All Chapters of ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน: Chapter 571 - Chapter 580

"ทำได้ดีมาก ปล่อยให้ข้อมูลดิจิทัลของเราปิดปากสกปรกๆ ของพวกปล่อยข่าวปลอมพวกนั้นตอนบ่ายนี้เอง" ผมพูด พลางตบไหล่น้องคนเล็กเบาๆเวลาค่อยๆ เดินผ่านไปอย่างเชื่องช้า ท่ามกลางความกังวลภายในล็อบบี้คณะเศรษฐศาสตร์ ในที่สุดผลการสอบสวนภายในก็ถูกประกาศในเย็นวันนั้น โดยไม่ต้องรอให้ข้ามวัน เสียงของประธานคณะกรรมการจริยธรรมดังชัดเจนขึ้นผ่านลำโพงของอาคารอธิการบดีมหาวิทยาลัย"จากผลการตรวจสอบข้อมูลดิจิทัลและคำให้การของทีมผู้ตรวจสอบอิสระประจำพื้นที่ นักศึกษาหญิงอัญชัญถูกประกาศว่าบริสุทธิ์โดยสมบูรณ์ ทางเราไม่พบการปลอมแปลงคะแนนในกระบวนการจัดทำวิทยานิพนธ์ของนักศึกษาคนนี้แต่อย่างใด"ประกาศอย่างเป็นทางการนั้นทำให้เสียงถอนหายใจด้วยความโล่งอกดังขึ้นเบาๆ จากทางกลุ่มของพวกเราทันที ชื่อของอัญชัญถูกล้างมลทินออกจากบัญชีดำของคณะอย่างเป็นทางการในวันนี้แล้ว น้องสาวต่างแม่ของผมได้รับอนุญาตให้เดินหน้าตารางสอบวิทยานิพนธ์ตามกำหนดเดิมทันที โดยไม่มีอุปสรรคด้านขั้นตอนเอกสารอีกต่อไป"แล้วชะตาของอาจารย์กรรมการที่ตั้งใจกล่าวหาอัญชัญว่าติดสินบนเมื่อเช้านี้จะเป็นยังไงต่อคะ พี่บัญญัติ?" ดาราถามอย่างสงสัย พลางจ้องลำโพงบนผนังด้านบนไ

"พ่อผมชอบร้องเพลงลูกทุ่งดังดุตในรถจริงๆ เหรอครับ? ทั้งที่เวลาอยู่บ้าน พ่อผมนี่ท่าทางแข็งทื่อมากเลยนะ" ผมตอบกลับพลางหัวเราะออกมาเต็มที่เมื่อได้ยินแบบนั้น"นั่นแหละอีกด้านหนึ่งของพ่อเธอ ที่จะเห็นได้เฉพาะตอนอยู่นอกบ้าน ท่านน่ะจริงๆ แล้วเป็นคนอารมณ์ขันมาก แล้วก็เป็นกันเองกับลูกน้องสุดๆ""ดูเหมือนนิสัยอารมณ์ขันของท่านจะถ่ายทอดมาถึงผมเต็มร้อยเลยนะครับลุง หลักฐานก็คือผมเองก็ชอบเล่นมุกแป้กๆ กับพวกเด็กๆ ที่ท่าเรือเหมือนกัน" ผมพูดแทรกพลางเอนศีรษะพิง"จริงที่สุดเลย ผมดีใจที่ได้กลับมารับใช้ครอบครัวนี้อีกครั้ง หลังจากแยกทางกันไปนาน"บทสนทนาเบาๆ ท่ามกลางรถติดในเมืองหลวงนี้ส่งผลดีมาก ปฏิสัมพันธ์ครั้งนี้ยิ่งทำให้สายสัมพันธ์ทางใจระหว่างอดีตคนขับรถกับเจ้านายคนใหม่ของเขาแน่นแฟ้นขึ้นเมื่อมาถึงอาคารสำนักงานสำนักงานใหญ่ ผมก็รีบลงจากรถแล้วก้าวเข้าไปยังล็อบบี้หลัก พี่ยอดทองนั่งรออยู่บนโซฟารับแขกตั้งแต่เช้านี้แล้ว ชายวัยกลางคนคนนั้นถือแฟ้มกองหนึ่งที่มีรายงานการเงินไตรมาสล่าสุดอยู่ข้างใน"อรุณสวัสดิ์ครับ คุณบัญญัติ! นี่คือรายงานกำไรสุทธิของบริษัทขนส่งสินค้าของเราเดือนนี้ ผมเตรียมไว้ละเอียดแล้วครับ" พี่ยอ

"พี่บัญญัติน่ะสัญชาตญาณปกป้องครอบครัวแรงมากเลยนะ ดารา ฉันเข้าใจแหละว่าทำไมตอนแรกที่ฉันไปรับเธอมาอ่านหนังสือด้วยกันเมื่อเดือนก่อน เขาถึงทำหน้าดุใส่ฉันขนาดนั้น" อนันท์ตอบกลับด้วยความคิดที่เป็นผู้ใหญ่มาก"ใช่ ตั้งแต่ที่ไพโรจน์บุกทำร้าย พี่ก็ยิ่งหวงความปลอดภัยของพวกเราทุกคนเวลาอยู่นอกบ้านมากขึ้นแต่จริงๆ เธอก็ใจกล้าเหมือนกันนะ ไม่หงอตอนโดนเขาสอบสวนหนักๆ ในห้องนั่งเล่น""จะกลัวไปทำไม ในเมื่อเจตนาของฉันดีตั้งแต่แรกอยู่แล้ว? ฉันก็แค่อยากอยู่ใกล้เธอ โดยไม่ได้มีจุดประสงค์แอบแฝงอะไรทั้งนั้น"เมื่อได้ยินคำสารภาพที่จริงใจและกล้าหาญนั้น ใบหน้าของดาราก็แดงระเรื่อขึ้นทันทีหลังแผ่นกระจกหมวกกันน็อก เด็กสาวที่ปกติมักจะคิดอย่างมีเหตุผลและดูแข็งๆ คนนี้ ค่อยๆ เริ่มใจอ่อนลงเพราะความจริงใจของชายหนุ่ม เธอตั้งใจขยับตัวเข้าไปใกล้ขึ้น และจับชายเสื้อแจ็กเก็ตเดนิมของอนันท์ไว้แน่น"เอ้อ อนันท์ เธอเรียนวิศวะเครื่องกลใช่ไหม แล้ววิทยานิพนธ์ของเธอตอนนี้ไปถึงบทไหนแล้ว?" ดาราถาม ตั้งใจเปลี่ยนเรื่องจากคำหวานเมื่อครู่"เพิ่งเข้าบทที่สามเอง ดารา ตอนนี้ฉันปวดหัวมาก กำลังคิดเรื่องการออกแบบต้นแบบเครื่องบดขยะพลาสติกสำหรับสอ

เมื่อมาถึงลานหน้าบ้าน บรรยากาศก็ดูสบายๆ และสนิทสนมกันมาก พี่กฤษณ์กับลุงฤทธิ์กำลังเพลินกับการดื่มกาแฟดำร้อนจากแก้วใส ชายผู้คุ้มกันทั้งสองคนหยอกล้อกันอยู่ในโรงรถ พลางล้างรถประจำบ้านสีดำไปด้วย"ผมไม่ค่อยชอบโดนสั่งให้ล้างรถด้วยมือแบบนี้เลยครับ ลุงฤทธิ์ ผมนี่อดีตเจ้าถิ่นท่าเรือที่นักเลงทั่วจาการ์ตาเหนือยังกลัวกันนะครับ ทำไมตอนนี้ศักดิ์ศรีผมถึงตกฮวบ กลายมาเป็นคนล้างรถประจำครอบครัวได้ล่ะ?" พี่กฤษณ์บ่น พลางใช้ฟองน้ำถูฝากระโปรงรถ"ทำหน้าที่ของตัวเองด้วยใจเถอะ กฤษณ์ คิดซะว่าเรากำลังออกกำลังกายตอนกลางวัน กล้ามเนื้อของเธอจะได้ไม่แข็งทื่อเพราะกินของทอดที่ป้อมหน้าบ้านมากเกินไป" ลุงฤทธิ์ตอบพลางหัวเราะเบาๆ และฉีดน้ำจากสายยาง"เงินล่วงเวลาจากคุณบัญญัติน่ะไหลเข้าบัญชีผมตรงเวลาตลอดก็จริงครับ แต่งานล้างรถนี่ก็ยังทำลายภาพลักษณ์สุดโหดของผมในสายตาลูกน้องท่าเรืออยู่ดีนะครับ ลุง""นั่นคือการยกระดับคุณภาพชีวิตและชำระบาปในอดีตของเธอ เธอได้เงินเดือนสุจริตจากคุณชายบัญญัติ ดีกว่าที่ไปรีดไถคนขับรถบรรทุกบนถนนทุกวันไม่ใช่หรือไง" ลุงฤทธิ์สั่งสอน พลางมองเพื่อนร่วมงานอย่างหนักแน่นเมื่อได้ยินคำเตือนอย่างนุ่มนวลนั้น

พอใกล้ถึงเวลามัฆริบ เราสองคนก็ขอตัวรีบกลับไปยังใจกลางกรุงจาการ์ตาในที่สุดมื้อเย็นที่บ้านพักคุ้มครองถูกจัดขึ้นอย่างคึกคักมากหลังจากพวกเรากลับมาจากชายฝั่งเหนือ แม่ชบาตั้งใจยกอาหารพื้นเมืองอินโดนีเซียสารพัดเมนูฝีมือเด็ดของเธอมาวางเต็มโต๊ะอาหารยาว กลิ่นหอมของกะปิและเครื่องเทศลอยฟุ้งแรงมากจนปลุกประสาทรับกลิ่นของพวกเราทุกคน"ว้าว วันนี้แม่ทำกับข้าวชุดใหญ่เลย! มีแกงผักเปรี้ยวสดๆ ปลาเค็ม แล้วก็น้ำพริกกะปิของโปรดหนูด้วย" ดาราร้องขึ้นพลางหยิบจานกระเบื้องเป็นคนแรก"กินผักเยอะๆ นะ ดารา ลูกต้องใช้พลังงานเพิ่มอีกเยอะไว้ทำงานมหาวิทยาลัยทุกคืน" แม่ชบาบอกพลางตักข้าวร้อนๆ ใส่จานให้ลูกสาวคนเล็กผม ลลิตา อัญชัญ ดารา และลุงฤทธิ์ต่างก็รีบนั่งประจำที่ของตัวเอง พวกเราทุกคนเริ่มกินอาหารบ้านๆ เหล่านั้นอย่างเอร็ดอร่อย บรรยากาศครอบครัวเต็มไปด้วยความอบอุ่น ไม่มีเส้นแบ่งฐานะทางสังคมใดๆ เลย"แกงผักเปรี้ยวฝีมือแม่ทั่วจาการ์ตาไม่มีใครสู้ได้จริงๆ เลย รสเปรี้ยวกับเผ็ดมันพอดีมาก พอเข้าปากนี่รสชาติสุดยอดสุดๆ ไปเลย" ผมชมพลางเติมน้ำแกงใสๆ ลงในชาม"ลูกต้องขอบคุณพระเจ้าให้มากๆ นะที่ได้กินแกงผักเปรี้ยวอร่อยๆ ทุกวัน บัญญ