท่ามกลางความมืดที่น่าหวาดกลัวน้ำหนักของพ่อค่อนข้างสูบเรี่ยวแรงวัยหนุ่มที่เหลืออยู่ของผมไปไม่น้อย กล้ามเนื้อขาของผมเกร็งแน่นเพื่อรับน้ำหนักตัวที่เพิ่มขึ้น ชายชราที่ผมเพิ่งได้เจอคนนี้

"ฉันขอร้องนะคะหมอ ช่วยสามีฉันให้ได้ด้วย!" แม่ร้องไห้ มือทั้งสองประสานกันเป็นเชิงอ้อนวอน"เราจะทำการรักษาเองครับ ตอนนี้ขอให้ไว้ใจพวกเรา" หมอคนนั้นพูดตัดบท ไม่ยอมให้ใครโต้แย้งแม้แต่นิดเดียวทันใดนั้น ประตูกระจกของห้องรักษาก็ถูกปิดลงอย่างแน่นหนา ประตูขุ่นบานนั้นแยกพวกเราออกจากร่างของพ่อ วินาทีต่อมา ไฟสัญญาณเตือนสีแดงเหนือประตูก็สว่างวาบขึ้นมาเพราะเหตุการณ์นั้น แรงของผมเหมือนถูกดูดหายลงไปกับพื้นลิโนเลียม แม่ก้าวเดินอย่างอ่อนแรง ก่อนจะทรุดนั่งลงบนเก้าอี้รอที่ทำจากเหล็กอย่างหมดเรี่ยวแรง เธอพักร่างอยู่ตรงทางเดินที่อุณหภูมิเย็นเฉียบราวกับน้ำแข็งนี้ขณะเดียวกัน ดาราก็กอดแขนแม่ของเธอทันที พลางร้องไห้สะอึกสะอื้นไม่หยุด เด็กสาวคนเล็กเอาแต่คร่ำครวญถึงชะตากรรมอันมืดมนของตัวเองไม่หยุด"แม่ พ่อจะไม่เป็นไรใช่ไหมแม่ พ่อแข็งแรงใช่ไหม?" ดาราสะอื้น น้ำตาของเธอเปียกแขนแม่"ช่วยกันอธิษฐานให้พ่อนะลูก พ่อต้องทนไหวแน่" แม่ตอบ เสียงของเธอสั่นเพราะกลั้นความเศร้า"พ่อต้องรอดแน่ ดารา อย่าร้องไห้ตลอดแบบนี้เลย" ลลิตาปลอบ พลางลูบผมน้องสาวเบาๆ"หนูกลัว พี่ หนูยังไม่ได้ขอโทษพ่อเลย" อัญชัญตอบ พลางกัดเล็บตัวเองอย

“ทีมแพทย์ของเราไม่สามารถทำให้จังหวะการเต้นของหัวใจของคนไข้กลับมาเป็นปกติได้ครับ” คุณหมอหยุดพูดไปชั่วครู่ ปล่อยให้ความเงียบอันน่าอึดอัดบีบคอพวกเราทุกคน “ผมจำเป็นต้องประกาศอย่างเป็นทางการว่า คนไข้ได้เสียชีวิตแล้วในคืนนี้ครับ”ราวกับถูกสายฟ้ายักษ์ผ่าลงกลางวันแสกๆ โลกของผมแตกสลายลงทันทีในวินาทีนั้น แม่ที่ยืนอยู่ข้างผมตอบสนองอย่างเสียสติสุดๆ ดวงตาของแม่เบิกกว้าง ไม่อยากเชื่อคำตัดสินแห่งความตายเมื่อครู่นี้“เป็นไปไม่ได้ค่ะ หมอ! ช่วยตรวจอีกครั้งเถอะค่ะ เขาต้องยังมีชีวิตอยู่!” แม่ของผมกรีดร้องเสียงดัง “สามีของฉันเป็นคนเข้มแข็ง เขาต้องทนได้ เขาต้องผ่านเรื่องนี้ไปได้!”“ช่วยใส่เครื่องให้อีกครั้งเถอะค่ะหมอ ได้โปรดช่วยสามีของฉันเดี๋ยวนี้เลย!”“พวกเราขอโทษจริงๆ ครับ คุณผู้หญิง พวกเราพยายามเต็มที่แล้วจริงๆ ” หมอคนนั้นตอบด้วยความเสียใจ “คนไข้สงบแล้วครับ ตอนนี้เขาไม่ต้องรู้สึกเจ็บปวดอีกแล้ว”เพราะข่าวร้ายรุนแรงนั้น เข่าของแม่ก็หมดเรี่ยวแรงทั้งหมดในทันที เขาทรุดตัวลงไปบนพื้นทางเดินโรงพยาบาลที่เย็นเฉียบ แม่นั่งหมดแรงอยู่ตรงนั้น พร้อมเสียงร้องไห้เสียสติที่บาดหัวใจอย่างมาก“พี่นเรศ! ทำไมพี่ถึงใจร